Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił sprostowania pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] 2005 L, nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na treść art. 127 § 2 oraz art. 128 K.p.a.
W odwołaniu od powyższej decyzji Jerzy A. wniósł o jej zmianę sprostowanie pouczenia zamieszczonego w decyzji z dnia [...] 2005 r., a także o uzupełnienie tejże decyzji.
Decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji w celu ponownego rozpatrzenia. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, że kwestionowana decyzja nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa wart. 107 § 3 K.p.a., gdyż nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję, Jerzy A. zarzucił jej niezgodność z art. 196 § 1 w zw. z art. 207 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 1,2,3 i 5 k.p.a. i wniósł o stwierdzenie jej nieważności oraz decyzji ją poprzedzającej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o Jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Sąd przy tym nie jest związany zawartymi w skardze zarzutami i wnioskami.
Rozpatrując skargę w oparciu o powyższe kryteria należy stwierdzić, iż kwestionowana decyzja, jako wydana bez podstawy prawnej, jest dotknięta wadą nieważności określoną wart. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Podstawą prawną decyzji organu I instancji był art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
Wprawdzie z treści wyżej cytowanego przepisu nie wynika bezpośrednio, forma czynności, w jakiej organ administracji załatwia żądanie sprostowania decyzji, co do środka zaskarżenia lub ewentualnie uzupełnienia decyzji w tym zakresie, jednakże należy podzielić dominujący w doktrynie, jak i orzecznictwie pogląd, iż sprostowanie pouczenia w decyzji lub uzupełnienie decyzji o pouczenie powinno nastąpić w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 marca 2006 r. sygn. II SA/Ol 133/06, opubl. Lex nr 177466). Również odmowa sprostowania pouczenia bądź uzupełnienia decyzji o pouczenie powinna mieć formę postanowienia niezaskarżalnego w administracyjnym toku instancji. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. może być zaskarżone jedynie wraz z decyzją, której sprostowania lub uzupełnienia domaga się strona (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. VII SA/Wa 1570/04, opubl. LEX nr 186593).
W związku z powyższym stwierdzić należ y, iż od postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r., mylnie nazwanego decyzją, która to nazwa nie przesądza jednak o charakterze prawnym rozstrzygnięcia, nie przysługiwał stronie środek zaskarżenia. Również fakt błędnego pouczenia o prawie wniesienia odwołania (zażalenia) nie tworzył uprawnienia dla strony do zaskarżania postanowienia organu I instancji. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po otrzymaniu odwołania (zażalenia) Jerzego A. od omawianego postanowienia Prezydenta Miasta B., winno było stwierdzić jego niedopuszczalność, nie zaś badać prawidłowość rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta B. i w konsekwencji· wydać decyzję kasacyjną ze względu na dostrzeżone uchybienia.
Kontroli prawidłowości omawianego rozstrzygnięcia organu I instancji Kolegium mogłoby dokonać ewentualnie jedynie w momencie rozpatrywania odwołania Jerzego
A. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r., nr [...], której sprostowania pouczenia domagał się skarżący. Jednakże, warunkiem koniecznym do poddania takiej kontroli niezaskarżalnego postanowienia, w świetle przepisu art. 142 k.p.a., jest, by strona w odwołaniu od decyzji podnosiła zarzuty procesowe związane z tymże postanowieniem. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała zaś miejsca, chociażby z tego względu, że odwołanie Jerzego A. od decyzji Prezydenta Miasta B. wpłynęło do organu w dniu 25 października 2005 r., zaś postanowienie o odmowie sprostowania decyzji zostało wydane przez Prezydenta Miasta B. dopiero w dniu 2 listopada 2005 r.
Podnieść trzeba ponadto, iż również Sąd nie jest uprawniony do badania legalności rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta B. dotyczącego odmowy sprostowania decyzji. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.In. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące sprawę, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r. nie mieści się zaś wśród wyżej wskazanych kategorii rozstrzygnięć.
Na marginesie zauważyć należy, iż z treści pouczenia decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005 r., nr [...] nie wynika by organ dokonał błędnej interpretacji przepisów odnoszących się do zasad i trybu wnoszenia środków prawnych od decyzji i w związku z tym pouczenie to wymagałoby sprostowania w trybie art. 111 k.p.a.. Nadmienić również trzeba, iż wyżej wymieniona decyzja Prezydenta Miasta B., w wyniku rozpatrzenia złożonego przez Jerzego A. (zgodnie z pouczeniem do tejże decyzji) odwołania, została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2005r., nr [...]. Następnie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. II SA/Bd 27/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Jerzego A. na wyżej wymienioną decyzję Kolegium uznając, iż nie narusza ona prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.