Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] Komendant Miejski Policji w B. nałożył karę pieniężną w kwocie [..]. zł na Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "T." Sp. z o.o.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony skarżącej radca prawny J. C. wskazał na wadliwość w ustaleniu stanu faktycznego wyrażającą się w przyjęciu, iż kierowca Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "T." Sp. z o.o. w dniu 3.01.2005 r. nie posiadał dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, podczas gdy faktycznie miał on jedynie nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty drogowej. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż nieuwzględniono istotnych twierdzeń i dowodów, które dostarczył oraz uniemożliwiono mu zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji.
Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. W uzasadnieniu wskazał, że karta opłaty niewypełniona lub niezawierająca wpisanego w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego, daty określającej termin ważności, daty wydania lub oznaczenia emisji spalin pojazdu samochodowego, a także zawierająca poprawki, nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie spornej opłaty. W związku z tym, że okazana, w czasie kontroli drogowej mającej miejsce w dniu 3.01.2005 r. w G., karta opłaty miała niewypełnioną rubrykę przeznaczoną na numer rejestracyjny pojazdu, organ II instancji uznał, iż organ I instancji dokonał należytej kwalifikacji prawnej.
Ponadto organ nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości podczas rozpatrywania wniosków Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo -Usługowego "T." Sp. z o.o. złożonych w czasie trwania postępowania odwoławczego prowadzonego przed organem I instancji.
Na wyżej wspomnianą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. złożył pełnomocnik Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "T." Sp. z o.o.. W skardze podniesiono ponownie zarzut błędnej kwalifikacji prawnej, polegający na nieuwzględnieniu, iż kierowca kontrolowanego pojazdu posiadał dowód rocznej opłaty za przejazdy po drogach krajowych, który był jedynie nieprawidłowo wypełniony. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej wskazał na niewyjaśnienie przez organ administracji istotnych okoliczności sprawy oraz uniemożliwienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na etapie poprzedzającym wydanie decyzji. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał przy tym, iż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i odniesienia do dowodów przedstawionych przez stronę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Ponadto zaznaczył, iż Komenda Miejska Policji w B. w piśmie z dnia [...]2005 r. wyjaśniła swoje stanowisko biorąc pod uwagę całość zebranego materiału dowodowego. Organ II instancji wskazał również, że stronę skarżącą powiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz pouczono o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano.
Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd są akta sprawy. Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie wynika, że od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] 2005 r. zostało złożone przez pełnomocnika strony skarżącej odwołanie, które wpłynęło do organu w dniu 16.03.2005 r. Z akt sprawy nie wynika, czy pełnomocnik skarżącej złożył odwołanie osobiście, czy przesłał je pocztą i kiedy nadał w placówce pocztowej. Zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym poświadczenia odbioru decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B. przez stronę skarżącą, decyzję organu I-instancji odebrała ona w dniu 1 marca 2005 r. Natomiast w aktach administracyjnych nie ma zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji przez pełnomocnika strony skarżącej, który zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) powinien był otrzymać wspomnianą decyzję.
Jeśli przyjąć, że pełnomocnik otrzymał decyzję organu I instancji w dniu 28.02.2005 r., jak podaje to we wniesionym odwołaniu od tejże decyzji, to w myśl art. 129 § 2 K.p.a. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął dla pełnomocnika strony skarżącej z dniem 14.03.2005r. Istnieje zatem prawdopodobieństwo, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu ustawowego. Wymaga to jednak wyjaśnienia przez organ II instancji. Złożenie odwołania po terminie powodowałoby bowiem konieczność stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści przepisu art. 134 K.p.a. Skutkiem tego decyzja Komendanta Miejskiego Policji w B. stałaby się ostateczna. Rozstrzyganie przez organ II instancji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Ma to więc istotne znaczenie przy ustalaniu legalności zaskarżonej decyzji przez sąd. Brak w aktach administracyjnych dowodów potwierdzających datę odebrania przez pełnomocnika strony skarżącej decyzji organu I instancji oraz dowodu nadania przez tegoż pełnomocnika odwołania (ewentualnie wzmianki o złożeniu odwołania osobiście) uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność.
Wobec powyższego, w związku z naruszeniem przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jak w pkt 1 sentencji, oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.