Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. P. P. i E. K.-P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2010r., nr [...] w przedmiocie podziału województwa na obwody łowieckie.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 listopada 2017 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 300 zł. Odpis zarządzenia skarżący otrzymali w dniu 1 lutego 2018 r.
W dniu 12 lutego 2018 r. do Sądu wpłynęło pismo, w którym skarżący oświadczyli, iż cofają wywiedzioną skargę na opisaną w sentencji postanowienia uchwałę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy.
Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.).
W myśl § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis w przedmiotowej sprawie wynosi 300 zł.
Uwzględniając powyższe regulacje prawne skarżący zostali wezwani (odpis zarządzenia doręczono skutecznie skarżącym w dniu 1 lutego 2018 r., potwierdzenie odbioru – akta sądowe, k. – 28-29) do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w wysokości 300 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wpis od skargi w zakreślonym terminie, który upłynął 8 lutego 2018 r., nie został uiszczony.
Na marginesie należy wskazać, że Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie.
W sytuacji natomiast, gdy skarga obarczona jest brakami formalnymi, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (vide: np. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 17/11; postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 237/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.