Uzasadnienie
Zarządzeniem Wójta Gminy C. z dnia [...] 2002r. nr [...] ustalono stawkę partycypacji w kosztach budowy sieci wodociągowej z informacją, że zobowiązania stron uczestniczących w inwestycji określi umowa cywilnoprawna.
Mieczysław K. wystąpił ze skargą na to zarządzenie. W uzasadnieniu stwierdził, że Wójt Gminy C. uzależnił budowę i przyłączenie nieruchomości do gminnych inwestycji wodociągowych i kanalizacyjnych od wniesienia opłaty przez osoby ubiegające się o przyłączenie.
Z uwagi na fakt, że organem stanowiącym jest rada gminy, zasady dobrowolnego udziału mieszkańców nie powinny być określone w drodze zarządzenia wójta.
Zdaniem skarżącego zarządzenie wójta jest aktem prawa miejscowego i powinno być ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...].
Część mieszkańców nie wniosło opłat, pomimo podpisania umów, a wójt domaga się na ich podstawie stosownych należności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 zwanej dalej u. s. g.) do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty obejmujące miedzy innymi sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiana odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
Gmina może realizować te zadania indywidualnie, ale również zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty może odbywać się w ramach umów z innymi podmiotami. Takie uprawnienie wynika z art. 9 u. s. g.
Zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia określa ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 123 poz. 858). W przypadku przystąpienia do realizacji zadania przy udziale innych podmiotów, gmina jako podmiot wyposażony w osobowość prawną występuje jako strona umowy. W takim przypadku wzajemne prawa i obowiązki określa treść umowy cywilnoprawnej, a samo zawarcie umowy ma charakter dobrowolny, gdyż wynika z ogólnie obowiązującej zasady swobody kontraktowania. Wynikające z umowy prawa i obowiązki stron należy odróżnić od kształtowania określonej sytuacji prawnej podmiotu w przypadku nałożenia obowiązku o charakterze publicznoprawnym. Źródłem takiego obowiązku lub uprawnienia jest norma materialnoprawna adresowana do konkretnego podmiotu.
Zarządzenie będące przedmiotem skargi jest w istocie informacją o możliwości zawarcia umowy, której jednym z elementów będzie określona stawka partycypacji w kosztach. Zarządzenie owo nie nakłada żadnych praw i obowiązków na kogokolwiek, a jego treść wskazuje, że źródłem ewentualnych praw i obowiązków będzie umowa cywilnoprawna. Zarządzenie precyzuje warunki na jakich gmina, wyposażona w osobowość prawną, przystąpi do zawarcia umowy. Akt woli gminy reprezentowanej przez wójta otrzymał jednak formę aktu władczego, wydanego na podstawie przepisów kompetencyjnych, określonych w prawie administracyjnym.
W ocenie Sądu taka forma upoważnia do kontroli sądowoadministracyjnej aktu z punktu widzenia jego legalności, a jednocześnie do oceny czy przez wydanie tego aktu doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 101 u. s. g. Zawarta w zarządzeniu informacja zawiera treść przyszłego oświadczenia woli strony umowy. Nie wymagała więc ona władczej formy, co nie oznacza, że istnieją podstawy do uznania zarządzenia za naruszającego prawo.
W szerokim pojęciu gospodarowania mieniem komunalnym można rozumieć stanowisko organu gminy jako reprezentanta osoby prawnej w przedmiocie warunków, na jakich gmina przystąpi do zawarcia umowy o budowę sieci wodociągowej. Takie rozumienie pozwala na uznanie, że wójt działał w granicach przysługujących jemu kompetencji (art. 30 u. s. g.).
Najistotniejsze jest jednak ustalenie czy przez wydanie tego typu aktu doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego w rozumieniu art. 101 u. s. g.
W ocenie Sądu nie ma podstaw do twierdzeń, że został naruszony jakikolwiek interes skarżącego.
Jak powyżej wskazano, zarządzenie nie nakłada żadnych obowiązków.
Wskazuje ono wyłącznie na warunki na jakich zostanie zawarta umowa cywilnoprawna, a to, że będzie ona źródłem praw i obowiązków nie daje podstaw do twierdzenia, że został naruszony interes prawny lub uprawnienia skarżącego.
Z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego Sąd uznał jego skargę za nieuzasadnioną i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami adminsitracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.