Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2008 r. skarżący J. S. – K., L. K., K. S. i S. S. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy B. B. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem wolnostojącym na działce nr [...] w miejscowości Ł. Jako przyczynę wznowienia wnioskodawcy wskazali, że bez własnej winy zostali pominięci w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wójta (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).
Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Starosta B. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Wójta Gminy B. B. z dnia [...] sierpnia 2000 r. nr [...] (wskazywanej dalej jako "decyzja nr [...]"). W uzasadnieniu Starosta podniósł, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z posiadanych informacji, wynikających z pism wnioskodawców wynika, że termin ten nie został zachowany.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty.
Wojewoda poniósł, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Zgodnie zaś z art. 148 § 2 k.p.a. w przypadku powołania się na okoliczności do wznowienia postępowania wynikające z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uprawnienie do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania obwarowane jest miesięcznym terminem, liczonym od dnia w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. Art. 148 § 1 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest zatem, aby do strony dotarła w wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi ta informacja. Bez znaczenia jest ocena prawidłowości lub wiarygodności decyzji.
Organ odwoławczy ustalił, że wnioskodawcy o decyzji Wójta Gminy B. B. z dnia [...] sierpnia 2000 r. wiedzieli co najmniej w dniu [...] listopada 2007 r. Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. wystąpili bowiem do Urzędu Gminy B. B. o uzupełnienie wcześniej składanych przez J. S. – K. i L. K. wniosku z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz "monitu" do tego wniosku z dnia [...] sierpnia 2007 r. w zakresie rozszerzenia między innymi o żądanie "Unieważnienia decyzji [...] powstałej z naruszeniem Prawa Budowlanego i szeregu innych przepisów szczególnych (...)".
Natomiast treść decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r., a tym samym zawarte w niej rozstrzygnięcie, było znane K. S. i S. S. co najmniej od [...] stycznia 2008 r., albowiem kopia tej decyzji stanowiła jeden z załączników złożonego przez nich do Wojewody zażalenia z dnia [...] stycznia 2008 r. na postanowienie Starosty B. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]. J. S. – K. oraz L. K. treść decyzji i zawarte w niej rozstrzygnięcie były znane z pewnością w dniu [...] kwietnia 2008 r. Pismem z tą datą, wraz z K. S. i S. S., wystąpili do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta z dnia [...] sierpnia 2000 r., dołączając do wniosku m.in. kopie decyzji Wójta.
W konsekwencji powyższych ustaleń Wojewoda uznał, że skarżący nie dochowali terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.
Wojewoda podkreślił, że bez znaczenia jest przy tym podnoszona przez skarżących w odwołaniu okoliczność powzięcia przez skarżących wiadomości o ostateczności kwestionowanej decyzji administracyjnej dopiero z pisma Wójta Gminy B. B. z dnia [...] listopada 2008 r., doręczonego im [...] listopada 2008 r. Bieg terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. uzależniony jest bowiem tylko od powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, a nie od powzięcia przez stronę wiadomości o ostateczności decyzji. Ponadto we wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący wskazali, że klauzula ostateczności została ujawniona [...] października 2002 r. Z dokonanych przez Wojewodę ustaleń wynika natomiast, że decyzja Wójta stała się ostateczna w dniu [...] sierpnia 2000 r.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący podkreślili, że treść decyzji nr [...] nie wskazywała na udział innych stron niż R. S. (działka nr [...]), w szczególności nie wskazuje na udział stron z działek nr [...] i [...] (tj. skarżących). Nie mogły zatem one wiedzieć, w dniu zapoznania się z tą decyzją, że są stronami. Natomiast przedłożone Sądowi w czerwcu 2008 r. dokumenty wskazują na samowolę budowlaną i niegodność stanu faktycznego ze stanem dokumentów do decyzji nr [...]. Skarżący wskazali w tym względzie na treść decyzji podziału gruntu i decyzji o warunkach zagospodarowania nr [...] i ich powiązanie z kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]. Wskazali także na wady załącznika graficznego do decyzji nr [...].
Skarżący podnieśli, że o tym, iż decyzja nr [...] jest decyzją ostateczną dowiedzieli się dopiero z pisma Wójta Gminy B. B. z dnia [...] listopada 2008 r. Podkreślili ponadto swoje prawo nieufności do przedkładanych nawet przed Sądem dokumentów urzędowych, mając na względzie fałszerstwa, mające miejsce w rozpatrywanej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny B. zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.;), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Kontrolując zaskarżone działanie organu administracji sąd administracyjny, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną, tym niemniej jest zobowiązany rozstrzygnąć w granicach danej sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe należy podkreślić, że istotą rozstrzyganej sprawy jest tylko i wyłącznie ocena, czy organy administracji prawidłowo uznały, iż skarżący nie zachowali terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., tj. terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy B. B. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem wolnostojącym na działce nr [...] w miejscowości Ł. Nie mieszczą się natomiast w granicach kontrolowanej sprawy podnoszone przez skarżących kwestie praw do działki nr [...], zapewnienia dojazdu do działek skarżących czy rozwiązań przyjętych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Kontrolując sprawę w powyższych granicach Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji Wojewody.
Stosownie do art. 148 § k.p.a. "Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji." Z treści tego przepisu wynika zatem jasno, że ustawodawca nakazał liczyć bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Zasadnie zatem Wojewoda przyjął, że istotny dla zachowania terminu jest moment kiedy do skarżących dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Ustalenie Wojewody, iż momentem, w których skarżący z całą pewnością uzyskali wiedzę o decyzji nr [...] był co najmniej [...] stycznia 2008 r. (w stosunku do K. S. i S. S.) oraz [...] kwietnia 2008 r. (w stosunku do J. S. – K. oraz L. K.) znajduje oparcie w treści wskazanych przez organ i znajdujących się w aktach sprawy dokumentach.
W konsekwencji prawidłowo organ uznał w tej sytuacji, że złożony przez skarżących w dniu [...] listopada 2008 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] został złożony z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od dnia uzyskania przez skarżących informacji o tej decyzji.
Odnośnie podnoszonej przez skarżących okoliczności wątpliwości co do waloru ostateczności decyzji nr [...], zasadnie Wojewoda zwrócił uwagę na treść pisma skarżących z dnia [...] listopada 2007 r. (k. 12 akt organu odwoławczego). W piśmie tym skarżący, wnosząc o unieważnienie decyzji [...] podnoszą, że "Budowa nie mogła być rozpoczęta albowiem klauzula ostateczności została ujawniona [...] października 2002 r." Z pisma tego wynika zatem, że skarżący już w roku 2007 posiadali wiedzę co do ostateczności decyzji, nawet jeżeli przyjąć, że nie mieli wiedzy co do treści zawartego w niej rozstrzygnięcia. Trzeba ponadto zwrócić uwagę, że samo posiadanie wiedzy o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu jest wystarczająca, aby dana osoba mogła zdecydować, czy doszło do jej pominięcia jako strony postępowania i wnosić odpowiednie środki prawne w celu wyegzekwowania swoich praw. Uznanie, iż taka decyzja jest nieostateczna powinna zaś pociągać za sobą decyzję o złożeniu odwołania.
Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.