Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 lutego 2018 r. [...] S.A. w [...] reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i doprowadzania ścieków.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie bądź o oddalenie skargi.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 kwietnia 2018r. wezwano pełnomocnika skarżącej spółki do wykazania czy przed wniesieniem skargi do Sądu występował do organu z wezwaniem do sunięcia naruszenia prawa – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, iż z takim wezwaniem nie występowała.
Pełnomocnik skarżącej w zakreślonym przez Sąd terminie nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi spółka wezwała właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 7 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż cofa wniesioną skargę na uchwałę Rady Miasta [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Niniejsza skarga wniesiona została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten, przed zmianą dokonaną ustawą dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. – stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W brzmieniu nadanym od 1 czerwca 2017 r. przepis ten nie zawiera już wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zatem ustalenia wymaga, czy skargę złożoną na uchwałę z dnia 1 kwietnia 2009 r. należało poprzedzić wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Z przepisu przejściowego tj. art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Z powyższego wynika, że nowa regulacja znajdzie zastosowanie dopiero w stosunku do takich aktów, które podjęte zostaną po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. po 1 czerwca 2017 r. Mając zatem na uwadze, że zaskarżona uchwała podjęta została przed wejściem w życie przepisów zmieniających – dnia 1 kwietnia 2009 r., to w sprawie konieczne było zastosowanie przepisów poprzednio obowiązujących ustaw, które nakazywały przed wniesieniem skargi wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie do art. 52 § 1 i § 4 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).Jeżeli ustawa, w przypadku innych aktów, nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Strona skarżąca nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi występowała do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i brak na temat takiego wezwania jakiejkolwiek informacji w przedłożonych przez organ materiałach. Pozwala to na przyjęcie, że wezwania takiego strona skarżąca do organu nie kierowała.
Na marginesie należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga obarczona jest brakami formalnymi, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie.
Uwzględniając, że strona nie wyczerpała dostępnych środków zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z 523 § 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.