Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2003 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na wniosek K. N., wznowił na podstawie art. 145 a § 1 i 2 kpa w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 4/02 z dnia 15 kwietnia 2003 r. stwierdzającym niezgodność z Konstytucją RP art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) postępowanie administracyjne umorzone decyzją ostateczną z dnia [...] 2001 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] 2000 r. nr [...] z uwagi na złożenie wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich po terminie przewidzianym w art. 22 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy.
Następnie decyzją z dnia [...] 2003 r. nr [...] wydaną na mocy art. 151 § 2 w związku z art. 145 a § 1 kpa oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z 24 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] 2001 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2000 r. w przedmiocie umorzenia postępowania oraz odmówił przyznania K. N. uprawnień kombatanckich z wnioskowanego przez niego tytułu.
W kolejnym etapie postępowania decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...] Kierownik Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił decyzję własną z [...] 2003 r. na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Decyzją z [...] 2004 r. nr [...] odmówiono K. N. przyznania uprawnień z wnioskowanego tytułu. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że strona ubiegała się o przyznanie uprawnień kombatanckich w związku z pobytem w hitlerowskim obozie w P. w lutym 1941 r., który nie został wymieniony w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określania miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz.U. Nr 106, poz. 1154), a nadto - jak wynika z dostępnych urzędowi materiałów oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy - nie był obozem karnym lub wychowawczym czasie przebywania w nim strony, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 wymienionego rozporządzenia, w związku z czym uznać należy, że wnioskujący nie doznał represji w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. uzasadniającej przyznanie jemu uprawnień kombatanckich.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. N. podniósł, że obóz w P., w którym przebywał, powinien być zaliczony do obozów karnych, a nawet wychowawczych. Przedstawił też dokumentację zaświadczającą, że inna osoba (I. W.) przebywająca w tym samym obozie od maja 1942 r. do stycznia 1945 r. na podstawie identycznych dokumentów otrzymała uprawnienia kombatanckie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2004 r. w zakresie odmowy przyznania wyżej wymienionemu uprawnień kombatanckich.
W jego ocenie strona nie wykazała, by zaistniały nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie własnej decyzji, a całokształt materiału dowodowego wskazuje, że wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że z informatora encyklopedycznego "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945" wynika, że obóz P., w którym strona przebywała w lutym 1941 r., istniał od 1 lutego 1941 r. do 20 stycznia 1945 r. Był to począwszy od 1 września 1942 r. centralny obóz przesiedleńczy podległy Centrali Przesiedleńczej w Gdańsku. Od jesieni 1941 r. pełnił też funkcję wychowawczego obozu pracy.
Nadto obóz ten nie został wymieniony w § 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. (Dz. U. Nr 106, poz. 1154) wśród obozów karnych, czy wychowawczych, jak również - jak wynika z § 6 cyt. rozporządzenia - nie ujęto go wśród innych miejsc odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby w nim osadzone pozostawały do dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa.
W uzasadnieniu decyzji podkreślono także wiążący dla organu charakter rozporządzenia z dnia 20 września 2001 r. co do rodzaju obozów wymienionych w art. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. N. wniósł o uchylenie decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 lutego 2005 r. zarzucając jej nieuwzględnienie w trakcie orzekania dostarczonego przez niego materiału dowodowego oraz nieprawidłową interpretację daty pobytu w obozie w P. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz podkreślił, że uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w obozie w P. nabywały jedynie osoby przebywające w tym obozie później niż strona tj. od jesieni 1941 r., kiedy obóz pełnił już funkcję wychowawczego obozu pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą przyznania uprawnień kombatanckich Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, c w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 42, poz. 371 ze zm.) ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Przyznanie uprawnień kombatanckich nie zależy od uznania organu, który wydaje decyzję, ale od spełnienia przez osobę ubiegającą się o te uprawnienia, ustawowych materialnoprawnych przesłanek. Przesłanki te w przypadku skarżącego, który - co jest bezsporne - przebywał w lutym 1941 r. w obozie hitlerowskim w P. (vide: zaświadczenie Archiwum Państwowego w B. z dnia 14 grudnia 1998 r. sygn. 842-1518/98) określały przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c cyt. ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 371 ze zm.).
W myśl powyższych przepisów ustawę stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego, zaś represjami w rozumieniu ustawy są między innymi okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych w innym miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. "b") lub w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. "c").
Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r., Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z dnia 20 września 2001 r. (Dz. U. Nr 106, poz. 1154) w § 5 wyszczególnił inne miejsca odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy tj. przejściowe obozy policji bezpieczeństwa (obozy internowania), wychowawcze obozy pracy, karne obozy pracy, a także obozy typu "Polenlager" i obozy pracy przymusowej dla Żydów, a w § 6 określił inne miejsca odosobnienia, których dotyczy art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy.
Obóz przesiedleńczy w P. nie znajduje się na liście miejsc odosobnienia zawartej w § 5 i § 6 powyższego rozporządzenia wykonawczego.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie rozpatrując niniejszą sprawę sięgnął dodatkowo do informatora encyklopedycznego "Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945" Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce - Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa i na jego podstawie ustalił, że obóz ten od jego powstania w lutym 1941 r. do września 1941 r., a więc w czasie, gdy przebywał w nim skarżący, funkcjonował wyłącznie jako obóz dla wysiedlonych, a następnie dopiero stał się wychowawczym obozem pracy.
W tych warunkach, przede wszystkim zaś wobec braku określenia obozu w P. jako "innego miejsca odosobnienia" nie było możliwe wydanie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b, c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) pozytywnej dla skarżącego decyzji, a zatem nie można postawić skutecznie zarzutu, że decyzja odmawiająca przyznania uprawnień kombatanckich naruszała prawo.
Podkreślić należy, że wydając zaskarżoną decyzję organ obligowany był do oceny materiału zebranego w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Sąd przy orzekaniu co do zgodności z prawem decyzji z dnia 10 lutego 2005 r. nie może kierować się nie poddanym kontroli sądowej stanowiskiem organu zajętym w innej sprawie, dotyczącym innego podmiotu, nie będącej przedmiotem poprzedzającego wydanie powyższej decyzji postępowania.
Z powyższych względów uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.