Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. Wojewoda Kujawsko - Pomorski złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wąbrzeźnie z dnia 30 marca 2011 r., Nr VII/30/11 w przedmiocie opłaty za świadczenia przedszkolne.
Przed tut. Sądem toczyło się wcześniej wszczęte postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1392/11 w przedmiocie tej samej uchwały, zakończone wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r. o stwierdzeniu jej nieważności w całości, który pomimo jego zaskarżenia stał się prawomocny, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1468/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność dalszego postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn. Do przyczyn tych należy zaliczyć przykładowo wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ, który wydał tę decyzję w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 u.p.p.s.a.), wygaśnięcie decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi albo wygaśnięcie decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, publ. LEX nr 188791).
Analogiczna sytuacja zachodzi również w przypadku stwierdzenia nieważności uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego na skutek przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego, lecz w stosunku do tej uchwały wniesiono kolejną skargę do sądu administracyjnego. Prawomocne rozstrzygnięcie o nieważności zaskarżonej uchwały następuje ze skutkiem ex tunc, a więc z mocą wsteczną, powodując w ten sposób ziszczenie się przesłanki bezprzedmiotowości wszczętego już postępowania sądowoadministracyjnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że rozstrzyganie o legalności zaskarżonej uchwały stało się zbędne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1468/12 oddalił skargę kasacyjną od wyroku tut. sądu z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1392/11 o stwierdzeniu jej nieważności w całości. Oznacza to, że zaskarżona uchwała została już wyeliminowana z obrotu prawnego.
Z tych też powodów Sąd stanął na stanowisku, że rozpatrzenie skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, która na mocy prawomocnego wyroku sądowego została wyeliminowana ex tunc z obrotu prawnego, czyni bezprzedmiotowym prowadzone postępowanie sądowoadministracyjne z kolejnej skargi na tą uchwałę, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a..
Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.