Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] udzielił firmie "B." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. pozwolenia na korzystanie z części działki nr [...] położonej przy ul [...] w B., w granicach terenu oznaczonego na planie sytuacyjnym literami [...] (teren szerokości 3,5 m wzdłuż trasy projektowanego przyłącza gazowego do budynku przy ul. [...]) w terminie od dnia [...] 2004 r. do dnia [...] 2004 r. Jako postawę prawną wydania tej decyzji organ I instancji powołał art. 47 ust.2 i art. 80 ust.1 pkt! ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r, Nr 106. poz. 1126 z późno zm.).
W odwołaniu złożonym od tej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa "K", z siedzibą przy ul. [...] w B. podniosła, że na trasie projektowanego przyłącza gazowego, równolegle do jego biegu znajdują się instalacje kanalizacji deszczowej i odwodnienia terenu oraz kabel elektroenergetyczny o napięciu 15 kV. Trasy przebiegu tych instalacji względem siebie oraz budynku nie pozwolą na uzyskanie podstawowych odległości projektowanego gazociągu. Istniejąca kanalizacja odwodnieniowa terenu i deszczowa wykonane zostały jako jeden kanał z perforowanych rur PVC i w przypadku nieszczelności projektowanego przyłącza istnieje możliwość przedostania się gazu, przede wszystkim do perforowanego kanału kanalizacyjnego, prowadzącego bezpośrednio do wnętrza wielokondygnacyjnego budynku mieszkalnego zamieszkałego przez 48 rodziny.
Decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku Nr 98. poz. 1071 z późno zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na treść art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wskazał, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do przypadków konieczności wykorzystania nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości, na której prowadzone są roboty budowlane. W niniejszej sprawie działka nr [...] jest terenem, na którym realizowana jest inwestycja polegająca na wykonaniu przyłącza gazowego do budynku położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w B. Zatem działka [...] nie jest działką sąsiednią, a jest działka do której realizowane jest zamierzenie inwestycyjne. Dla takiego zamierzenia wymagane jest uzyskanie zgody na korzystanie z nieruchomości na cele budowlane, a kwestia ta winna być rozstrzygnięta w oparciu o przepisy Kodeksu Cywilnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący firma "B." spółka z o.o. w T. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, że organ odwoławczy błędnie ustalił, iż działka nr [...] jest działką na której realizowane jest zamierzenie inwestycyjne. Przyłącze gazowe wykonywane jest bowiem na budynku położonym na działce nr [...] przy ul. [...] w B. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o Jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty zawarte w skardze nie określają naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd jednak, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i w oparciu o ten przepis może brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, jakie miały miejsce w postępowaniu administracyjnym.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, wszczętego na wniosek firmy "B." spółka z o.o. w T., nie znajduje podstaw w dyspozycji art. 105 kpa.
Zgodnie z treścią przepisu art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późno zm.), powołanego jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych i oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty lub nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. III SA 2225/01 Biul.Skarb. 2003/6/25).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie przyjmuje się, że umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji, gdy istnieją podstawy do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, stanowi naruszenie art. 105 § 1 kpa oraz narusza interes strony skarżącej. Należy podkreślić, że brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne, nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu powyższego przepisu, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Dopiero wynik postępowania administracyjnego pozwala na ocenę zasadności wniosku strony (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1989r. S.A./Wr 957/88, ONSA 1989 Nr1, poz.22, wyrok NSA z dnia 25 maja 2000 r., IISA/Łd 251/97- niepubl., z dnia 9 października 2000 r. IVSA 707/00 - niepubl., z dnia 17 kwietnia 2002 r. II SA/Od 1266/00 - niepubL).
Podzielając zasadność przedstawionych poglądów Sąd stwierdza, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn uzasadniających umorzenie postępowania. Jego przedmiotem było żądanie strony skarżącej wydania decyzji o zezwoleniu na wejście na teren nieruchomości położonej przy ul. [,,,] w B,, celem wykonania przyłącza gazowego do budynku przy ul. [,,,]. Żądanie to należało rozpoznać i wydać decyzję zawierającą rozstrzygnięcie merytoryczne przez uwzględnienie bądź odmowę uwzględnienia żądania strony, w trybie właściwych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm), również w przypadku ustalenia braku przesłanek do uwzględnienia żądania zgłoszonego przez stroną skarżącą.
Umorzenie postępowania mogłoby nastąpić, gdyby jego wszczęcie nastąpiło z urzędu, bądź też gdyby strona inicjująca wszczęcie postępowania cofnęła wniosek i nie zachodziłyby przesłanki negatywne umorzenia postępowania, określone wart. 105 § 2 kpa.
Należy jednocześnie wskazać, iż organy administracji publicznej orzekające w sprawie, wskazując jako podstawę swych rozstrzygnięć bezprzedmiotowość postępowania, w zasadzie nie uzasadniły tego stanowiska tzn. nie wskazały na czym, w ich ocenie, polega bezprzedmiotowość wniosku skarżącego.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd.Administracyjny, na podstawie przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy.