Uzasadnienie
IISA/Bd 50/08
T. P. złożyła w dniu [...] r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] pismo z żądaniem zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki części budynku położonego we W. przy ul. [...]. Organ egzekucyjny zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] jako wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie tego wniosku w formie postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji podtrzymał zasadność kontynuowania egzekucji administracyjnej w stosunku do dłużniczki T. P. W uzasadnieniu tego orzeczenia jako podstawę prawną jego wydania wskazano art. 17§1 w związku z art.56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i stwierdzono, że w tej sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania. W zażaleniu na to postanowienie T. P. podniosła zarzut nieistnienia obowiązku będącego przedmiotem egzekucji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i wskazał, że przedmiotem tego postępowania jest egzekucja zobowiązania o charakterze pieniężnym, a zatem bez znaczenia dla jego istnienia jest okoliczność, czy wykonano obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego po zastosowaniu środka w postaci grzywny w celu przymuszenia do wykonania tego obowiązku.
Skargę na to postanowienie złożyła T. P. podnosząc, że przy jego wydaniu organ dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że obowiązek rozbiórki nie został wykonany.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wprawdzie zarzuty zawarte w skardze nie określają naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ale Sąd, zgodnie z art. 134§1 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i w oparciu o ten przepis może brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, jakie miały miejsce w postępowaniu administracyjnym.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał art.17§1 oraz art. 56 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. Wymóg uzyskania stanowiska wierzyciela określony został w omawianej ustawie w art. 34 § 1 w związku z art. 34 § 1 i 2 oraz art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także odnosi się do sytuacji, gdy ustawa wymaga wyrażenia "zgody" na dokonanie pewnych czynności w postępowaniu egzekucyjnym.
Artykuł 56 ustawy egzekucyjnej stanowi natomiast o przesłankach zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ograniczeniach w stosowaniu tej instytucji, a także formie rozstrzygnięcia i trybie zaskarżenia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które wydaje organ egzekucyjny oraz postanowienia wydanego w tej sprawie. Żaden z tych powołanych przepisów nie daje podstaw do wyprowadzenia normy kompetencyjnej pozwalającej wierzycielowi na wydanie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego
Reasumując stwierdzić należy, że brak podstawy prawnej do wydania przez wierzyciela postanowienia o zajęciu stanowiska w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego implikował konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji z obrotu prawnego. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) Sąd uchylił postanowienia organów obu instancji.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 ww. ustawy.