Uzasadnienie
W dniu 7 lipca 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) D. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Konieczność przyznania prawa pomocy wnioskodawca uzasadnił trudną sytuacją finansową i zdrowotną. We wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje z żoną. Jego żona posiada mieszkanie o powierzchni 74 m2. Wraz z żoną utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 3.348,00 zł miesięcznie. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz papierów wartościowych. Podał, że miesięcznie ponosi wydatki związane leczeniem oraz zakupem lekarstw.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje
Prawo pomocy polega na tym, iż strona zostaje zwolniona przez Sąd od kosztów sądowych oraz uzyskuje uprawnienie do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia jego wynagrodzenia i wydatków (art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).
Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny.
W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej strony skarżącej należało uznać, iż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, iż skarżący wraz z żoną dysponuje kwotą dochodu w wysokości 3.348,00 zł miesięcznie.
W przeliczeniu na jedną osobę dochód wynosi 1.674,00 zł miesięcznie. Poza tym we wniosku nie podał żadnych konkretnych przesłanek, które wskazywałyby na jego trudną sytuację materialną oprócz problemów zdrowotnych i związanych z tym kosztów leczenia. Jednakże i w tym przypadku posłużył się jedynie ogólnikowymi twierdzeniami.
Istotne w przedmiotowej sprawie jest również i to, że strona skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zaś przepis wyraźnie wskazuje, że w tym stanie rzeczy powinna wykazać, że nie jest w stanie ich ponieść.
Stwierdzić należy, że strona ponosi wydatki związane ze swym utrzymaniem pomimo, że tego nie wskazała.
Poza tym wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych tym bardziej wówczas, gdy posiada ona oszczędności.
Mając na uwadze powyższe ustalenia postanowiono jak w sentencji.