Uzasadnienie
W dniu [...] 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga Janusza M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. z dnia [...] 2004 r. nr [...] o przyznaniu mu zasiłku celowego na zakup żywności w kwocie 60 zł.
Organ II instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania stwierdził, że wyznacznikiem ustalania wysokości zasiłku celowego są – obok sytuacji materialnej strony i celu, na który zasiłek jest przyznawany – możliwości finansowe organów pomocy społecznej, a ponieważ są one bardzo ograniczone, organy te zmuszone są wyznaczać kryteria określające wysokość powyższego świadczenia i takimi kryteriami kierowały się przyznając stronie zasiłek w kwocie 60 zł. Nadto organ II instancji uznał za prawidłowe ujęcie dodatku mieszkaniowego w uzyskiwanych dochodach.
W skardze do Sądu Jan M. zakwestionował zarówno kwotę przyznanego zasiłku uznając ja za zbyt niską, jak i przesłanki, jakie zadecydowały o wysokości tej kwoty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzekając w sprawach skarg na decyzje administracyjne, Sąd bada zgodność decyzji prawem w zakresie określonym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżoną decyzję. Nadto Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, gdy zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z dniem 1 maja 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), która stanowiła podstawę wydania zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wymienioną ustawę zastąpił nowy akt prawny – ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), która zreformowała system pomocy społecznej ustanawiając nowy, uproszczony katalog świadczeń, wprowadzając nowe rozwiązania prawne oraz nowe instrumenty do realizacji zadań wykonywanych przez pracowników socjalnych.
W konsekwencji, zgodnie z art. 149 cytowanej ustawy z 2004 r. z dniem1 maja 2004 r. wygasły decyzje wydane na podstawie dotychczas obowiązującej ustawy z dnia 29 listopada 1990 r., a więc również wygasła zaskarżona decyzja.
Z kolei w art. 150 nowej ustawy o pomocy społecznej zamieszczony został przepis intertemporalny, iż do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem 1 maja 2004 r. stosuje się przepisy tejże ustawy.
W świetle powyższych unormowań bezprzedmiotowe stało się dokonywanie przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, które przestało obowiązywać i nie będzie mogło już mieć zastosowania w sprawie o przyznanie zasiłku celowego oraz skoro decyzja ta wygasła.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.