Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 496/20

Uzasadnienie

Wojewoda Kujawsko-Pomorski zaskarżył uchwałę nr XVI/97/19 Rady Miejskiej Ciechocinka z dnia 19 listopada 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru znajdującego się przy ul. Ogrodowej, wnosząc o stwierdzenie nieważności jej: § 3 ust. 1 pkt 7 tiret czwarte, § 8 ust. 3 w zakresie słów: "elementy małej architektury, takie jak np. ławki, fontanny, rzeźby", § 13 ust. 5 w zakresie słów: "a w sytuacjach szczególnych w granicach innych terenów", § 17 ust. 5 w zakresie słów: "a także wprowadzanie obiektów aranżacji ogrodowej". Organ nadzoru zarzucił naruszenie przepisów:

1. 1) art. 15 ust. 2 i ust. 3, w związku z art. 37a, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej "u.p.z.p."),
2. 2) § 146 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283 – dalej "rozporządzenie").

W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wskazał, że w § 3 ust. 1 pkt 7 tiret czwarte zaskarżonej uchwały rada miejska wprowadziła definicję linii zabudowy nieprzekraczalnych, zaznaczając, że poza linią zabudowy mogą być lokalizowane m.in. obiekty małej architektury. Ponadto, dopuszczono w § 8 ust. 3 uchwały "wzbogacenie istniejącego zagospodarowania o elementy małej architektury, takie jak np. ławki, fontanny, rzeźby, urządzenia oświetleniowe, a także terenowe urządzenia sportowo-rekreacyjne". Z kolei, w § 17 ust. 5 zaskarżonej uchwały, dopuszczono "lokalizację urządzeń stanowiących uzupełnienie zagospodarowania niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania terenów zielonych tj. przepustów, mostków, ścieżek spacerowych, urządzeń oświetleniowych, urządzeń wypoczynkowych, rekreacyjnych i sportowych, a także wprowadzanie obiektów aranżacji ogrodowej".

Organ przywołał treść art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p., w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r. poz. 774, dalej - "ustawa krajobrazowa"). W ocenie Wojewody zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa, wskazują jednoznacznie, że uchwała, o której mowa w tym przepisie, to uchwała inna, niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu nadzoru, zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń mogą zostać ustanowione wyłącznie w oparciu o procedurę uregulowaną w art. 37a - 37e u.p.z.p., albowiem poprzednio obowiązujący (i dający podstawę regulowania tej kwestii w m.p.z.p.) art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. utracił moc obowiązującą z dniem 10 września 2015 r. na mocy art. 7 pkt 3 lit. b ustawy krajobrazowej. Przywoławszy treść art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej organ stwierdził, że Rada Miejska Ciechocinka, podejmując w dniu 28 listopada 2016 r. zaskarżoną uchwałę zobowiązana do stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących od dnia 11 września 2015 r., znowelizowane przepisy u.p.z.p. nie przewidują zaś możliwości uregulowania w planie miejscowym zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. W konsekwencji, w ocenie organu nadzoru, w przytoczonym przypadku doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Wojewoda podniósł nadto, że Rada Miejska Ciechocinka w § 13 ust. 5 zaskarżonej uchwały wprowadziła zapis "nowe i rozbudowywane sieci i urządzenia infrastruktury technicznej należy lokalizować w granicach terenów przeznaczonych w planie pod drogi, a w sytuacjach szczególnych w granicach innych terenów" posługując się niewyjaśnionym w § 3 uchwały pojęciem "sytuacji szczególnych". W ocenie organu nadzoru poprzez brak wyjaśnienia tego pojęcia w zaskarżonym planie, uchwałodawca naruszył § 146 ust. 1 rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ uchwałodawczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie określa zasad ani warunków sytuowania obiektów małej architektury:

1. 1) zakwestionowany § 3 ust. 1 pkt 7 tiret 4, a definiuje pojęcie nieprzekraczalnej linii zabudowy i zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p. określa sposób sytuowania obiektów budowlanych w tym, dopuszczalność sytuowania poza tą linią zabudowy obiektów małej architektury, jako wymienionych w definicji obiektów budowlanych zawartej w ustawie Prawo budowlane,
2. 2) zakwestionowany § 8 ust. 3, a jedynie dopuszcza możliwość wzbogacenia o te elementy istniejącego zagospodarowania, obok np. elementów w postaci urządzeń oświetleniowych, czy terenowych urządzeń sportowo-rekreacyjnych,
3. 3) § 17 ust. 5, a dopuszcza jedynie ich lokalizację, nie określa zaś ani gabarytów, ani materiałów obiektów małej architektury.

Organ uchwałodawczy wskazał, że zakwestionowany § 13 ust. 5 przewiduje wystąpienie sytuacji, w której następuje ograniczenie możliwości lokalizacji infrastruktury technicznej w pasie dróg, np. ze względu na spadki, warunki gruntowe, warunki ekonomiczne, dlatego określone zostały one jako "szczególne".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje

W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej – "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd przeprowadza ocenę zgodności przedmiotowej uchwały z prawem pod kątem art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części.

Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego.

Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa przedmiotowej uchwały wykazała zasadność i słuszność zarzutów organu nadzoru.

Istotę sporu między stronami stanowiło zasadniczo to, czy Rada Miejska Ciechocinka miała kompetencję do uregulowania w zaskarżonej uchwale w sprawie planu miejscowego kwestii dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, czego wyrazem były przepisy:

1. - § 3 ust. 1 pkt 7 tiret czwarte uchwały, który definiując pojęcie "nieprzekraczalnej linii zabudowy" jednocześnie wskazuje, że poza tą linią mogą być sytuowane m.in. obiekty małej architektury,
2. - § 8 ust. 3 uchwały, który reguluje kwestię dopuszczenia wzbogacenia istniejącego zagospodarowania o elementy małej architektury, przykładowo w tym przepisie wymienione (ławki, fontanny, rzeźby),
3. - § 17 ust. 5 uchwały, który reguluje kwestię dopuszczenia wprowadzenia obiektów aranżacji ogrodowej na terenach oznaczonych symbolem 6Zp-9Zp.

W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie powiązał zarzucane naruszenie prawa, zaistniałe na gruncie ww. przepisów zaskarżonej uchwały, ze zmianą ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaka została wprowadzona z dniem 11 września 2015 r. przez ustawę z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (publ. jak wcześniej wskazano). Mocą ustawy krajobrazowej w u.p.z.p., po art. 37, dodano bowiem przepisy art. 37a-37e, zawierające: fakultatywne upoważnienie dla rady gminy do ustalenia w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (art. 37a, art. 37c u.p.z.p.) - zwanej potocznie "uchwałą reklamową" -, szczególny, rozbudowany tryb przygotowania i podejmowania takiej uchwały (art. 37b u.p.z.p.), oraz sankcje administracyjne (kary pieniężne) za jej nieprzestrzeganie (art. 37d, art. 37e u.p.z.p.).

Uchwała reklamowa jest aktem prawa miejscowego (art. 37a ust. 4 u.p.z.p.) i dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (art. 37a ust. 5 u.p.z.p.), z tym, że może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy (art. 37a ust. 6 u.p.z.p.). W omawianej uchwale rada gminy może ustalić zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury oraz ogrodzeń. Zgodnie z art. 37a ust. 9 i 10 u.p.z.p. uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych - nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały - z tym, że zarazem może ona:

1. 1) wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale;
2. 2) wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale.

Jednocześnie mocą ustawy krajobrazowej, z dniem 11 września 2015 r.:

1. - w art. 15 ust. 3 u.p.z.p. uchylono pkt 9, który stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane";
2. - do art. 15 ust. 2 u.p.z.p., po pkt 3, dodano pkt 3a, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "zasady kształtowania krajobrazu".

Ustawa krajobrazowa zawiera w odnośnym zakresie również przepisy przejściowe - art. 12 ust. 1-3 - w następującym brzmieniu: "1. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc. 2.Regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3. Do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe."

Z cytowanych przepisów art. 12 ust. 1 i 2 ustawy krajobrazowej jasno wynika, że wejście w życie tej ustawy nie wpływało na obowiązywanie uprzednio uchwalonych planów miejscowych, a wejście w życie uchwały reklamowej powoduje jedynie uchylenie tych regulacji ww. planów miejscowych, które zostały przyjęte na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. Ponadto art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej przesądza, że w przypadku postępowań planistycznych będących w toku w dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wnioskując zatem a contrario, do planów miejscowych, do których sporządzenia lub zmiany przystąpiono po 11 września 2015 r., mają zastosowanie przepisy wprowadzone ustawą krajobrazową (tak też A. Fogel (w:) Ustawa krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016, uw. 1 do art. 12). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że ponieważ ustalenia art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. mają charakter fakultatywny, to w sytuacji określonej w art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej od gminy zależy, czy regulacje w tym zakresie wprowadzi w planie miejscowym, czy też przystąpi do sporządzania uchwały reklamowej zgodnie z art. 37a u.p.z.p. (tak A. Fogel (w:) Ustawa krajobrazowa, pod red. A. Fogel, Warszawa 2016, uw. 1 do art. 12). Godzi się podkreślić, że taki wybór miejsca regulacji – u.p.z.p. albo uchwała reklamowa - nie istnieje w przypadkach nieobjętych zakresem art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej, a więc gdy procedura planistyczna (sporządzenie lub zmiana planu miejscowego) została zainicjowana już po wejściu w życie tej ustawy.

Skoro w kontrolowanej sprawie do wszczęcia procedury planistycznej, mającej na celu wprowadzenie zmian do obowiązującego już planu miejscowego, doszło już po dniu wejścia w życie ustawy krajobrazowej, to nie ulega wątpliwości, że oceny legalności zaskarżonego planu miejscowego należy dokonywać przez pryzmat przepisów u.p.z.p. w brzmieniu nadanym przez ustawę krajobrazową, obowiązujących w dacie uchwalenia tego planu - czyli w szczególności z dodanym art. 37a i następnymi u.p.z.p. oraz bez art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., który został uchylony ustawą krajobrazową.

W ocenie Sądu istota ww. zmian legislacyjnych sprowadzała się do "wyjęcia" zagadnień dotychczas regulowanych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. z zakresu materii planistycznej (właściwej planom miejscowym) i uczynienie z niej materii regulowanej odrębną uchwałą, wydawaną na podstawie art. 37a ust. 1 u.p.z.p., bez zmiany fakultatywnego charakteru samej regulacji gminnej poświęconej zasadom i warunkom sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Co do zasady, rada gminy nie utraciła zatem kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury oraz ogrodzeń, jednakże według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, chyba że znajdują zastosowanie przepisy przejściowe zawarte w art. 12 ust. 3 ustawy krajobrazowej (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 586/17 - dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) - co w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Wszystko to prowadzi do wniosku, że Rada Miejska Ciechocinka, zamieszczając w § 3 ust. 1 pkt 7 tiret czwarte, § 8 ust. 3 i § 17 ust. 5 uchwały kwestionowane regulacje wykroczyła poza określony w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. zakres upoważnienia ustawowego do uchwalenia u.p.z.p. Tym samym dopuściła się istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności ww. zapisów zaskarżonej uchwały: w całości §3 ust. 1 pkt 7 tiret czwarte, oraz w częściach § 8 ust. 3 i § 17 ust. 5, jakie w sposób nieuprawniony regulują zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury (odpowiednio "elementy małej architektury takie jak np. ławki, fontanny, rzeźby" i "a także wprowadzanie obiektów aranżacji ogrodowej").

Nie sposób bowiem przyjąć, iż uregulowanie w planie miejscowym materii powierzonej przez ustawodawcę prawodawcy gminnemu do unormowania w odrębnej uchwale (w dodatku podejmowanej w szczególnym trybie - art. 37b u.p.z.p.), stanowiło naruszenie prawa nieistotne.

Sąd za nieuzasadnioną uznał argumentację organu uchwałodawczego, sugerującą, jakoby uregulowane w zakwestionowanych przepisach kwestie miało oparcie w obowiązujących przepisach u.p.z.p. (odnośnie § 3 ust. 1 pkt 7 tiret czwarte), czy też w istocie nie dotyczyły zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury (odnośnie § 8 ust. 3 i § 17 ust. 5). Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych oraz pokrycie dachów, zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 – aktualny na dzień powzięcia zaskarżonej uchwały) przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

O ile zatem obiekty małej architektury zawierają się w pojęciu obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p., to wprowadzone i skomentowane wcześniej zmiany legislacyjne (art. 37a-37e u.p.z.p.) należy traktować jako lex specialis względem art. 15 ust. 3 pkt 8 u.p.z.p., w sposób szczegółowy reguluje on bowiem właśnie kwestię uchwalania zasad i warunków sytuowania m.in. obiektów małej architektury. Przyjęcie stanowiska organu w tym zakresie spowodowałoby zaistnienie sprzeczności norm tego samego aktu prawnego, jednocześnie bowiem nakazywały by one regulowanie kwestii zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury w uchwale reklamowej (art. 37a ust.

1. 1) i w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 15 ust. 3 pkt 8). Zastosowanie ww. reguły kolizyjnej jest w tej sytuacji tyle skuteczne co oczywiste, a w konsekwencji czyni argumentację organu niezasadną. Co się zaś tyczy wyjaśnień organu, jakoby przyjęte w § 8 ust. 3 i § 17 ust. 5 uchwały regulacje nie stanowiły warunkach, czy też zasadach sytuowania obiektów małej architektury, to stwierdzić należy, że dopuszczenie "wzbogacenia istniejącego zagospodarowania" o elementy małej architektury (§ 8 ust.
2. 3) oraz "wprowadzenia" obiektów aranżacji ogrodowej (§ 17 ust.
3. 5) na danym obszarze, jest w ocenie Sądu takim warunkiem - lokalizowanie tych obiektów, w zamyśle prawodawcy lokalnego, miało być bowiem możliwe w sytuacji dopuszczenia takiej możliwości w przepisach uchwały (pod warunkiem dopuszczenia). Użycie w § 8 ust. 3 uchwały pojęcia "wzbogacenie", zaś w § 17 ust. 5 pojęcia "wprowadzenie" nie zmienia konstatacji, że regulacje te w istocie stanowiły o warunkach "sytuowania" obiektów małej architektury.

Sąd za zasadny uznał też zarzut naruszenia § 146 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (publ. jak wcześniej wskazano), poprzez użycie w § 13 ust. 5 uchwały nieostrego sformułowania "w szczególnych sytuacjach". Ponieważ nie jest to określenie jednoznaczne, koniecznym było jego zdefiniowanie przez prawodawcę lokalnego w przepisach ogólnych spornej uchwały, ewentualnie wyjaśnienie go w sąsiedniej jednostce redakcyjnej tego przepisu poprzez przykładowe wymienienie sytuacji uznanych przez prawodawcę za "szczególne" (zachowując charakter katalogu otwartego). Znaczenie normy wynikającej z regulacji aktu prawa miejscowego winno powszechnie zrozumiałe i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych. Wymóg definiowania użytych w uchwale pojęć wynika z powołanego § 146 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym w ustawie lub innym akcie normatywnym formułuje się definicję danego określenia, jeżeli:

1. 1) dane określenie jest wieloznaczne;
2. 2) dane określenie jest nieostre, a jest pożądane ograniczenie jego nieostrości;
3. 3) znaczenie danego określenia nie jest powszechnie zrozumiałe;
4. 4) ze względu na dziedzinę regulowanych spraw istnieje potrzeba ustalenia nowego znaczenia danego określenia.

Skoro zatem w § 13 ust. 5 uchwałodawca wskazał, że "nowe i rozbudowywane sieci i urządzenia infrastruktury technicznej należy lokalizować w granicach terenów przeznaczonych w planie pod drogi, a w sytuacjach szczególnych w granicach innych terenów", to istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego było pozostawienie sformułowania "sytuacje szczególne" do swobodnej interpretacji adresatom tej normy, w konsekwencji zaś uchwalenie przepisu o niejasnej dyspozycji. Sąd zauważa na marginesie, że nie stanowiło wyzwania dla organu uchwałodawczego przykładowe wymienienie, co rozumie poprzez "szczególne sytuacje" w odpowiedzi na wniesioną skargę, takie zaś doprecyzowanie spornego sformułowania na gruncie zaskarżonej uchwały uwalniałoby od komentowanego zarzutu.

Powyższe uwagi należałoby również odnieść do niedookreślonego pojęcia w zakresie regulacji odnoszącej się do uzupełnienia zagospodarowania niezbędnego dla prawidłowego funkcjonowania terenów zielonych, tj. "aranżacji ogrodowej", które zawarto w § 17 ust. 5, zaskarżonej uchwały.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym w skardze.