Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z [...] 2004r. działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta B. - Zastępca Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] odmówiła przyznania pomocy Jerzemu A. w formie zasiłku celowego na pokrycie opłat oraz kosztów podróży związanych z postępowaniem przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku.
Pismem z 7 października 2004 r. Jerzy A. wniósł do Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] o sprostowanie powyższej decyzji z [...] 2004r. W zakresie zawartego w niej pouczenia.
W odpowiedzi, decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] (doręczoną wnioskodawcy [...] 2004 r.) Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...], powołując się na art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 L, Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) odmówił sprostowania pouczenia zawartego w decyzji z 16 września 2004 r. uzasadniając, iż w jego ocenie organem właściwym do rozpatrzenia sprawy w II instancji jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
Pismem z dnia [...] 2004 r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym – [...] w dniu 7 grudnia 2004 L), Jerzy A. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. odwołanie od decyzji Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji z [...] 2004 r. nr [...] w zakresie pouczenia.
Organ odwoławczy przeprowadzając wstępne badanie wniesionego środka zaskarżenia pod względem formalnym, ujawnił okoliczność wniesienia odwołania z uchybieniem terminu określonego wart. 129 § 2 K.p.a., w związku z czym na podst. art. 134 K.p.a., w dniu [...] 2005r. wydano postanowienie nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Jerzy A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wnosząc o ponowne rozpatrzenie kwestii sprostowania pouczenia decyzji z [...] 2004r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, argumentując, iż wniesiona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, przewidzianego na wniesienie skargi do sądu administracyjnego I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.
Podstawową funkcją jaką spełnia kodyfikacja postępowania administracyjnego, jest ujednolicenie wymagań, którym powinno odpowiadać prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Jednym z takich wymogów, odnoszącym się do jego fazy postępowania międzyinstancyjnego, statuowanym przez art. 129 § 1 i 2 K.p.a., jest konieczność wniesienia odwołania do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję - w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie. Oznacza to, iż kodeks postępowania administracyjnego przewiduje pośredni tryb wnoszenia odwołań od rozstrzygnięć organu I instancji oraz 14 - dniowy termin ich wnoszenia, obliczany od dnia doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Bezspornym w sprawie jest fakt doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji w dniu [...] 2004 r., na co wskazuje własnoręczny podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W związku z tym przewidziany przez art. 129 § 2 k.p.a. termin na wniesienie odwołania upływał w dniu [...] 2004 r. Natomiast pismo zawierające odwołanie od decyzji zostało nadane w Urzędzie Pocztowym – [...] w dniu 7 grudnia 2004 r., a więc z sześciodniowym uchybieniem terminu. Słusznie zatem organ odwoławczy działając na podst. art. 134 K.p.a., w dniu [...] 2005 r. wydał postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Zwrócić bowiem należy uwagę, że termin do wniesienia odwołania ma charakter zawity. Oznacza to, że dokonanie tej czynności po jego upływie jest bezskuteczne. Z istoty takiego terminu wynika, że nigdy nie może być on przedłużany. Orzecznictwo sądowe podkreśla, że "rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości - art. 16 § 1 k.p.a." (por. wyr. NSA z dnia 14 kwietnia 1999 r., I SA 1823/98, ONSA 2000, nr 2, poz. 70; uch. NSA z dnia 12 października 1998 r., OPS 11/98, ONSA 1999, nr 1, poz. 4).
Odnosząc się zaś do wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o odrzucenie skargi stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem jak wynika z analizy akt sprawy, skarżącemu doręczono zaskarżone postanowienie z [...] 2005 r. w dniu [...] 2005 r., a wniesiona przez niego skarga wpłynęła do biura Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w dniu [...] 2005 r., na co wyraźnie wskazuje pieczęć prezentaty organu. Zachowany został w związku z tym trzydziestodniowy termin, przewidziany przez art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) na wniesienie skargi do sądu administracyjnego I instancji
Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.