Uzasadnienie
Starosta W. decyzją z [...] 2005 r. odmówił przyznania Krystynie P. prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji oparł się o następujące ustalenia i rozważania:
Krystyna P. zarejestrowana została w Urzędzie Pracy w dniu [...] 2004r jako osoba bezrobotna, uprawniona do pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] 2004 r.
Zasiłek dla bezrobotnych pobierała w okresie 11.12.2004 r. do 10.12.2005 r. W dniu 11.12.2005 r. Strona utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych, w związku z upływem ustawowego okresu pobierania.
W związku z nowelizacją ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji i instytucjach rynku pracy P. Krystyna złożyła w dniu [...] 2005 r wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego dla byłych pracowników PGR, dołączając do wniosku dokumenty potwierdzające następujące okresy zatrudnienia:
- - 25.11.1975-30.08.1979- [...]
- - 01.09.1979-31.08.1992- [...]
- - 15.09.1993-30.11.1993- [...]
- - 07.07.1999-06.08.1999- [...]
- - 07.08.1999-30.09.2000- [...]
- - 01.10.2000-23.10.2004- [...], oraz okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych: -02.09.1992-01.09.1993 r.
Łączny okres zatrudnienia na dzień 31.07.2004 r. wynosi 23 lata i 22 dni.
Mając na uwadze powyższe ustalenia organ pierwszej instancji uznał, że Pesta Krystyna nie spełnia warunków art. 150 b w/w ustawy, z uwagi na to, że byli pracownicy PGR otrzymują świadczenie przedemerytalne, jeżeli od dnia 01.01.2002 r. do 31.07.2004 r. spełnili warunki do ich uzyskania, czyli osoby, które w tym okresie miały status bezrobotnego oraz spełniały łącznie wymagania:
- - ukończenia 50 lat kobieta,55 lat mężczyzna
- - posiadania odpowiednio 20-i i 25-letni okres uprawniający do emerytury
- - co najmniej 10 letniego zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w PGR
- - zamieszkiwania w powiecie uznanym za zagrożony szczególnym bezrobociem.
Krystyna P. nie posiadała tymczasem w w/w okresie statusu osoby bezrobotnej, ani nie spełniała warunku ukończenia 50 lat, który to wiek osiągnęła dopiero 13.09.2004 r., co oznacza, że nie spełniała warunków do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Odwołując się od powyższej decyzji, Krystyna P. nie kwestionując poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, przedstawiła swą dotychczasową trudną sytuację życiową, podkreślając, że pracując w PGR urodziła i wychowała ośmioro dzieci, nie korzystając z urlopów wychowawczych, a po likwidacji PGR pracowała fizycznie dopóty miała siły.
Wywodziła, że aktualnie z uwagi na swój wiek 51 lat, nie zostanie zatrudniona przez żadnego pracodawcę i jest bez jakichkolwiek środków do życia.
Wojewoda [...] decyzją [...] 2006 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości stanowisko zajęte przez organ I instancji.
W skardze wniesionej do Sądu, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak wynika z treści skargi, powołując się na argumenty przedstawione w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skoro więc decyzja organu odwoławczego, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, została doręczona skarżącej w dniu 2 lutego 2006 r., to mogła ona skutecznie złożyć skargę do dnia 4 marca 2006 r.
Tymczasem skarżąca, wbrew pouczeniu, skargę złożyła - zamiast na adres organu II instancji - to do Sądu Okręgowego w T., w dniu 24 lutego 2006 r., który dopiero 7 marca 2006 r. (a więc już po upływie terminu do złożenia skargi) wydał postanowienie o stwierdzeniu swej niewłaściwości i o przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Sąd Okręgowy w T. po stwierdzeniu prawomocności tego postanowienia, co przypadło na [...] 2006 r., przesłał skargę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, która wpłynęła do niego 30.03.2006 r. Pomimo natychmiastowego skierowania skargi przez ten Sąd do organu II instancji, nie mogło to już mieć wpływu na zachowanie terminu wniesienia skargi.
Należy wskazać bowiem, iż zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 wskazanej wyżej ustawy, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji) pod adresem właściwego organu administracji publicznej w przypadku przedmiotowej sprawy, organu odwoławczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14.11.1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97).
Wobec okoliczności, że skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu Okręgowego w Toruniu została po stwierdzeniu niewłaściwości przez ten Sąd przekazana do WSA w Bydgoszczy już po upływie terminu do jej wniesienia, to niezależnie od późniejszego toku zdarzeń, skarga jako złożona z przekroczeniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.