Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wójt Gminy w W. N., zmienił własną decyzję z dnia [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę ustalając, że:
- - załącznikiem Nr 3 do tego pozwolenia jest dodatkowy projekt budowlany opracowany przez inż. P. L.,
- - punkt 2 decyzji otrzymuje brzmienie: "pozwolenie na budowę inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczo-mieszkalnego."
Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ I instancji wskazał art. 34 ust.4, art.36 ust.1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 155 kpa i stwierdził, że zmiany dokonano w oparciu o dodatkowy projekt budowlany, wykazujący możliwość uzyskania powierzchni mieszkalnej w poddaszu budynku gospodarczego.
Odwołanie od tej decyzji złożył M. O. podnosząc zarzut, że roboty budowlane polegające na budowie budynku przez P. M. prowadzone są z naruszeniem przepisów prawa budowlanego.
Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił jej zmiany oraz zmiany decyzji Wójta Gminy w W. N. z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na fakt, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. nadal prowadzi postępowanie w sprawie samowolnie wprowadzonych przez inwestora istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę, dokonanych przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wskazano też, że na organie I instancji spoczywa obowiązek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] oraz decyzji z dnia [...] o zmianie pozwolenia na budowę.
Skargę na tę decyzję złożył P. M. wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 107§1 kpa polegające na braku wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego naruszony został również przepis art. 156§1 pkt 3 kpa i art. 97§1 pkt4 kpa, gdyż nadal toczy się postępowanie nadzwyczajne w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] i decyzji z dnia [...] o zmianie pozwolenia na budowę, co obligowało Wojewodę K.-P. do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Wójta Gminy W. N. w przedmiocie pozwoleń na budowę. P. M. stwierdził również, że wskazanie przez Wojewodę K.-P., jakie rozstrzygnięcie powinien podjąć Wójt Gminy w W. N. w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] oraz decyzji z dnia [...] o zmianie pozwolenia na budowę, stanowi przekroczenie kompetencji tego organu, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art.15 kpa) i osłabia zaufanie obywateli do organów Państwa (art.8 kpa).
Odpowiadając na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Za uzasadniony należy uznać zarzut skarżącego sprowadzający się do uchybienia przez organ II instancji przepisom postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy ani w osnowie, ani w uzasadnieniu decyzji nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jest to istotne uchybienie skutkujące naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Zawarcie podstawy prawnej jako elementu decyzji jest bowiem wymogiem sformułowanym w art. 107 § 1 k.p.a. Obowiązek ten odnosi się do wszystkich decyzji wydawanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem również do tych wydawanych przez organy II instancji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy zobowiązany jest rozpoznać sprawę. Organ nie może zatem ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji i poprzestać na powołaniu przepisów określających jego właściwość i regulujących postępowanie administracyjne.
Również uzasadnienie decyzji organu II instancji, choć jest obszerne, nie odpowiada wymogom art. 107§3 kpa, który nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Polega on na wyjaśnieniu dokonywanej w procesie podejmowania decyzji interpretacji przepisu stanowiącego normatywną podstawą rozstrzygnięcia. Tymczasem uzasadnienie decyzji organu odwoławczego sprowadza się w istocie do przytoczenia czynności i aktów powziętych przez organy administracji publicznej w tym i innych postępowaniach administracyjnych.
Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji daje zatem podstawę do stwierdzenia, że poza rozważaniami organu odwoławczego pozostały okoliczności objęte hipotezą przepisu, który w niniejszej sprawie mógł mieć zastosowanie. Wobec braku uzasadnienia w tym zakresie niemożliwym jest zrekonstruowanie argumentów interpretacyjnych przepisów, które mogły stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tym samym uniemożliwia to sądowi ocenę merytorycznej trafności zaskarżonej decyzji.
W tych okolicznościach, wobec braku możliwości ustalenia kwestii podstawowej dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145§1 pkt l lit.c i art.152 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 P.p.s.a i § 14 ust.2 pkt1 c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr163, poz.1349 ze zm.).