Uzasadnienie
W dniu [...] 2004r. Dariusz K. wniósł zażalenie na bezczynność Wójta Gminy Ł. w sprawie wypłaty odszkodowania za zajętą działkę nr {...}.
Postanowieniem z [...] 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wyznaczyło siedmiodniowy termin na rozstrzygnięcie sprawy.
Pismem z 16 marca Dariusz K. ponownie wniósł zażalenie na przewlekłość i bezczynność w postępowaniu administracyjnym, którego dopuścił się Wójt Gminy Ł. Postanowieniem z [...] 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uznało zażalenie za nieuzasadnione, gdyż wójt podjął czynności zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy.
W dniu 10 lutego 2005r. sporządzono protokół uzgodnień, którego skarżący nie podpisał i wystąpiono z wnioskiem o wznowienie zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania. W opinii SKO, wniesione zażalenie na bezczynność jest nieuzasadnione, gdyż organ wykonał wszystkie wymagane prawem czynności zmierzające do wypłaty odszkodowania, lecz nie mógł wypłacić odszkodowania ze względu na stanowisko strony. Wraz z wydanym postanowieniem pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do sądu.
Skarżący zgodnie z pouczeniem złożył skargę na postanowienie SKO, zarzucając jego tendencyjność; brak obiektywizmu oraz wybiórcze ustalenia faktyczne. Skarżący stwierdził, że protokół uzgodnień nie stanowił rozstrzygnięcia całości sprawy, zatem twierdzenie SKO o podjęciu czynności wymaganych prawem mijają się z prawdą.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, gdyż organ nie pozostaje w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na bezczynność jest instytucją służącą eliminowaniu opieszałości organów administracji publicznej w terminowym załatwieniu sprawy. W przypadku, gdy bezczynność podlega na niewydaniu w terminie decyzji lub postanowień, które są zaskarżalne, skarżący przed wniesieniem skargi do sądu zobowiązany jest wyczerpać procedurę określoną w art. 37 kpa polegającą na konieczności wniesienia zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie to ma inny charakter niż środek zaskarżenia wdrażający postępowanie międzyinstancyjne i przenoszący uprawnienie oraz obowiązek rozpoznania sprawy przez organ wyższej instancji na zasadach określonych w art. 141 - 144 kpa w zw. z art. 127 i następnych kpa. Wniesienie zażalenia z art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez zainteresowanego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu.
Stanowisko organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa ma charakter incydentalny i nie przysługuje na nie prawo wniesienia zażalenia.
Skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność organu wyższego stopnia, zarzucając wadliwe przyjęcie, że organ I instancji nie pozostaje w bezczynności.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. Dalej zwanej u.p.s.a.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 u.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie w jakim dopuszczalne jest na mocy tych przepisów zaskarżenie decyzji.
Skoro na wyrażone przez organ wyższego stopnia stanowisko nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, niedopuszczalna też jest skarga do sądu (por. tezę postanowienia NSA z 12 stycznia 2001r. IV SAB 177/00 (niepubl.) "rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej, która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona do NSA ponieważ art. 16 ustawy z 11 maja 1995r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), obecnie art. 3 u.p.s.a. nie wymienia tego rodzaju przedmiotów zaskarżenia").
W pouczeniu zamieszczonym w postanowieniu będącym przedmiotem skargi błędnie zatem pouczono skarżącego o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi, która w świetle obowiązujących przepisów jest niedopuszczalna (por. wyr. NSA z 27.02.1998, IV SA 792/96).
Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a orzekł jak w sentencji.