Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją Nr [...] nie stwierdził u H. R. choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2009 r., Nr 105, poz. 869), tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 DB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Oprócz ww. przepisu jako podstawę prawną decyzji przywołano w niej także art. 2351, 2352 Kodeksu Pracy, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 z późn, zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 Kpa. Uzasadniając decyzję powołano się na treść orzeczenia lekarskiego nr [...] z [...] lipca 2010 r.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 2351, 2352 - Kodeksu Pracy i ww. rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. z 2002 r., Nr 32, poz. 1121) po rozpatrzeniu odwołania H. R utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
H. R. wnosząc skargę, wskazał, że przepracował ponad [...] lat obsługując również obrabiarki do metalu i pracował w bliskiej odległości tych maszyn. Ubytek słuchu powstał wskutek hałasu emitowanego przez te maszyny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Stosownie do treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd jest zobowiązany zbadać, czy organy administracyjne w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń organów administracji sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej w skrócie: "ppsa"). Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 133 § 1 ppsa Sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że organ przeprowadził postępowanie naruszając postanowienia zawarte w art. 6, art. 7, art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) formułujących zasady ogólne postępowania oraz w art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Wynika z nich m.in., że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa- zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 Kpa- zasada prawomocności) oraz obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość u kulturę prawną obywateli (art. 8 - zasada pogłębiania zaufania obywateli).
Powyższe zasady ogólne, wyrażone przez ustawodawcę już w początkowych przepisach Kpa są podstawowymi, kardynalnymi zasadami, które muszą być uwzględnione w każdym postępowaniu administracyjnym, na każdym etapie postępowania.
Uzupełnieniem i rozwinięciem ich są m.in. kodeksowe przepisy dotyczące postępowania dowodowego (art. 75- 88 Kpa). W szczególności wynika z nich, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 Kpa). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1), i ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kpa).
Nadto należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z przepisem art. 89 § 2 Kpa organ powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy. Taka potrzeba niewątpliwie w niniejszej sprawie była. Tymczasem organ ograniczył się w tym zakresie do dokonania czynności opisanej na K - 55 akt administracyjnych, zresztą bez pouczenia świadków o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Potrzeba przeprowadzenia rozprawy była tym bardziej oczywista, że z ustaleń na K - 55 wynika, że skarżący "miał uszkodzony słuch" i " był wyposażony w ochrony osobiste słuchu" a jednocześnie ustalono, że "nie był narażony na hałas w porównaniu z pracownikami zatrudnionymi bezpośrednio przy produkcji."
Dwa pierwsze powyżej zacytowane stwierdzenia pozostają także w sprzeczności z informacjami zwartymi w "Karcie oceny narażenia zawodowego." Tych sprzeczności organ nie dostrzegł i nie podjął próby ich wyjaśnienia choćby przez przesłuchanie lekarza sporządzającego ww. "Kartę oceny."
Rzeczą organu było także w myśl powyższych zasad ogólnych ustalenie, a następnie przesłuchania świadków, o których mowa w piśmie z [...] marca 2010 r. Możliwość ich ustalenia (z urzędu) istniała - mimo że nie wskazał ich skarżący - chociażby podczas wykonywania czynności opisanych na K - 55 akt administracyjnych.
W tym stanie rzeczy uznając, że doszło do naruszenia wskazanych powyżej przepisów Kpa w stopniu określonym w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd na podstawie tego przepisu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia wyroku. Zawarte w nim oceny i wskazania po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. mają dla organu charakter wiążący. Prowadząc ponownie postępowanie organy zastosują się do wskazanych wyżej przepisów i dopiero po uzupełnieniu materiału dowodowego we wskazanym powyżej zakresie rozstrzygnie sprawę merytorycznie.
Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisie art. 152 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.