Uzasadnienie
Pismem z 11 marca 2026 r. S. S. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na widzenie.
Z uwagi na dostrzeżone braki formalne, skarżący został wezwany do ich usunięcia poprzez: oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia) lub zaskarżonej czynności oraz wskazanie numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania (k: 8) wynika, że wezwanie zostało doręczone skarżącemu 21 lipca 2026 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, braki skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym - sąd jest zobligowany do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 - dalej: p.p.s.a.).
Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2) oznaczenie rodzaju pisma;
- 3) osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5) wymienienie załączników (art. 46 § 1 p.p.s.a.). Pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku: 1) gdy jest pierwszym pismem w sprawie: a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub c) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania, d) oznaczenie przedmiotu sprawy (art. 46 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z kolei stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
W badanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia) lub zaskarżonej czynności oraz wskazanie numeru PESEL została doręczona skarżącemu osobiście w dniu 21 lipca 2026 r.
Mimo skutecznego doręczenia wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania wymaganych czynności, strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi.
Niezależnie od powyższego, na marginesie wskazać należy, że przedmiot niniejszej skargi – dotyczący odmowy wyrażenia zgody na widzenie z osobą osadzoną – nie należy do kognicji sądu administracyjnego.
Kwestie związane z udzielaniem widzeń osobom pozbawionym wolności stanowią element postępowania wykonawczego i podlegają regulacji ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy. Kontrola rozstrzygnięć podejmowanych w tym zakresie odbywa się w trybie przewidzianym przepisami Kodeksu karnego wykonawczego, a nie w ramach postępowania sądowoadministracyjnego.
W tym zakresie wskazać należy na art. 7 § 1 k.k.w., zgodnie z którym skazany może zaskarżyć do sądu decyzję organu postępowania wykonawczego z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że decyzja dotycząca odmowy udzielenia zezwolenia na widzenie podlega kontroli sądu penitencjarnego w trybie przewidzianym w Kodeksie karnym wykonawczym.
Powyższa okoliczność nie stanowi jednak podstawy niniejszego rozstrzygnięcia. Skarga podlega bowiem odrzuceniu z przyczyny formalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wobec nieuzupełnienia przez skarżącego braków formalnych w wyznaczonym terminie.