Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że decyzja Burmistrza [...] - zezwolenie Nr [...] z dnia [...] września 2011 r., którym udzielono przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej specjalnej [...], z ważnością do [...] września 2012 r., została wydana z naruszeniem prawa i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wywołała ona nieodwracalne skutki prawne.
Stanowisko organu zaskarżyła D. K. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] orzeczono o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Burmistrz Miasta i Gminy [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że skarga została złożona przez organ pierwszej instancji, który nie jest stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy uwzględnieniu, że ów wniosek pochodził od strony postępowania – D. K., a postępowanie toczy się aktualnie w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] - zezwolenie Nr[...] z dnia [...] września 2011 r.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Dostrzegając ww. regulację prawną oraz okoliczności sprawy, Sąd podzielił pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę, uznając, iż skarga została wniesiona przez nieuprawniony podmiot, ponieważ Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie ma interesu prawnego w sprawie w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. Interes prawny musi być zawsze jednostkowy, realny, konkretny i sprawdzalny. Podstawą interesu prawnego dla określonego podmiotu może być tylko konkretny przepis prawa materialnego, który w ten sposób stwarza mu legitymację procesową. Z przepisu tego powinno wynikać, że dana osoba (fizyczna, prawna lub inna jednostka organizacyjna) może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, oczywiście dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji.
Nie budzi wątpliwości, że stroną w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji w rozpoznawanej sprawie była D. K.. Burmistrz Miasta i Gminy [...] występował w tym postępowaniu administracyjnym jako organ wydający decyzję pierwszoinstancyjną. Tym samym organ ten nie ma przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, także w przypadku, gdy postępowanie w sprawie toczy się aktualnie w trybie stwierdzenia nieważności wydanej notabene przez organ I instancji decyzji.
Wskazać należy, iż kwestia dopuszczalności wnoszenia skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej była dotychczas rozstrzygana w sposób jednolity i jednoznaczny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 527/12: "Nie może być dopuszczalna sytuacja, którą ocenić należałoby jako kuriozum, że ten sam podmiot - gmina (jej organ) - raz występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a raz - gdy uzna, że jest to dla niego korzystne - jako strona domagająca się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. (...) Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, niemający z zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu".
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy.