Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2019 r. [...], Prezydent Miasta B. zatrzymał M. Z. (skarżącemu) prawo jazdy kat. AM, B1, B, D1 i D, nr [...], wydane w dniu [...] kwietnia 2018 r. przez Starostę [...]. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Powyższą decyzję skarżący odebrał [...] grudnia 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach adm.)
Pismem z [...] lutego 2020 r. (nadanym tego samego dnia) skarżący odwołał się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podnosząc, że w okresie biegu terminu przebywał w delegacji służbowej – od 1 stycznia 2020 r. do 20 stycznia 2020 r. przebywał w W., zaś od 21 stycznia 2020 r. do 3 lutego 2020 r. świadczył pracę w miejscowości R., w której nie ma placówki Poczty Polskiej.
Postanowieniem z [...] marca 2020 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności uprawdopodobniających brak możliwości wniesienia odwołania w przepisanym terminie. Wskazał, że okresy wykonywania pracy w W. oraz w miejscowości R., których dotyczą przedstawione przez skarżącego oświadczenia jego pracodawcy, trwały po upływie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze na powyższe postanowienie M. Z. wniósł o jego uchylenie wraz z decyzją I instancji, ewentualnie zmianę postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zarzucił naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256) poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności zbadania jego sytuacji faktycznej skutkującej niemożnością dochowania terminu do wniesienia odwołania. Wskazał na nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, w szczególności oświadczeń pracodawcy, oraz zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej celem wyjaśnienia, czy skarżący miał możliwość złożenia odwołania w terminie. W uzasadnieniu skarżący przywołał argumentację wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), a więc w oparciu o kryterium zgodności z prawem, wykazała, że powzięte zostało ono zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarga nie podlega zatem uwzglednieniu.
Kwestionowanym postanowieniem organ administracji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] grudnia 2019 r., nr [...]. Powyższe oznacza, że podlegające rozstrzygnięciu w sprawie zagadnienie miało charakter ściśle procesowy, ocenie podlegała bowiem jedynie kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, a nie okoliczności dotyczące zasadności jej wydania.
Podstawę tego orzeczenia stanowił art. 129 § 2 k.p.a. i art. 58 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z ww. przepisów odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin ten jest terminem ustawowym, niepodlegającym przedłużeniu lub skróceniu. W przypadku uchybienia takiemu terminowi strona ma prawo ubiegać się o jego przywrócenie w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu następuje na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Przesłankę braku winy, o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie.
Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy.
W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z uwagi na obiektywne, niezależne od woli strony i dochowania przez nią należytej staranności, uniemożliwiające dokonania czynności procesowej we właściwym czasie. A contrario uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z winy skarżącego.
Wbrew twierdzeniom skargi nie można przyjąć, by okoliczność uprawdopodobniającą brak winy stanowiła jego nieobecność w miejscu zamieszkania, spowodowana wyjazdem służbowym. Wskazać należy, że świadczenie pracy nie stanowi okoliczności uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej, czy to za pośrednictwem placówki pocztowej, czy też za pośrednictwem innej osoby (pełnomocnika), która do takiej placówki pocztowej (w sytuacji jej oddalenia) mogłaby się w imieniu skarżącego udać. Zauważyć też należy, że zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało m.in. nadane w polskiej placówce pocztowej (pkt 2), ale też wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru (pkt 1). W dyspozycji osoby chcącej wnieść odwołanie od decyzji I instancji pozostaje zatem również forma jego wniesienia niezależna od dostępności urzędu pocztowego w danej miejscowości.
Oceniając sytuację skarżącego już z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego (możliwość upoważnienia osoby trzeciej do nadania odwołania do organu, samodzielne udanie się do miejscowości, w której funkcjonuje urząd pocztowy, wysłanie odwołania drogą elektroniczną za pośrednictwem odpowiedniej platformy) stwierdzić należy, że jego stanowisko co do okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu jest niezasadne.
Niezależnie jednak od powyższego zauważyć wypada – co w zasadzie decydujące o niezasadności argumentacji skarżącego, - że okres pobytu skarżącego na wyjeździe służbowym, na okoliczność czego przedstawił jedynie oświadczenia pracodawców (oświadczenia z [...] lutego 2020 r. oraz [...] stycznia 2020 r. zawarte w aktach adm. II instancji), wypadł po upływie terminu do wniesienia odwołania. Przedstawione oświadczenia nie odnoszą się nawet do okresu biegu tego terminu. Dokonując rachunku dat, decydującego o terminie wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. [...] grudnia 2019 r., wskazać należy, że decyzja ta została doręczona skarżącemu [...] grudnia 2019 r. (k. 27 akt adm. I instancji). Termin na wniesienie odwołania upłynął po 14 dniach od doręczenia decyzji I instancji, tj. z dniem [...] grudnia 2019 r. Nie był to przy tym dzień wolny od pracy. Uprawdopodobniony okres nieobecności z powodu wyjazdu służbowego zaczął się zaś [...] stycznia 2020 r. Nie miał zatem wpływu na możliwość dochowania przez skarżącego terminu, którego - co wypada podkreślić - ostatni dzień upływał dzień wcześniej.
Skarżący, wnosząc odwołanie [...] lutego 2020 r., uchybił zatem terminowi do jego wniesienia, a we wniosku o przywrócenie tego terminu nie uprawdopodobnił zaistnienia okoliczności świadczących o braku jego winy w tym uchybieniu. Postanowienie SKO było więc prawidłowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.