Uzasadnienie
W dniu 1 kwietnia 2011r. K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, w której nie wskazując co stanowi przedmiot zaskarżenia, określił jedynie skarżony organ, SKO w B..
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Z powyższego przepisu domniemywać należy, iż w przypadku bezczynności również należy wskazać jej przedmiot. Wymogi formalne każdego pisma strony określone zostały szczegółowo w art. 46 § 1 p.p.s.a.
W myśl z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, wynikającym z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 maja 2011r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności.
Przesyłkę zawierającą wyżej wskazane wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 20 maja 2011r. (k. 15 akt sądowych).
Na podstawie akt ustalono, że skarżący ustosunkował się co prawda do wezwania w wyznaczonym mu terminie, jednak z pisma jego w dalszym ciągu nie wynika co stanowi przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi.
Zwrócić uwagę należy na okoliczność, że z nadesłanej przez SKO w B. odpowiedzi na skargę wynika, iż skarga złożona została na decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] Powyższa decyzja, jak wynika z akt administracyjnych stanowi decyzję wydaną w pierwszej instancji, od której skarżącemu przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. Powyższe oznacza, że nawet gdyby przyjąć jako twierdzenie organu jako wskazanie przedmiotu zaskarżenia, skarga jako niedopuszczalna również podlegałaby odrzuceniu, z uwagi na niewyczerpanie toku instancji. Wskazać jednak trzeba, że zadaniem Sądu nie jest domyślanie się co stanowi przedmiot skargi. Sąd, mimo iż granicami skargi związany nie jest, może orzekać jedynie w granicach danej sprawy. Obowiązkiem skarżącego jest zatem dokładne wskazanie przedmiotu zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.