Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 2 pkt 1, 4, 16, 19, 20, art. 4, art. 5 ust.
3. art. 10 ust. 2 oraz art. 18 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 214) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Burmistrz K. odmówił M. W. przyznania świadczenia wychowawczego wnioskowanego na córkę A. W. z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Organ wskazał, że ze złożonego wniosku, jak i z dokumentów zebranych w sprawie wynika, iż dochód rodziny za rok 2014 wyniósł łącznie [...] zł, tj. [...] zł miesięcznie, w konsekwencji przekroczona została kwota uprawniająca do przyznania świadczenia.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła M. W. kwestionując sposób obliczenia przez organ dochodu rodziny.
Zaskarżoną do Sądu decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego. W przedmiotowej zaś sprawie miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie przekracza kryterium dochodowe określone w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Organ uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, a wydaną decyzję za zgodną z prawem.
Skargę do Sądu złożyła M. W. kwestionując ustalony przez organy dochód rodziny i wnosząc o pozytywne rozstrzygnięcie sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach.
Sąd poddał analizie w pierwszej kolejności to, czy nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, że jest ona drugą ostateczną decyzją w tej samej sprawie.
Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności decyzji następuje w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach. Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Chodzi tu o sytuację, w której rozstrzygnięto dwa razy tę samą sprawę. O tożsamości sprawy można mówić, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Aby stwierdzić, że określona decyzja ostateczna dotyczy sprawy już rozstrzygniętej, koniecznym jest stwierdzenie, że w momencie wydania tej decyzji w obrocie prawnym pozostaje już, ze skutkiem wiążącym wobec jej adresata i samego wydającego ją organu, inna decyzja ostateczna rozstrzygająca tę samą sprawę (por. wyrok WSA w Szczecinie z 5.12.2007 r. I SA/Sz 200/07).
Burmistrz K. w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. ustalił m.in., że z przedstawionych dokumentów o dochodach za 2014 r. wynika, iż dochód rodziny skarżącej w 2014 r. wyniósł łącznie [...] zł, zatem miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł [...] zł, tym samym przekracza kwotę, o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, tj. kwotę 800 zł. Decyzję przedmiotową utrzymał w mocy organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2017 r., która została zaskarżona do tut. Sądu.
Mając na uwadze przedstawiony przebieg zdarzeń stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Burmistrza K. z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w której organ ten oparł swoje rozstrzygnięcie na takich samych, jak w zaskarżonej decyzji, ustaleniach. Sprawa dotyczyła bowiem odmowy przyznania świadczenia wychowawczego wnioskowanego przez M. W. na córkę A. W. z powodu przekroczenia kryterium dochodowego. Organ również ustalił, że dochód rodziny M. W. w 2014 r. wyniósł [...] zł, czyli brał pod uwagę dochód za ten sam okres i w tej samej wysokości, co w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
W niniejszej sprawie, mając na uwadze wymienioną sytuację faktyczną, naruszono zatem zasadę powagi rzeczy osądzonej, gdyż obok zaskarżonej decyzji, funkcjonuje również decyzja Burmistrza K. z dnia [...] lipca 2016 r. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2017 r. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...].
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 orzekł, jak w sentencji.