Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] Wójt Gminy C., po rozpoznaniu wniosku skarżącego K. J., odmówił mu wypłaty dodatku elektrycznego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał w szczególności, że wnioskowany dodatek przysługuje odbiorcy energii elektrycznej w gospodarstwie domowym w rozumieniu art. 3 pkt 13b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1385 ze zm., dalej jako "Pe"), tzn. odbiorcy końcowemu, który dokonuje zakupu energii elektrycznej w celu jej zużycia w gospodarstwie domowym. Na podstawie materiału dowodowego ustalono jednak, że mimo iż głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego pod adresem C., ul. [...] jest pompa ciepła, a źródło to jest wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków (CEEB) dnia [...] maja 2022 r., to skarżący nie zawarł umowy z przedsiębiorstwem energetycznym na zakup energii elektrycznej pod ww. adresem, zatem nie jest on odbiorcą końcowym, który dokonuje zakupu energii elektrycznej wyłącznie w celu jej zużycia w swoim gospodarstwie domowym.
Tym samym Wójt stwierdził, że w sprawie niespełnione zostały przesłanki określone w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2127 ze zm., dalej jako "ustawa").
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił: naruszenie art. 27 ust. 1 ustawy poprzez odmowę wypłaty dodatku elektrycznego; oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 35 § 1-3 oraz art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ("kpa") w zw. z art. 34 ust. 3 ustawy. Jednocześnie wyjaśnił, że po złożeniu przez niego przedmiotowego wniosku organ wezwał go do przedłożenia ostatniej faktury za energię elektryczną, na której to jako nabywca widniał ojciec skarżącego, co wynikało z niedopełnienia formalności związanych z przepisaniem licznika po zmianie własności nieruchomości i o czym skarżący poinformował organ drogą mailową, przedkładając jednocześnie akt notarialny potwierdzający darowiznę zamieszkiwanej przez niego nieruchomości oraz zawiadomienie o nadaniu numeru porządkowego budynku.
Następnie, jak wskazał, dnia [...] lutego 2023 r. telefonicznie został wezwany przez organ do uregulowania kwestii umowy z przedsiębiorstwem energetycznym, tak żeby na fakturach nie występowało nazwisko ojca. Wobec tego w dniu [...] lutego 2023 r. skarżący zawarł umowę z firmą [...] SA, a w dniu [...] lutego 2023 r. przesłał umowę do organu drogą mailową. Jednak, jak wskazał, w międzyczasie organ wydał decyzję opatrzoną datą [...] lutego 2023 r., którą nadano w placówce pocztowej dnia [...] lutego 2023 r., dwie godziny po tym, jak skarżący wysłał do organu maila z informacją o zawarciu umowy z przedsiębiorstwem energetycznym.
Wobec tego w ocenie skarżącego na dzień wydania decyzji – czy to w znaczeniu jej fizycznego wyekspediowania do strony czy też doręczenia stronie – istniała umowa pomiędzy skarżącym a przedsiębiorstwem energetycznym zawarta [...] lutego 2023 r. Podkreślił przy tym, że datą wydania decyzji nie może być dzień [...] lutego 2023 r. pomimo, że decyzja opatrzona jest właśnie tą datą, ponieważ nie sposób zweryfikować czy wszystkie niezbędne elementy decyzji były już w tym dniu w niej zawarte. W związku z tym, niesłusznym jest stwierdzenie organu, że skarżący nie jest odbiorcą końcowym uprawnionym do otrzymania wnioskowanego dodatku.
Ponadto skarżący dołączył do odwołania potwierdzenia przelewów ze swojego konta bankowego, na okoliczność dowiedzenia, że dokonuje on zakupów energii elektrycznej dla jego gospodarstwa domowego od ponad 3 lat. Zwrócił również uwagę na cel ustawy wprowadzającej dodatek elektryczny polegający na pomocy gospodarstwom domowy najbardziej odczuwającym wzrost cen energii elektrycznej, odwołując się przy tym do treści uzasadnienia tejże ustawy i wskazując, że ustawa ta przewiduje możliwość przyznania dodatku nawet osobie, która w ogóle nie złożyła wniosku o jego przyznanie, co świadczy o liberalnym podejściu i szerokim określeniu katalogu osób uprawnionych do pomocy w formie wnioskowanego dodatku.
Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) decyzją z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności na treść art. 30 ust. 3 ustawy podkreślając, że wniosek o wypłatę dodatku elektrycznego składa się w terminie od dnia [...] grudnia 2022 r. do dnia [...] lutego 2023 r. Następnie SKO podkreśliło, że odbiorcą energii elektrycznej, któremu przysługuje wnioskowany dodatek, jest odbiorca dokonujący zakupu energii na własny użytek, a więc osoba która podpisała umowę z dostawcą energii elektrycznej. Przy czym, w sprawie – jak podkreśliło Kolegium – strona do wniosku dołączyła fakturę, na której odbiorcą końcowym energii elektrycznej jest W. J.. Sam skarżący umowę z przedsiębiorstwem energetycznym zawarł dopiero w dniu [...] lutego 2023 r. i dopiero z tą datą, w ocenie organu, można go uznać za odbiorcę energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 13b Pe. Wobec tego, zdaniem SKO, w niniejszej sprawie wniosek został złożony przez osobę niebędącą odbiorcą energii elektrycznej.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił przy tym naruszenie: art. 27 ust. 1 ustawy oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1 i art. 15 kpa w zw. z art. 34 ust. 3 ustawy poprzez uwzględnienie stanu faktycznego istniejącego w chwili złożenia wniosku zamiast stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz stanowiska doktryny aby wykazać, że organy winny uwzględniać stan faktyczny istniejący w dniu orzekania, a nie w dniu złożenia wniosku. Podkreślił również, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego bierze pod uwagę stan faktyczny z chwili złożenia wniosku, a nie wydania decyzji, a ponadto nie odniósł się jakkolwiek do argumentacji zawartej w odwołaniu, w tym do uwag odnośnie daty wydania decyzji, sposobu prowadzenia postępowania przez organ I instancji oraz celu ustawy.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają wymogom prawa.
Istota sporu w sprawie dotyczy kwestii legalności odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanego dodatku elektrycznego z uwagi na niespełnienie przez niego przesłanki podmiotowej związanej z posiadaniem statusu odbiorcy końcowego energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 13b Pe.
Świadczenie, którego dotyczy przedmiot sprawy, tj. dodatek elektryczny wprowadzony został na mocy ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej. Przepisy tejże ustawy stanowią zatem podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji.
Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy dodatek elektryczny przysługuje odbiorcy energii elektrycznej w gospodarstwie domowym w rozumieniu art. 3 pkt 13b Pe, w przypadku gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego jest zasilane energią elektryczną, i źródło to zostało zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania zgłoszonych lub wpisanych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przy czym przez odbiorcę energii elektrycznej w rozumieniu ww. art. 3 pkt 13b Pe rozumie się odbiorcę paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła w gospodarstwie domowym - odbiorcę końcowego dokonującego zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła wyłącznie w celu ich zużycia w gospodarstwie domowym.
Z uwagi na okoliczności sprawy przywołać należałoby w tym miejscu również treść art. 32 ustawy, gdzie ustawodawca wskazał, że organ I instancji dokonuje weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku elektrycznego, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (ust. 1). Przy czym jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku elektrycznego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy organ ten może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 27 ust. 3 odpowiednio pkt 1 i 2 (ust. 2).
Jednocześnie, stosownie do art. 34 ustawy do postępowania w sprawie wypłaty dodatku elektrycznego stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 24a ust. 1 i 2, ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615, 1265 i 2140), gdzie wskazano, w szczególności, że w przypadku gdy osoba złoży wniosek bez wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenia przyjmuje wniosek i wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów. Niezastosowanie się do wezwania skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia (art. 24a ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych).
Ponadto w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym dodatku elektrycznego przedmiotowej ustawy stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 34 ust. 2 ustawy).
Wobec powyższego organ rozpatrując wniosek o ustalenie prawa do świadczenia takiego jak dodatek elektryczny, zobligowany jest do podjęcia stosownych czynności w celu ustalenia w sposób niepozostawiający wątpliwości przesłanek istotnych z punktu widzenia sprawy oraz aktualnych na dzień wydania decyzji. Istotnym jest ponadto, że wyrażoną w art. 7 kpa zasadę prawdy materialnej należy rozumieć jako wymóg oparcia rozstrzygnięcia jedynie na okolicznościach faktycznie istniejących, a nie wyprowadzanych w drodze domniemań (M. Wierzbowski, Zasady ogólne (w:) M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne - ogólne, podatkowe i egzekucyjne, Warszawa 2000, s. 19). Organ przed rozstrzygnięciem sprawy powinien zatem przeprowadzić wszelkie możliwe dowody, aby wyjaśnić jej okoliczności, tak aby być pewnym, iż ustalenia dokonane na podstawie zebranych dowodów są zgodne z rzeczywistym i aktualnym na dzień wydania decyzji stanem faktycznym.
Jeśli zaś w toku postępowania pojawiłaby się obiektywna wątpliwość, która doprowadziłaby ostatecznie do wydania decyzji negatywnej, to tym bardziej koniecznym jest jak najwnikliwsze ustalenie stanu faktycznego, a ponadto odniesienie się do podnoszonych przez skarżącego stwierdzeń, oświadczeń i zarzutów, celem wyjaśnienia mu powodów podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Wspomniana zasada prawdy obiektywnej koreluje z treścią przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 77 § 1 i art. 80 kpa, wedle których organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ocena stanu faktycznego w danej sprawie powinna odbywać się na podstawie całokształtu materiału dowodowego celem ustalenia czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślić należy ponadto, że weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku elektrycznego – zwłaszcza w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do okoliczności istotnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy - winna mieć charakter wszechstronny i nie może polegać jedynie na sprawdzeniu danych widniejących we wniosku o przyznanie dodatku oraz dołączonych do niego dokumentów, bez podjęcia czynności pozwalających na jednoznaczne wyjaśnienie wszelkich niejasności i to w sposób znajdujący odzwierciedlenie w aktach.
Katalog źródeł i informacji, o którym mowa w powołanych przepisach, a w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku o dodatek elektryczny, ma w tym zakresie charakter otwarty. Tym samym brak należytego ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego na dzień wydania decyzji i to w zakresie przesłanek, od których spełnienia zależy możliwość przyznania wnioskodawcy świadczenia, jest w ocenie Sądu nie do zaakceptowania, tak w świetle ustawy stanowiącej podstawę materialnoprawną wydanych decyzji, jak i ogólnych zasad postępowania administracyjnego.
W realiach sprawy bezspornym było to, że źródłem ogrzewania objętego wnioskiem gospodarstwa domowego pod adresem C. ul. [...] jest pompa ciepła, a źródło to wpisane zostało do CEEB dnia [...] maja 2022 r. Oprócz wniosku skarżący przedłożył jednak również fakturę za energię elektryczną dostarczaną pod ww. adres tj. C., ul [...], na której jako nabywca widniał W. J., czyli ojciec skarżącego. To zaś w konsekwencji – jak wynika z akt sprawy oraz treści wydanej decyzji - spowodowało, że organ I instancji uznał, że skarżący nie zawarł umowy z przedsiębiorstwem energetycznym i wobec tego nie jest odbiorcą energii elektrycznej w celu jej zużycia w swoim gospodarstwie domowym, a tym samym, że nie spełnia przesłanek przyznania mu wnioskowanego dodatku. Przy czym, co istotne, przed wydaniem decyzji skarżący w dniu [...] stycznia 2023 r. (data wpływu do organu) złożył do akt sprawy również zawartą w formie aktu notarialnego umowę darowizny z dnia [...] stycznia 2019 r. na mocy której W. J. darował skarżącemu własność przedmiotowej nieruchomości w C. (k. 6 akt adm. organu I instancji), a także zawiadomienie z dnia [...] lipca 2019 r. o nadaniu numeru porządkowego (k. 4 akt adm. organu I instancji).
W tej sytuacji, stwierdzić należy, że organ dysponując jeszcze przed wydaniem decyzji dokumentami, z których nie wynikało jednoznacznie kto jest "faktycznym" odbiorcą energii elektrycznej pod objętym wnioskiem adresem C., ul. [...], zobowiązany był okoliczność tę jednoznacznie wyjaśnić poprzez wezwanie skarżącego do złożenia wyjaśnień lub też – w sytuacji stwierdzenia przez organ, że w aktach sprawy brakuje dokumentu z którego wynikałoby, że wnioskodawca jako faktyczny odbiorca energii elektrycznej zawarł umowę z przedsiębiorcą energetycznym - wyznaczyć termin na uzupełnienie brakujących dokumentów, np. ww. umowy. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organ I instancji podjął w tym zakresie jakiekolwiek działania. Jedynie w treści odwołania skarżący wskazał, że dnia [...] lutego 2023 r. organ wezwał go telefonicznie do uregulowania kwestii umowy z przedsiębiorstwem energetycznym, tak żeby na fakturach nie występowało nazwisko ojca.
Czynność ta nie została jednak w żaden sposób utrwalona w aktach sprawy w postaci notatki czy też adnotacji. Ponadto zgodnie z twierdzeniami skarżącego, mimo skierowania do niego telefonicznego wezwania o przedłożenie ww. umowy, organ wydał decyzję negatywną w dniu [...] lutego 2023 r., którą nadał w placówce pocztowej dnia [...] lutego 2023 r. Przy czym, jak podkreślił skarżący i co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy – dnia [...] lutego 2023 r. skarżący zawarł umowę z przedsiębiorcą energetycznym i przesłał ją do organu w dniu [...] lutego 2023 r. drogą mailową. Wyżej opisany przez skarżącego przebieg zdarzeń w zestawieniu z aktami sprawy, które de facto nie odzwierciedlają jakichkolwiek działań organu w zakresie wyjaśnienia kwestii tego kto jest faktycznie odbiorcą energii elektrycznej prowadzą do wniosku, że Wójt niewątpliwie uchybił przepisom postępowania i przed wydaniem decyzji nie zbadał należycie kwestii przesłanki podmiotowej, od której stwierdzenia zależała możliwość przyznania skarżącemu dodatku.
Natomiast uchybienie organu odwoławczego - który orzekając dysponował już przedłożoną przez skarżącego do akt umową z dnia [...] lutego 2023 r. zawartą przez skarżącego z [...] S.A., potwierdzeniami przelewów z płatnościami za faktury wystawiane przez [...] S.A. realizowanych przez skarżącego dla jego gospodarstwa domowego od ponad 3 lat oraz wyjaśnieniami skarżącego, z których wynika, że rzeczywistego zakupu energii elektrycznej dla gospodarstwa domowego w C. przy ul. [...] dokonuje on już od ponad 3 lat, a to że na fakturze, którą przedłożył do organu I instancji widniało nazwisko jego ojca wynikało z niedopełnienia formalności po przeniesieniu własności nieruchomości – polega na niepełnej ocenie materiału dowodowego i zbyt formalistycznej ocenie ustawowych przesłanek przyznania dodatku elektrycznego, co doprowadziło w konsekwencji do wydania negatywnego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy bowiem, mimo iż skarżący złożył do akt sprawy ww. dokumenty (w tym umowę zawartą z przedsiębiorstwem energetycznym oraz opłacane rachunki za energię elektryczną), nie wyjaśniając dlaczego przyjmuje określoną wykładnię przepisów, na mocy których przyznawane są dodatki elektryczne, uznał że istotnym w sprawie jest jedynie stan aktualny na dzień złożenia wniosku, a w jego ramach wyłącznie sama formalna okoliczność podpisana umowy z dostawcą energii elektrycznej, niezależnie od tego kto jest rzeczywistym odbiorcą energii elektrycznej, dokonującym faktycznej zapłaty za nią i faktycznie zużywającym ją w gospodarstwie domowym.
Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do poszczególnych argumentów i zarzutów skarżącego, poprzestając wyłącznie na tym, że skoro w dniu złożenia wniosku skarżący nie miał podpisanej umowy z przedsiębiorstwem energetycznym, to tym samym w sprawie nie została spełniona przesłanka podmiotowa. Podkreślenia wymaga jednak, że co do zasady organ ma obowiązek orzekać zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie wydania decyzji. Przepis prawa materialnego może wskazywać na uwzględnienie stanu faktycznego z przeszłości lub jakiejś określonej daty, jednak takiego wskazania nie zawiera żaden ze stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji przepis (zob. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt I OSK 755/21 – dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Nie znajduje zatem uzasadnienia stanowisko organu odwoławczego w zakresie konieczności uwzględnienia w sprawie stanu faktycznego na dzień złożenia wniosku.
Tym bardziej jeśli – jak już wskazano powyżej - do postępowania w sprawie wypłaty dodatku elektrycznego stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 24a ust. 1 i 2, ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, dające możliwość uzupełnienia brakujących dokumentów przez wnioskodawcę.
Ponadto formalistyczne podejście do sprawy zaprezentowane przez SKO nie daje się obronić w kontekście celów ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej. Jak wskazuje się bowiem w uzasadnieniu projektu ustawy (druk 2630) "projektowana regulacja pozwoli na uruchomienie nadzwyczajnego instrumentu zwiększającego bezpieczeństwo energetyczne gospodarstw domowych, w szczególności obywateli w największym stopniu narażonych na ubóstwo energetyczne i zapewni im ceny energii elektrycznej na poziomie umożliwiającym opłacenie rachunków. (...) Projekt ustawy ma na celu zapewnienie wsparcia dla odbiorców energii elektrycznej w gospodarstwach domowych, w tym zużywanej na potrzeby pomieszczeń gospodarczych związanych z prowadzeniem gospodarstw domowych, lokali o charakterze zbiorowego mieszkania, węzłów cieplnych i hydroforni, oświetlenia budynków mieszkalnych, garaży, domów letniskowych w ogródkach działkowych – o ile nie jest w tych pomieszczeniach prowadzona działalność gospodarcza. (...) Dodatkowo, przewidziano zwiększony poziom wsparcia dla tych odbiorców energii elektrycznej w gospodarstwach domowych, którzy w wyniki sytuacji losowych lub charakteru prowadzonego przez nich gospodarstwa, mogą być bardziej narażeni na ubóstwo energetyczne tj. odbiorców posiadających gospodarstwo rolne, odbiorców posiadających Kartę Dużej Rodziny oraz odbiorców będących osobami niepełnosprawnymi. (...) W projektowanym akcie prawnym wprowadzono również instrument łagodzący wzrost kosztów dla gospodarstw domowych, które wykorzystują energię elektryczną do ogrzewania." Powyższe potwierdza, że ratio legis świadczenia wprowadzonego przedmiotową ustawą koncentruje się na udzieleniu pomocy w postaci dodatku elektrycznego jak największej liczbie gospodarstw domowych, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe.
Potwierdza to również treść art. 32a ustawy zgodnie z którymi dodatek przyznaje się, w opisanych tam okolicznościach, nawet w sytuacji niezłożenia wniosku przez stronę. Nie spełnia zatem celów ustawy takie postępowanie organu rozpoznającego wniosek o przyznanie świadczenia w niej przewidzianego, w którym kwestia niedopełnienia formalności w postaci przepisania umowy z ojca na syna miała prymat nad faktycznym stanem rzeczy, w którym skarżący – jak wynika z akt sprawy – jest faktycznym odbiorcą energii elektrycznej pod adresem wskazanym we wniosku, który rzeczywiście ponosi koszty jej zakupu i ją zużywa w gospodarstwie domowym, tym bardziej, że na etapie orzekania przez SKO formalność ta została już dopełniona.
Mając zatem na uwadze ww. okoliczności sprawy, mającą zastosowanie podstawę materialnoprawną oraz przepisy postępowania, Sąd stwierdził, że obydwa orzekające w sprawie organy dopuściły się uchybienia polegającego na istotnym naruszeniu prawa materialnego i procesowego. Organy przede wszystkim dokonały zbyt formalistycznej i rygorystycznej wykładni przepisów art. 27 ust. 1 ustawy w zw. z art. 3 pkt 13b Pe ograniczając pojęcie odbiorcy energii elektryczne jedynie do formalnego aspektu podpisania przez dany podmiot umowy z dostawcą energii elektrycznej, niezależnie od okoliczności faktycznych związanych z zakupem i zużyciem energii elektrycznej, których to nie zbadały w sprawie, a ponadto dokonały oceny wystąpienia istotnych okoliczności sprawy na dzień złożenia wniosku, a nie wydania decyzji w sprawie. Pomimo, że skarżący wskazywał w toku postępowania, iż w rzeczywistości to on jest faktycznym odbiorcą energii elektrycznej, który zakupuje energię elektryczną na potrzeby swojego gospodarstwa domowego, a okoliczność, że faktury za energię elektryczną skierowane były do jego ojca wynikała jedynie z niedopełnienia formalności związanej z przepisaniem licznika po zmianie właściciela nieruchomości, organy nie weryfikując tej kwestii, odgórnie przyjęły, że nie spełnia on przesłanki podmiotowej i odmówiły mu wnioskowanego dodatku - co spowodowało, że obydwa wydane rozstrzygnięcia ocenić należy jako wadliwe, skoro orzekające organy pominęły cele mającej zastosowanie w sprawie ustawy, nie zbadały wszystkich okoliczności mających znacznie w sprawie, do czego obligują przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz oceniły stan sprawy jedynie na dzień złożenia przedmiotowego wniosku.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że rozpoznanie sprawy przez organy obu instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 1 ustawy w zw. z art. 3 pkt 13b Pe oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 79a § 1 i 80 kpa, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do uchylenia decyzji obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ppsa.
Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania Sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku. Ponownie rozstrzygając sprawę należy przede wszystkim wziąć pod uwagę cele mającej zastosowanie w sprawie ustawy oraz zweryfikować i ocenić okoliczności związane z faktycznym stanem rzeczy, jako determinujące status rzeczywistego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym.
Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.