Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2022 r. W. B. (skarżący) złożył w Miejsko- Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w W. wniosek o wypłatę dodatku węglowego.
Burmistrz W., z upoważniania którego działał Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r. odmówił przyznania dodatku węglowego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 141 ze zm.), dalej: "u.d.w.", a stan faktyczny sprawy ustalono w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, podczas którego ustalono zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa współdzielonego źródła ogrzewania. Organ stwierdził, że w sprawie nie została spełniona przesłanka dotycząca braku możliwości ustalenia w terminie do dnia [...] listopada 2022 r. odrębnego adresu dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod adresem wnioskodawcy, tj. R. K. [...], gmina W.. Organ ustalił, że strona prowadzi odrębne gospodarstwo domowe w budynku pod adresem: R. K. [...], a pod adresem tym zamieszkują 3 odrębne gospodarstwa domowe.
Niemniej jednak organ uznał, że brak podjęcia starań w celu wyodrębnienia adresu do dnia [...] listopada 2022 r. powoduje, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 2 ust. 3c u.d.w. dotycząca braku możliwości ustalenia w terminie do dnia [...] listopada 2022 r. odrębnego adresu zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym samym adresem.
W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wskazał na przepisy ustawy o dodatku węglowym – art. 2 ust. 3c i ust. 3d tej ustawy. Zdaniem skarżącego w świetle zmienionych przepisów u.d.w. ma on prawo do dodatku węglowego. Strona podniosła, że nadanie odrębnego numeru dla jej lokalu przekracza jej możliwości finansowe, co potwierdza obiektywną przyczynę braku możliwości ustalenia odrębnego adresu.
Decyzją z dnia [...] marca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w sprawie nie jest kwestionowane to, iż na adres podany przez skarżącego we wniosku - R. K. [...], [...] - wypłacono już dodatek węglowy.
Organ zauważył, że z wywiadu środowiskowego wynika, iż pod ww. adresem zamieszkują 3 gospodarstwa domowe. Skarżący z żoną mieszka na parterze, a na piętrze mieszka jego córka z rodziną. Oba gospodarstwa mają jedno wspólne wejście, jeden licznik prądu, korzystają z jednej kuchni, deklaracja na śmieci jest wspólna. Trzecią rodziną zamieszkującą w budynku jest B. B., gospodarujący w odrębnym lokalu z osobnym wejściem. Organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do dostarczenia dokumentów potwierdzających rozpoczęcie procedury wyodrębnienia lokali lub nadania numeru porządkowego pod adresem R. K. [...], [...]. W ocenie organu w sprawie kluczowe jest ustalenie, że skarżący nie podjął czynności w celu ustalenia odrębnego lokalu między rodzinami - swojej i córki.
Kolegium przywołało przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, tj. art. 2 ust. 1, ust. 3, ust. 3a, ust. 3b i ust. 3c u.d.w. oraz art. 27a ust. 1, art. 27g ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2098 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438,1561 i 1576) i stwierdziło, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż nowe przepisy pozwalają na przyznanie dodatków węglowych dla kilku gospodarstw domowych, jeżeli do 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania (art. 2 ust. 3c-3d). SKO podkreśliło, że ustawodawca pozostawił przepisy mówiące o tym, iż w przypadku zamieszkiwania wielu gospodarstw pod jednym adresem, otrzymują jeden dodatek węglowy, przyznawany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy (art. 2 ust. 3a-3b). Dlatego też współistnienie tych przepisów sugeruje, że wnioskodawca chcąc, aby jego wniosek nie został pozostawiony bez rozpoznania, powinien wykazać się inicjatywą i wskazać organowi, że niemożliwe jest ustalenie odrębnego adresu w terminie do 30 listopada 2022 r., że jego przypadek powinien być rozpatrywany zgodnie z nowymi przepisami i powinien być wobec niego przeprowadzony wywiad środowiskowy.
Na tej podstawie możliwość przyznania dodatku węglowego powinna być rozpatrywana w sytuacji, jeżeli podjęte zostały kroki formalne, prowadzące do nadania odrębnego adresu miejsca zamieszkania i przedstawiono np. zaświadczenie o samodzielności lokalu lub kopię złożonego wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, czy też kopię wniosku o nadanie numeru porządkowego.
Organ wyjaśnił, że inicjatywa wnioskodawcy wskazująca, iż jego przypadek powinien być rozpatrywany zgodnie z nowymi przepisami i powinien być wobec niego przeprowadzony wywiad środowiskowy, może być potwierdzona również oświadczeniem o niemożliwości ustalenia w terminie do [...] listopada 2022 r. odrębnego adresu. W takiej sytuacji dodatek może zostać przyznany w drodze decyzji administracyjnej, po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego (z którego sporządzana jest notatka służbowa). Z kolei wywiad środowiskowy przeprowadza się w celu potwierdzenia, że pod jednym adresem zamieszkania znajduje się więcej niż jeden lokal mieszkalny i w lokalach tych prowadzone są oddzielne gospodarstwa domowe, których główne źródło ogrzewania uprawnia do przyznania dodatku węglowego.
Mając na uwadze przedstawione powyżej przepisy prawa materialnego oraz zaistniały stan faktyczny sprawy, Kolegium uznało decyzję organu pierwszej instancji za zgodną z prawem.
Organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu podkreślił, że jak wynika z akt sprawy, skoro pod jednym adresem - R. K. [...], [...] zamieszkują w 3 lokalach - 3 odrębne gospodarstwa domowe, a strona jak wynika z notatki służbowej sporządzonej dnia [...] grudnia 2022 r. nie zamierza rozpocząć procedury wyodrębnienia lokalu i nadania nowego numeru porządkowego - oznacza to, iż nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia o wypłatę dodatku węglowego.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 3c u.d.w. przysługiwał jeden dodatek węglowy, mimo iż pod jednym adresem zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe. Po nowelizacji ustawy z dnia 20.10.2022 r. prawo do dodatku węglowego ma każda rodzina. Skarżący zaznaczył, że zgłaszał do CEEB dwa kotły na paliwo stałe. Pod jego adresem był przeprowadzony wywiad środowiskowy stwierdzający zamieszkanie pod jednym adresem trzech gospodarstw domowych.
Skarżący zauważył, że zgodnie z podpisaną przez Prezydenta ustawą z dnia 02.11.2023 r. wprowadzony przepis miał pozwolić otrzymać dodatek węglowy wszystkim gospodarstwom domowym zamieszkującym pod tym samym adresem. W związku z przepisami nowelizującymi ustawę o dodatku węglowym została wprowadzona możliwość wypłaty świadczenia dla kilku gospodarstw domowych, zamieszkujących pod tym samym adresem w odrębnych lokalach, jeżeli do dnia 30 listopada nie ma możliwości ustalenia dla nich odrębnych adresów. Skarżący podał, że mieszka na obszarze wiejskim, siedlisko na którym stoi budynek mieszkalny to działka o obszarze 7h, co stanowi problem ustalenia odrębnego adresu i wiąże się z kosztami przekraczającymi kwotę dodatku węglowego. W tym celu przeprowadzono wywiad środowiskowy potwierdzający, że pod danym adresem znajdują się trzy odrębne gospodarstwa domowe.
Zdaniem skarżącego, zarówno organ pierwszej instancji jak i organ drugiej instancji dopuściły się wielu nieprawidłowości, bowiem przepisy u.d.w. nie wskazują na konieczność udokumentowania faktu braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, zaświadczeniem z urzędu, do czego zobowiązał go organ I instancji. Stosownie natomiast do treści art. 75 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, wyrażającego tzw. zasadę równości środków dowodowych, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W ocenie strony, skoro więc przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji (a taka sytuacja ma miejsce w sprawie), organ administracji nie miał prawa z uwagi na niezłożenie takiego dokumentu odmówić przyznania dodatku węglowego. Skarżący oświadczył, że nie było możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach do dnia [...].11.2022 r. Wskazał, że po otrzymaniu wezwania do uzupełnienia wniosku udał się do Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. K. celem uzyskania informacji w sprawie procedury dotyczącej wydzielenia samodzielnych lokali w jego nieruchomości. Koszty wydzielenia lokali (inwentaryzacja, projekt, uzyskanie decyzji w sprawie samodzielności lokali) przekraczają jednak jego aktualne możliwości finansowe.
Zdaniem strony należy więc uznać, że zaszła obiektywna przyczyna braku możliwości ustalenia odrębnego adresu we wskazanym w ustawie i żądanym przez organ czasie. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 3d w/w ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Skoro w toku wywiadu środowiskowego ustalono zamieszkiwanie pod jednym adresem trzech gospodarstw domowych, które wykorzystują oddzielne i współdzielone źródła ogrzewania, w ocenie skarżącego, dodatek węglowy powinien zostać przyznany również dla jego gospodarstwa domowego.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, że przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił skarżącemu pisemne wypowiedzenie się w sprawie, wyznaczając 10-dniowy termin.
Sąd zauważa, że istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w okolicznościach niniejszej sprawy, organ zasadnie odmówił skarżącemu przyznania dodatku węglowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest zatem ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2023 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2023 r. odmawiającą przyznania skarżącemu dodatku węglowego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy o dodatku węglowym. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 u.d.w. Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 u.d.w.).
Wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 2 ust. 3a i 3b u.d.w. w sytuacji, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem, zaś gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy, natomiast pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania. Zaznaczyć jednak należy, że powyższych przepisów nie stosuje się w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych, zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, a ponadto źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego objętego wnioskiem jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła - art. 2 ust. 3c u.d.w..
Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 3d w przypadku, o którym mowa w ust. 3c, gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji.
Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (art. 2 ust. 15c). W toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (art. 2 ust. 15d). W art. 2 ust. 15e u.d.w. przewidziano, że niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego.
Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie pozostaje zasadność odmowy przyznania skarżącemu dodatku węglowego z uwagi na uznanie przez organ, że w sprawie nie została spełniona przesłanka dotycząca braku możliwości ustalenia w terminie do dnia [...] listopada 2022 r. odrębnego adresu dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod adresem wnioskodawcy, tj. R. K. [...], gmina W..
Na wstępie zauważyć należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził konieczność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, skoro pod wspólnym adresem zamieszkują także inne osoby, które prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. Z wywiadu środowiskowego wynika, że pod ww. adresem zamieszkują 3 gospodarstwa domowe. W. B. z żoną mieszka na parterze, a na piętrze mieszka jego córka z rodziną. Oba gospodarstwa mają jedno wspólne wejście, jeden licznik prądu, korzystają z jednej kuchni, deklaracja na śmieci jest wspólna. Trzecią rodziną zamieszkującą w budynku jest B. B. gospodarujący w odrębnym lokalu z osobnym wejściem.
Organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do dostarczenia dokumentów potwierdzających rozpoczęcie procedury wyodrębnienia lokali lub nadania numeru porządkowego pod adresem R. K. [...], [...]. Skarżący podał, że nadanie odrębnego numeru dla jego lokalu przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy, co uznaje za obiektywną przyczynę braku możliwości ustalenia odrębnego adresu.
W związku z tym organ uznał, że brak podjęcia starań w celu wyodrębnienia adresu do dnia [...] listopada 2022 r. powoduje, że w sprawie nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 2 ust. 3c u.d.w. dotycząca braku możliwości ustalenia w terminie do dnia [...] listopada 2022 r. odrębnego adresu zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym samym adresem. Zdaniem organu w sprawie kluczowe jest ustalenie, że W. B. nie podjął czynności w celu ustalenia odrębnego adresu lokalu dla swojej rodziny i adresu lokalu córki.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego możliwość przyznania dodatku węglowego powinna być rozpatrywana w sytuacji, jeżeli podjęte zostały kroki formalne prowadzące do nadania odrębnego adresu miejsca zamieszkania i przedstawiono np. zaświadczenie o samodzielności lokalu lub kopię złożonego wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, czy też kopię wniosku o nadanie numeru porządkowego. Kolegium podkreśliło, że skoro pod jednym adresem zamieszkują w 3 lokalach - 3 odrębne gospodarstwa domowe, a strona jak wynika z notatki służbowej sporządzonej dnia [...] grudnia 2022 r. nie zamierza rozpocząć procedury wyodrębnienia lokalu i nadania nowego numeru porządkowego - oznacza to, iż strona skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia o wypłatę dodatku węglowego.
Odnosząc się do powyższego podnieść należy, że bezpodstawne jest stanowisko sprowadzające się do tego, iż skoro ustawodawca wyraźnie wskazał przesłankę w art. 2 ust. 3c ustawy, według której, jeżeli w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem, to aby podjąć skuteczne starania o przyznanie dodatku węglowego - obowiązkiem strony było podjęcie sformalizowanych działań mających na celu ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla zajmowanego lokalu. Pogląd taki nie ma uzasadnienia w treści cytowanych wyżej przepisów, według których przesłanka zawarta w art. 2 ust. 3d u.d.w. jest spełniona w razie wykazania, że nie było możliwe w terminie do dnia [...] listopada 2022 r. ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod jednym adresem w odrębnych lokalach.
Przepisy ustawy nie wprowadzają zatem obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań mających na celu ustalenie odrębnego adresu i nie można tego wymagać od skarżącego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 355/23).
Wobec tego wykazanie, że przesłanka, o której mowa wyżej została spełniona, może nastąpić poprzez ocenę całokształtu okoliczności danej sprawy, tj. czy w określonej sytuacji było możliwe ustalenie do dnia 30 listopada 2022 r. odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony. Podkreślić należy, że skarżący podnosi, iż udał się do Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w S. K. celem uzyskania informacji w sprawie procedury dotyczącej wydzielenia samodzielnych lokali w jego nieruchomości. Zaznacza, że koszty wydzielenia lokali (inwentaryzacja, projekt, uzyskanie decyzji w sprawie samodzielności lokali) przekraczają jednak jego aktualne możliwości finansowe.
Skarżący zaznaczył, że "aktualnie" nie jest w stanie ponieść tych kosztów, a co więcej "przekroczyłyby" one kwotę dodatku węglowego. Organ tego nie podważył. Organ nie odniósł się do tej argumentacji. Nie można przecież wykluczyć, że część gospodarstw domowych jest w trudnej sytuacji finansowej i poniesienie ww. kosztów w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. mogłoby nie być możliwe. W tej sytuacji trudno zarzucać skarżącemu, że powinien podjąć sformalizowane działania w celu ustalenia odrębnego adresu i nie wykazał przesłanki z art. 2ust. 3c u.d.w., skoro jak twierdzi nie stać go na poniesienie kosztów z tym związanych, a koszty przewyższałyby wysokość dodatku węglowego.
Zaznaczyć również należy, że w uzasadnieniu projektu ustawy o dodatku węglowym (druk sejmowy IX.2471) wskazano, że projektowana regulacja ma na celu zapewnienie wsparcia dla dużej grupy gospodarstw domowych w Polsce, w tym również gospodarstw najuboższych energetycznie, w pokryciu części kosztów wynikających ze wzrostu cen na rynku energii, w tym kosztów opału. Proponowane wsparcie finansowe w postaci dodatku węglowego wspomoże budżety domowe oraz zwiększy poczucie bezpieczeństwa energetycznego i socjalnego.
Z cytowanych przepisów i uzasadnienia projektu ustawy wynika, że ustawodawca świadomie w taki sposób uregulował kryteria przyznania dodatku węglowego, aby objąć pomocą finansową w postaci tego dodatku jak największą liczbę gospodarstw domowych.
Mając na uwadze powyższe, organ przyjmie, że przesłanka z art. 2 ust. 3c u.d.w., tj. braku możliwości ustalenia odrębnego adresu do dnia 30 listopada 2022 r. – wystąpiła w przedmiotowej sprawie.
W konsekwencji stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3d w związku z art. 2 ust. 3c u.d.w., poprzez ich nieprawidłową wykładnię i zastosowanie. W następstwie tego organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wymienione naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia wniosku skarżącego inicjującego postępowanie administracyjne.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni ww. wskazania i na tej podstawie wyda rozstrzygnięcie.
Wobec tego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.