Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. J. A. wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o wyłączenie pracownika socjalnego – R. N. od udziału w postępowaniach.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Prezydent Miasta B., z upoważnienia którego działał Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej B. w B., odmówił wyłączenia w/w pracownika od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawach prowadzonych przez ten ośrodek.
Pismem z dnia [...] marca 2012 r. J. A. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 134 i art. 144 w zw. z art. 24 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zażalenie należy uznać za niedopuszczalne ze względu na brak możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Zgodnie z art. 141 §1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 24 § 3 k.p.a. stanowi, że bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Wyłączenie pracownika lub odmowa jego wyłączenia następuje przez wydanie postanowienia. Przywołany przepis nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie.
Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. orzekło jak w sentencji.
W skardze z dnia [...] maja 2012 r., sprecyzowanej następnie pismem z dnia [...] czerwca 2012 r., J. A. wniósł o uchylenie w/w postanowienia oraz postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Nie ulega wątpliwości to, że żaden z przepisów k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 24 § 1 k.p.a. W związku z powyższym postanowienie w sprawie wyłączenia pracownika nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Uzasadniając zgodność art. 24 k.p.a. z Konstytucją RP, Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że: "Instytucja wyłączenia pracownika na gruncie k.p.a. jest instytucją proceduralną, w ramach której stronie służy uprawnienie gwarantujące obiektywne rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca poddał tę instytucję kontroli sądowej, wzmacniając zasadę obiektywizmu postępowania w postępowaniu administracyjnym. Ta kontrola odbywa się jednak dopiero przy rozstrzyganiu odwołania od orzeczenia, kończącego postępowanie w danej instancji, a nie w postępowaniu wpadkowym na podstawie zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej.
Ze względu na szybkość i sprawność działania administracji istnieją argumenty przemawiające za aktualnie obowiązującym rozwiązaniem. Zaskarżone przepisy są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Umożliwiają bowiem stronie podniesienie zarzutu o nieuwzględnieniu wyłączenia pracownika w postępowaniu odwoławczym, co następnie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego" (wyrok TK z dnia 7 marca 2005 r., P 8/03, OTK-A 2005, nr 3, poz. 20).
Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 2 i 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) oraz § 15 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).