Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z [...].10.2019 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Koordynator Zespołu ds. świadczeń dla dzieci znak sprawy na podstawie § 1, § 3 pkt 4 lit. a, § 4 – 6, § 30 i § 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. z 2018 r. poz. 1061) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako kpa) odmówił przyznania P. L. (dalej określany jako Skarżący) świadczenia "Dobry start" na dziecko – P. L. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start na rok szkolny 2019/2020 na ww. dziecko złożyła również jego matka. Zgodnie z § 30 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", w przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia dobry start przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, ustala, kto sprawuje opiekę, i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 700), w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.
Na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz informacji pozyskanych z wywiadów środowiskowych ustalono, że zgodnie z wyrokiem z [...].01.2012 r. władza rodzicielska nad P. L. została powierzona jego matce, a władza rodzicielska Skarżącego nad synem została ograniczona do współdecydowania o najważniejszych sprawach dziecka, w tym o wyjazdach za granicę, zmianie miejsca zamieszkania, wyborze szkoły, sposobie leczenia w przypadku hospitalizacji oraz wyborze zajęć dodatkowych. Syn mieszka ze swoją matką w W., tam też uczęszcza do szkoły i to matka sprawuje nad nim opiekę. Kontakty Skarżącego z synem uregulowane zostały ugodą mediacyjną z [...].02.2015 r. Skarżący utrzymuje regularny i częsty kontakt z synem (pobyty w miejscu zamieszkania, spędzane wspólnie, w określonym ugodą wymiarze święta, wakacje i ferie).
Z uwagi na brak w rozporządzeniu definicji legalnej pojęć: "faktyczne sprawowanie opieki" i "sprawowanie opieki", poza zastosowaniem ww. pojęć zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, niezbędnym jest w niniejszej sprawie wsparcie się orzecznictwem sądów administracyjnych. Zgodnie z utrwaloną wykładnią wskazanych pojęć wypracowaną na gruncie art. 22 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2134), którego treść jest tożsama z § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", jako faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem należy rozumieć wspólne zamieszkiwanie z dzieckiem, zaspokajanie jego potrzeb, wychowanie i utrzymanie (wyrok WSA w Kielcach z 18.01.2017 r., sygn. akt II SA/Ke 978/16).
Natomiast w wyroku WSA w Rzeszowie z 3.04.2019 r., II SA/Rz 212/19, stwierdzono, że w przypadku zbiegu prawa rodziców świadczenie wypłaca się temu z rodziców, który rzeczywiście sprawuje opiekę. Istotnym kryterium dla przyznania świadczenia wychowawczego nie jest rozstrzyganie o władzy rodzicielskiej, ale faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem, w tym rzeczywiste przebywanie dziecka u danego rodzica. Zatem dla ustalenia komu przysługuje świadczenie, decydujące znaczenie ma, kto sprawuje opiekę nad dzieckiem, a nie komu ją powierzono. Spośród kryteriów, od których spełnienia należy uznanie, że dana osoba mieszcząca się w katalogu osób uprawnionych w art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci sprawuje opiekę nad dzieckiem, znaczące miejsce zajmuje kryterium wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem. Dobitnie świadczy to o konieczności ustalenia stanu faktycznego, a nie prawnego.
W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że opiekę nad P. L. sprawuje jego matka. Biorąc pod uwagę stan faktyczny i obowiązujące przepisy, należało odmówić przyznania świadczenia wnioskowanego przez Skarżącego.
Na skutek odwołania złożonego przez Skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją nr [...] z [...] lutego 2020 r. na podstawie § 4-5 i § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wyrokiem z [...].01.2012 r. Sąd Okręgowy w T. rozwiązał małżeństwo M. L. i P. L., a władzę rodzicielską nad małoletnim synem powierzył matce dziecka i ograniczył tą władzę ojcu do współdecydowania o najważniejszych sprawach dziecka. Dnia [...] lutego 2015 r. Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich zatwierdził ugodę mediacyjną w sprawie kontaktów odwołującego z synem.
Z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych u Skarżącego oraz u matki dziecka wynika, że P. L. mieszka w W. z matką, ojczymem oraz przyrodnim rodzeństwem, prowadząc z nimi wspólne gospodarstwo domowe, którego źródłem są wynagrodzenie za pracę matki i ojczyma oraz alimenty świadczone przez ojca. Małoletni uczęszcza do szkoły podstawowej w W. Skarżący prowadzi zaś jednoosobowe gospodarstwo domowe.
W tym stanie faktycznym należało ocenić, które z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem, a w konsekwencji, któremu z rodziców przysługuje przedmiotowe świadczenie.
W myśl § 30 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka łub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia dobry start, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. W przekonaniu Kolegium organ I instancji właściwie ocenił, że faktyczną opiekę sprawuje matka dziecka. Syn mieszka z nią oraz z ojczymem i przyrodnim rodzeństwem, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe. Na utrzymanie syna Skarżący płaci alimenty w wysokości 550 zł miesięcznie.
Wspólne zamieszkiwanie P. L. z matką w jej miejscu zamieszkania i uczęszczanie dziecka do szkoły podstawowej w W. potwierdza, że faktyczna opieka jest sprawowana przez matkę, a nie przez Skarżącego. Ugoda mediacyjna, na którą powołuje się on, reguluje jedynie sposób kontaktów ojca z dzieckiem np. w parzyste weekendy roku poza miejscem zamieszkania matki, w ferie, święta, wakacje. Jakkolwiek ustalone w tej ugodzie kontakty są systematyczne, niewątpliwie jednak większą część czasu dziecko przebywa pod opieką matki i to ona sprawuje nad dzieckiem faktyczną opiekę.
Wbrew zarzutom Skarżącego materiał dowodowy został zebrany w całości i nie budzi wątpliwości, potwierdzając, że faktyczną opiekę nad małoletnim sprawuje jego matka. Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, orzeczono jak w sentencji.
Skargę na powyższą decyzję złożył P. L., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu i zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - § 4-5 i § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" polegające na uznaniu, że Skarżący nie jest rodzicem sprawującym faktycznie opiekę nad małoletnim synem, co powoduje w konsekwencji przyjęcie, że to matka dziecka sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem;
art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez jego niezastosowanie w sprawie na zasadzie analogii z uwagi na uznanie przez organ, że Skarżący nie sprawuje w ocenie organu faktycznej opieki nad dzieckiem, podczas gdy sprawowanie faktycznej opieki nad dzieckiem rozumieć należy przede wszystkim jako podejmowanie decyzji w istotnych sprawach go dotyczących i wpływanie na jego wychowanie oraz utrzymywanie go, co znajduje swoje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie;
art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na naruszeniu przez organ administracyjny II instancji zasady równości, albowiem SKO w T. stosując prawo w przedmiotowej sprawie, dokonało konkretyzacji norm generalno-abstrakcyjnych w normy konkretno-indywidualne i oceny ich zastosowania ze zróżnicowaniem traktując odmiennie ojca i matkę ze względu na wymaganą przez ustawę posiadania przymiotu osoby faktycznie sprawujące opiekę nad dzieckiem;
art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP polegające na naruszeniu przez organ administracyjny II instancji zasady dyskryminacji, w sytuacji kiedy prawo wprost nie przewiduje nieuzasadnionego i kwalifikowanego zróżnicowania, co nie zapobiegło to w przedmiotowej sprawie powstaniu sytuacji faktycznej, w której takie zróżnicowanie występuje poprzez wydanie decyzji uznaniowej przez organ dokonującego oceny, który z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem przy wybraniu przez organ jednego kryterium, jakim jest wspólne zamieszkiwanie dziecka z jednym z rodziców;
- 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
- a) art. 6 w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praworządności oraz prawdy obiektywnej, które przybrało formę badania zagadnienia faktycznego sprawowania opieki nad dzieckiem przez organ wyłącznie na podstawie jednego kryterium, jakim jest wspólne zamieszkiwanie z matką oraz miejscowość, gdzie chodzi do szkoły dziecko, co zbieżne jest z działaniem organu I instancji;
art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy poprzez niezbadanie i nieodniesienie zarówno przez organ I i II instancji, w jaki sposób praktycznie następuje wykonywanie faktycznej opieki nad dzieckiem zarówno przez matkę jak i ojca, co pozwoliłoby podjąć obiektywnie decyzję o charakterze uznaniowym przez organ w zakresie przyznania jednemu z rodziców świadczenia, jak i zupełnego odstąpienia od zbadania przesłanki w postaci utrzymywania dziecka przez ojca, który płaci regularnie alimenty na rzecz syna i ponosi koszty jego utrzymania w czasie, kiedy syn przebywa w miejscu zamieszkania Skarżącego, które jego zdaniem ma wpływ na ustalenie, że ojciec również sprawuje faktyczną opiekę;
art. 8 kpa poprzez odstąpienie zarówno przez organ I instancji jak i II instancji bez uzasadnionej przyczyny od aktualnej oraz utrwalonej praktyki wyznaczonej przez orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanym w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że organ w danym przypadku nie może ustalać, w jaki sposób jest sprawowana opieka nad dzieckiem;
art. 77 kpa poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez brak sprawdzenia przez organ zarówno I jak i II instancji, w jaki sposób matka i ojciec małoletniego syna z wykonują faktycznie opiekę nad dzieckiem z podaniem przez organ, czy zarówno ojciec jak i matka podejmują decyzje w istotnych sprawach dotyczących dziecka, w jaki sposób Skarżący i matka wpływają na wychowanie dziecka.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do świadczenia "Dobry start", ewentualnie uchylenie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podał liczne przykłady orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym NSA, w zakresie rozstrzygania samodzielnie przez organy administracyjne o tym, który z rodziców sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem, do których SKO nie odniosło się w żaden sposób w uzasadnieniu decyzji. Wynika z podanych wyroków jednoznacznie, że badanie okoliczności zarówno opieki faktycznej nad dzieckiem jak i opieki naprzemiennej należy wyłącznie do kompetencji sądów powszechnych, co powoduje, że organ wydający decyzję przekroczył swoje kompetencje w zakresie badania tychże okoliczności.
W przedmiotowej sprawie zarówno z treści wyroku rozwodowego, jak i protokołu ugody mediacyjnej z [...].02.2015 r. wynika, że nie zawarto postanowień dotyczących sprawowania opieki naprzemiennej przez rodziców nad małoletnim. Także organ II instancji w sposób lakoniczny odniósł się do treści samej ugody mediacyjnej dotyczącej kontaktów Skarżącego z synem oraz wywiadów środowiskowych, nie czyniąc jakiegokolwiek wywodu na temat tego, w jaki sposób zdaniem organu jest sprawowana faktyczna opieka nad dzieckiem przez matkę, a dlaczego Skarżący zdaniem organu nie spełnia takich wymogów, by można stwierdzić, że on nie sprawuje faktycznej opieki nad dzieckiem.
"Faktyczne sprawowanie opieki" oraz "sprawowanie opieki" należy łączyć z rzeczywistym przebywaniem dziecka u danego rodzica, z czym wiąże się zaspokajanie jego potrzeb, wychowywanie i utrzymywanie bez znaczenia, w jakich proporcjach opieka jest sprawowana. Ponadto w myśl stanowiska wyrażonego w orzecznictwie, że "Sprawowanie faktycznej opieki nad dzieckiem rozumieć należy przede wszystkim jako podejmowanie decyzji w istotnych sprawach go dotyczących i wpływanie na jego wychowanie oraz utrzymywanie go. Ustawodawcza nie zdefiniował pojęcia "wychowanie", jednakże zauważyć należy, że w potocznym znaczeniu jest to długotrwałe oddziaływanie na drugiego człowieka, którego celem jest ukształtowania jego osobowości" (wyrok WSA w Gliwicach z 17.07.2019 r., sygn. akt II SA/G1 583/19). Pomimo faktu, że Skarżący zgodnie z treścią wyroku rozwodowego ma ograniczoną władzę rodzicielską, to jednak spełnia ww. przesłanki, albowiem wspólnie z matką dziecka podejmuje decyzje w zakresie bardziej i mniej istotnych spraw związanych ze wspólnym dzieckiem, wpływa na wychowanie dziecka - ma regularny kontakt z synem, w ustalone w ugodzie dni dziecko przebywa u niego, dba o rozwój fizyczny i psychiczny dziecka, utrzymuje go (regularnie płaci alimenty), zapewnia dziecku rozrywki w okresie, kiedy dziecko u niego przebywa.
Skarżący pomimo ograniczonej władzy rodzicielskiej jest aktywny w wychowaniu i utrzymaniu dziecka, dba o dobre relacje z synem, dokłada wszelkiej staranności, by rozwód rodziców i rozłąka z dzieckiem nie rzutowały na przyszłość dziecka. Co ważne, to Skarżący wyraził zgodę na to, by dziecko uczęszczało do danej placówki w W., mając tylko na uwadze dobro dziecka, by to miało szkołę jak najbliżej swojego miejsca zamieszkania, co jest zrozumiałe z uwagi chociażby na wiek dziecka. Ponadto Skarżący dba o poprawne relacje z matką dziecka, nie utrudnia jej podejmowania decyzji w sprawie dziecka, często musi dostosowywać swoje życie i plany do tego, by móc sprawować opiekę nad dzieckiem, którą przez swoją powtarzalność, regularność i zakres obowiązków i praw można uznać za faktyczną.
Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, powoduje u Skarżącego poczucie krzywdy i jego zdaniem doszło do naruszenia podstawowych zasad wymienionych w art. 32 Konstytucji RP. Przyjęcie zaprezentowanych w uzasadnieniu decyzji obu instancji stanowisko jest nie do dogodzenia z założeniem o racjonalności ustawodawcy, celem programu "Dobry start", jak i ze sformułowaną w Konstytucji zasadą równości wobec prawa. Zasada ta została wyrażona w art. 32 Konstytucji RP i oznacza nakaz jednakowego traktowania równych i podobnego traktowania podobnych, dopuszczalność uzasadnionych zróżnicowań, a także wiązanie równości z zasadą sprawiedliwości. W myśl wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 4.02.1997 r., sygn. akt P 4/96, osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo.
Tym samym wszystkie podmioty - adresaci norm prawnych charakteryzujący się daną cechą istotną w równym stopniu mają być traktowani równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. W kontekście tych ogólnych uwag wskazać należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy uznanie, że Skarżący z uwagi na fakt, że nie mieszka z małoletnim synem, co jest jedynym branym pod uwagę kryterium przez organy administracyjne przy przyznawaniu świadczenia "Dobry start", miałby być wyłączony z prawa do otrzymywania tego świadczenia. Powoduje to, że względem matki dziecka, z którą na równi sprawuje opiekę nad dzieckiem, znajduje się automatycznie w gorszej sytuacji. Takie podejście prowadzi właśnie do nieuprawionego różnicowania sytuacji rodziców tylko z uwagi na miejsce zamieszkania małoletniego dziecka. Jak wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z 10.04.2019 r., sygn. akt II SA/Rz 199/19, "Istotą zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika jednakowe traktowanie wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się daną cechą istotną" - w przedmiotowej sprawie cechą jest sprawowanie opieki nad dzieckiem, którego ocena winna uwzględniać podane przez Skarżącego kryteria, a nie winna być automatycznie dokonywana przez organy wyłącznie na podstawie jednego kryterium, jakim jest miejsce zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko.
Sąd zważył, co następuje
Skarga podlegała oddaleniu.
Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. poz. 1061, dalej powoływane jako rozporządzenie), świadczenie dobry start przysługuje rodzicom (...) - raz w roku na dziecko. Świadczenie to przysługuje osobom, o których mowa w § 4 ust. 1, w wysokości 300 zł, natomiast w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia dobry start ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego świadczenia dobry start (§ 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Stosownie z kolei do § 30 ust. 1-3 rozporządzenia: "1. W przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia dobry start, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem.
- 2. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców (...), świadczenie dobry start wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek.
- 3. W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia dobry start przez rodzica (...) drugi rodzic (...) złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, ustala, kto sprawuje opiekę, i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985 oraz z 2018 r. poz. 650 i 700), w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.".
Z § 10 ust. 5 rozporządzenia wynika, że przyznanie świadczenia nie wymaga wydania decyzji, zaś wymaga jej wydania odmowa przyznania świadczenia oraz rozstrzygnięcie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia dobry start. Zgodnie z art. 1 pkt 1 kpa, Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Jeśli zatem odmowa przyznania świadczenia dobry start następuje decyzją administracyjną, to postępowanie zakończone taką odmową jest postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym, a jeśli tak, to w braku stosownego wyłączenia mają w nim zastosowanie zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego uregulowane w kpa. Zgodnie z art. 7 i art. 80 kpa, organy mają obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też mają obowiązek ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, z tym zastrzeżeniem, że istotnym dowodem, który może zostać przeprowadzony w przypadkach wskazanych w § 30 ust. 3 rozporządzenia (a taki przypadek wystąpił w analizowanej sprawie) jest wywiad środowiskowy, który jest przeprowadzany w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem.
Z powyższego wynika, że, wbrew twierdzeniom Skarżącego, obowiązkiem organu było poczynienie ustaleń dotyczących tego, które z rodziców sprawuje opiekę nad dzieckiem. Zgodnie z cyt. § 30 ust. 3 rozporządzenia organ I instancji przeprowadził w tym celu dowód z wywiadów środowiskowych w miejscach zamieszkania obojga rodziców i w sposób jednoznaczny wynika z nich, że to matka dziecka, a nie Skarżący, sprawuje opiekę nad synem. Z wywiadu przeprowadzonego u Skarżącego wynika, że mieszka on w T. i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w dniach powszednich, a w co drugi weekend oraz inne dni określone w ugodzie mediacyjnej sprawuje on opiekę nad synem. W mieszkaniu znajduje się osobny pokój dla syna.
Skarżący poinformował pracownika socjalnego, że jest w stałym kontakcie ze szkołą i regularnie płaci alimenty. Natomiast z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego u M. M. (matki małoletniego P. L.) wynika, że prowadzi ona gospodarstwo domowe z mężem i trójką dzieci (w tym P. L.). Małoletni uczęszcza do szkoły podstawowej w W., gdzie zamieszkuje z matką. Matka oświadczyła, że Skarżący ma możliwość kontaktowania się z dzieckiem raz w tygodniu oraz w święta i wakacje, z czego korzysta.
Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że osobą sprawującą faktyczną opiekę nad dzieckiem, w rozumieniu § 30 ust. 1 i 3 rozporządzenia, jest jego matka, wspólnie z którą mieszka ono i co powoduje, że to ona ponosi głównie koszty utrzymania syna, podczas gdy Skarżący płaci jedynie alimenty. To z matką na stałe zamieszkuje syn, chodzi do szkoły w tej samej miejscowości, gdzie mieszka. Skarżący tymczasem zamieszkuje w T., z synem spotyka się w weekendy oraz święta i wakacje. Okoliczności te w świetle zasad doświadczenia życiowego nie pozostawiają wątpliwości co do tego, kto faktycznie sprawuje opiekę nad małoletnim.
Należy w tym miejscu zaakcentować to, że prawodawca użył sformułowania "faktyczna opieka", a więc chodziło o stan faktyczny, a nie okoliczności wynikające z orzeczeń sądowych dotyczących opieki nad dzieckiem. Z powyższego beż żadnych wątpliwości wynika fakt sprawowania opieki nad małoletnim, w rozumieniu § 30 rozporządzenia, przez jego matkę, a nie przez Skarżącego.
Dodać należy, że zgodnie z § 1 uchwały Nr 80 Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie ustanowienia rządowego programu "Dobry start", ustanawia się rządowy program wsparcia rodzin z dziećmi w ponoszeniu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. Małoletni zamieszkuje na stałe z matką i uczęszcza do szkoły w tej samej miejscowości, zatem to na matce spoczywają obowiązki związane z zapewnieniem mu odpowiedniej "wyprawki" do szkoły, tym samym jest dodatkowy argument przemawiający za tym, że świadczenie winno być przyznane jej, a nie Skarżącemu.
Reasumując, organy obu instancji prawidłowo zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały trafnych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sądu, stwierdzić trzeba, że zarzuty skargi były niezasadne, zatem w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzeczono jak w sentencji.