Uzasadnienie
Prezydent Miasta T. decyzją [...] z dnia [...] 2000 r., na podstawie art. 104 § 1 kpa i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. Nr 32, poz. 174 z 1984 r.), po przeprowadzeniu na wniosek Teresy G. postępowania wyjaśniającego w sprawie wymeldowania Marcina G. z miejsca pobytu stałego w T. przy ul. [...] m. [...], orzekł o wymeldowaniu Marcina G. z miejsca pobytu stałego w T. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskodawczyni wskazała w swoim wniosku, że syn jej Marcin G. od ok. 1,5 roku nie przebywa pod tym adresem. Fakt nie zamieszkiwania Marcina G. w w/w lokalu został potwierdzony przez Komisariat Policji w T. Zdaniem organu Marcin G. opuszczając ten lokal zrezygnował ze wspólnego zamieszkiwania pod w/w adresem. Przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych nakłada na osobę opuszczająca miejsce pobytu stałego obowiązek wymeldowania się w organie gminy właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca oraz podania nowego miejsca i adresu pobytu. Marcin G. obowiązku tego nie dopełnił. Poczynione czynności mające na celu ustalenie aktualnego miejsca pobytu Marcina G. nie przyniosły rezultatu. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zostały spełnione w/w przesłanki, ponieważ Marcin G. utracił uprawnienie do przebywania w lok. Nr [...] przy ul. [...] w T. i bez wymeldowania się opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego.
Pismem z dnia [...] 2004 r. Marcin G. zwrócił się do organu o nadesłanie w/w decyzji. Następnie pismem z [...] 2004 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. "o przedłużenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] 2000 r." Powyższe pismo przekazano do Wojewody [...].
Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2004 r., na podstawie art. 59 § 2, 125 § 1 i 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania Marcina G. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2000 r. Nr [...] o wymeldowaniu go z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w T. z powodu uchybienia ustawowego terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w toku postępowania organ pierwszej instancji podejmował próby ustalenia miejsca pobytu skarżącego, a po ich bezskuteczności wystąpił do Sądu Rejonowego w T. o wyznaczenie przedstawiciela uprawnionego do działania w jego imieniu w postępowaniu o wymeldowanie. Postanowieniem z dnia [...] 2000 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy wyznaczył dla nieobecnego Marcina G. kuratora, celem reprezentowania jego spraw w prowadzonym postępowaniu. Po zakończeniu postępowania decyzję z [...] 2000 r. doręczono kuratorowi. Od powyższej decyzji kurator nie wniósł odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, w związku z czym po upływie wymienionego terminu, decyzja uprawomocniła się. W następstwie tego decyzja stała się ostateczna, co skutkuje bezskutecznością odwołania wniesionego z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.
W odpowiedzi na powyższe postanowienie Marcin G. złożył w dniu (karta 6) pismo, w którym zwrócił się do Wojewody "o przedłużenie terminu zawartego w postanowieniu z dnia [...] 2004 r. nr [...]". Natomiast w dniu [...] 2004 r. (karta 10) Marcin G. złożył kolejne pismo procesowe, w którym podnosi zarzuty wobec organu I instancji dotyczące nie przyznania mu lokalu socjalnego, w związku z wymeldowaniem z dotychczasowego miejsca pobytu stałego oraz zarzut braku starannego działania ze strony działającego w jego imieniu kuratora. Do wymienionego pisma załączone zostało zaświadczenie wydane przez firmę z W., poświadczające zatrudnienie skarżącego w okresie od [...] do [...] 2000 r., a nadto kserokopia Wykazu z dnia [...] 2004 r. sporządzona przez Centralny Zarząd Służby Więziennej, z którego wynika, że skarżący w 2000 r. odbywał dwukrotnie 15-dniowe kary pozbawienia wolności w okresie od [...] do [...] oraz od [...]. do [...].
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Powołując się na uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji wskazując, iż jest ona prawomocna, w odpowiedzi stwierdzono, że stan faktyczny ustalony w postępowaniu przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie potwierdził spełnienie przesłanki do wymeldowania Marcina G. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ul. [...] m. [...] w T. Zgodnie ze znowelizowanym przepisem art. 9 ust. 2b wymienionej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 887) zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Stwierdzono też, że w postępowaniu o wymeldowanie z pobytu w lokalu organ meldunkowy nie rozpatruje zagadnień związanych z uprawnieniem osoby do posiadania dotychczasowego lokalu lub przyznaniem prawa do lokalu socjalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Na wstępie należy - odwołując się do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - podkreślić, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie będąc więc związany zarzutami i wnioskami skargi sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu dostrzeżonych w toku sądowej kontroli legalności decyzji wszelkich naruszeń prawa, tudzież przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w danej sprawie i to niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Rozpoznając więc niniejszą sprawę należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że w piśmie z dnia [...] 2004 r. znajdującym się na karcie 53 akt postępowania administracyjnego adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Mariusz G. zwracał się o przedłużenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] 2000 r.;...- Wynika to expressis verbis z tego pisma. Był to więc w istocie swej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wskazanej decyzji.
Tak to też w pierwszej chwili odebrał Wojewoda, skoro in principio swego postanowienia powołuje się na art. 59 § 2 kpa, a dalej expressic verbis stwierdza "W dniu [...] 2004 r. wpłynęły do tutejszego organu administracji przesłane przez Urząd Miejski w T. akta przedmiotowej sprawy Urzędu Miejskiego w T. oraz pismo Marcina G. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ze wzmianką o zamiarze przesłania w kolejnym terminie zebranych w tej sprawie dokumentów związanych z odwołaniem". W tym miejscu należy wskazać, że przytoczony w postanowieniu Wojewody art. 59 kpa wskazuje na właściwość organu do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Z dalszej części uzasadnienia postanowienia Wojewody wynika jednak, że pismo z dnia [...].2004 r. potraktowano jako odwołanie, mimo że skarżący napisał, że prosi "o przedłużenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji" oraz zapowiada dopiero złożenie odwołania i zebranie dokumentów potrzebnych do złożenia odwołania.
W postanowieniu z dnia [...] 2004 r., którym Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania Marcina G. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2000 r. Nr [...] o wymeldowaniu go z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w T. z powodu uchybienia ustawowego terminu do wniesienia odwołania, w żaden sposób nie uzasadniono dlaczego pismo z [...] 2004 r. potraktowano jako odwołanie, a nie jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
Reasumując, organ drugiej instancji naruszył przepisy prawa traktując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia odwołania jako samo odwołanie. I dlatego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak wyżej w pkt 1 i 3. Prowadząc ponownie postępowanie, organ drugiej instancji rozpozna wniosek skarżącego z dnia [...] 2004 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2000 r. stosownie do treści art. 58 i 59 kpa.
Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto na art. 250 w/w ustawy z 30.08.2002 r. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) uznając, iż przyznana kwota, a nie kwota postulowana zawiera w sobie opłatę w stawce minimalnej oraz poniesione wydatki.