Uzasadnienie
Na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r., Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) Starosta G. – D. decyzją z [...] grudnia 2011 r. cofnął M. S. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi - prawo jazdy kategoria A, B z powodu przeciwwskazań lekarskich.
SKO w T. decyzją z [...] lutego 2012 r. ([...]) na podstawie art. 114 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 138 § 1 Kpa rozpatrzywszy odwołanie M. S. utrzymał w mocy ww. decyzję starosty, wskazując iż z orzeczenia lekarskiego z [...] stycznia 2011 r. wynikają wyraźne przeciwwskazania do kierowania pojazdami i dlatego zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy należało orzec o cofnięciu uprawnień.
Składając skargę na decyzję z [...] lutego 2012 r. skarżący, nie kwestionując istnienia orzeczenia lekarskiego z [...] stycznia 2011 r. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, wskazując iż należało go skierować na ponowne badania.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowego kolegium odwoławczego i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało, więc zbadać zaskarżoną decyzję przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz zgodność z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1994 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 z 2005 r., poz. 908 z późn. zm.).
Zgodnie z przepisami art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że Prokuratura Rejonowa w G.-D. wobec skarżącego M. S. prowadziła postępowanie w sprawie zastosowania przymusowego leczenia odwykowego (sygn. akt [...]). W toku tego postępowania biegli lekarze sądowi na podstawie badania sądowo-psychiatryczno -psychologicznego, stwierdzili u skarżącego ewidentne cechy Zespołu Zależności Alkoholowej. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2008 r. sygn. akt [...] skarżącego M. S. zobowiązano do podjęcia przymusowego leczenia odwykowego w warunkach stacjonarnego zakładu lecznictwa odwykowego.
Ustaliwszy, że skarżący posiada prawo jazdy kategorii A, B, Nr [...], Nr druku: [...], wydane w dniu [...] maja 2004 r. przez Starostę G.-D., Prokurator Rejonowy w G.-D. wystąpił do Starosty G.-D. wnioskiem z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...], o skierowanie skarżącego M. S. na badanie lekarskie, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.
Następnie Starosta G.-D., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak: [...], skierował skarżącego M. S. na badanie lekarskie.
W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. stwierdził istnienie u skarżącego M. S. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, A1, B, B1, T, B+ E. Orzeczenie to zostało wydane bezterminowo. Od tego orzeczenia skarżący M. S. nie złożył odwołania, w związku z czym stało się ono ostateczne. Przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że podstawą wydania decyzji o cofnięciu przedmiotowego uprawnienia jest negatywne orzeczenie lekarskie, które dla organu ma charakter wiążący.
Nie doszło więc w ocenie Sądu do naruszenia przepisów prawa materialnego zawartego w przywoływanej ustawie z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Nie doszło także do jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania zawartych w Kpa, w szczególności przepisów dotyczących postępowania dowodowego oraz wydawania i uzasadniania decyzji. Brak było jakichkolwiek podstaw dla organu do uwzględnienia wniosku skarżącego o skierowanie go na ponowne badania, skoro wynik badań lekarskich przeprowadzonych zgodnie z obowiązującym prawem był jednoznaczny.
W tym stanie rzeczy wobec braku jakichkolwiek przesłanek wskazanych treścią wskazanego organu art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało na podstawie art. 151 tej ustawy skargę jako nieuzasadnioną oddalić. I dlatego orzeczono jak w sentencji.