Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzję z dnia [...] 2005 r., nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Mirosława S. od decyzji Prezydenta G. z dnia [...] 2005 r. odmawiającej przyznania dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia zatrudnienia z własnej inicjatywy w okresie posiadania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda [...] podał, że podjęcie działalności gospodarczej przez skarżącego w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie wypełnia dyspozycji art. 48 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (cyt. na wstępie), gdyż nie jest ono równoznaczne z podjęciem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 11 i 43 tej ustawy. Uznał, że wobec tego skarżący nie spełnił warunków, od których zależy przyznanie dodatku aktywizacyjnego.
W skardze na powyższą decyzję Mirosław S. podniósł, że podejmując działalność gospodarczą w istocie dokonał samozatrudnienia, będącego najwyższą formą aktywizacji zawodowej.
Powinno to, jego zdaniem uzasadniać przyznanie dodatku aktywizacyjnego, pomimo literalnego brzmienia przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie zasadności jego roszczenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko - Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosowanie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej " p.p.s.a", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych względów aniżeli to w skardze wskazano.
Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez Sąd są akta sprawy organu administracji publicznej, rozumiane jako cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym, umożliwiający przeprowadzenie Sądowi kontroli, do jakiej został ustawowo powołany. Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie nie wynika, kiedy została doręczona skarżącemu decyzja I instancyjna Prezydenta G. z dnia [...] 2005 r. odmawiająca przyznania jemu dodatku aktywizacyjnego. Odwołanie od tej decyzji zostało osobiście przez skarżącego złożone w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. w dniu [...] 2005 r.
Jeżeliby, z powodu braku innych możliwości, przyjęć, że 14-dniowy termin do złożenia odwołania, wynikający z przepisu art. 129 § 2 k.p.a., biegł dla skarżącego od dnia następnego po dniu wydania decyzji przez organ I instancji, to należałoby stwierdzić, że odwołanie zostało złożone po upływie tego terminu. Powodowałoby to konieczność stwierdzenia przez organ odwoławczy, w drodze postanowienia, niedopuszczalności odwołania, stosowanie do treści przepisu art. 134 k.p.a. Skutkiem tego decyzja Prezydenta G. z dnia [...] 2005 r. stałaby się ostateczna.
Rozstrzyganie przez organ II instancji w sprawie zakończonej decyzję ostateczną organu I instancji skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Ma to więc istotne znaczenie przy ustalaniu legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd. Brak w aktach administracyjnych dowodu potwierdzającego datę doręczenia skarżącemu decyzji Prezydenta G. uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność.
W świetle powyższego, w związku z naruszeniem przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji wyroku.