Uzasadnienie
Pismem z dnia [...].04.2016 r. Rada Gminy: Ł. W. i S. Z., zwani dalej: "skarżącymi", wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę nr [...] z dnia [...] 2016 r., w sprawie udzielenia pomocy rzeczowej i finansowej dla Województwa [...], zarzucając naruszenie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015, poz. 1515) oraz art. 44 ust. 3 pkt 1 lit a i b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 885). Wskazali, że procedowanie uchwały zostało przeprowadzone z naruszeniem dyspozycji § 44 ust. 1 pkt 7 Statutu Gminy Ciechocin i bezprawnym odrzuceniem wniosku formalnego o skierowanie projektu uchwały do komisji. Skarżący wskazali, że w związku z brakiem podstawowych informacji na temat sposobu finansowania, a jedynie informacji, że kwota [...]zł zostanie pokryta ze środków budżetu gminy na rok 2016 r., wysunięty został wniosek formalny radnych o wycofanie projektu z porządku obrad i odesłanie projektu uchwały do komisji Rady Gminy w celu szczegółowego omówienia i wyjaśnienia wątpliwości. Wniosek ten został poddany pod głosowanie. W głosowaniu jawnym za przyjęciem wniosku było 5 radnych, przeciw 2 a 6 wstrzymało się od głosu, co w opinii radcy prawnego obsługującego Urząd Gminy w [...], oznaczało, że wniosek został odrzucony, bo głosowanie odbywało się bezwzględną większością ustawowego składu Rady. W związku z tym skarżący wywiedli, że wniosek ten, jako spełniający wszystkie wymogi wniosku formalnego, ujętego w § 44 ust. 1 pkt 7 Statutu Gminy [...], powinien być poddany procedurę głosowania zwykłą większością głosu. Wniosek powinien zostać zatem przyjęty, a co za tym idzie projekt uchwały, w zaproponowanej formie wycofany z obrad i skierowany do komisji. Opinia radcy prawnego była, zdaniem skarżących, niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa i wprowadziła w błąd radnych, a na jej podstawie błędnie ustalono wyniki głosowania. W efekcie skutkowała bezprawnym poddaniem projektu uchwały pod głosowanie i jego przyjęciem. Sposób podjęcia uchwały naruszył interes prawny skarżących, polegający na ustawowym obowiązku kierowania się przez nich jako radnych dobrem wspólnoty samorządowej gminy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w przedmiotowej sprawie istniała formalna konieczność zmiany porządku obrad. Kwestii tej dotyczy art. 20 ust. 1a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przewidujący możliwość wprowadzania zmian w porządku bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady. W ocenie organu, usunięcie uchwały z porządku obrad jest jego zmianą, co automatycznie przesądza o konieczności zastosowania ww. przepisu. Skutek dodania i usunięcia czegoś z porządku obrad jest taki sam i polega na zmianie pierwotnego porządku obrad. Organ dodał, że odmienne uregulowanie kwestii głosowania na zmianą porządku obrad w statucie jednostki samorządu terytorialnego, nie ma znaczenia, gdyż prymat ma regulacja ustawowa. Statut jest wyłącznie aktem prawa wewnętrznego, obowiązującym na terenie danej gminy i co zasady powinien być zgodny z aktami normatywnymi wyższego rzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 446, zwanej dalej u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga nie mogła osiągnąć zamierzonego rezultatu, albowiem strony skarżące nie wykazały, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny.
W świetle przywołanych na wstępie przepisów, skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko podmiot posiadający zindywidualizowany interes prawny lub uprawnienie wynikające z konkretnej normy prawa materialnego, które zostały naruszone przez wydanie skarżonego aktu. Interes prawny winien być aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi.
Skarżący nie wykazali, że ich indywidualny interes prawny lub uprawnienie jako obywateli zostało naruszone wymienioną uchwałą. Osoba sprawująca mandat radnego nie jest pozbawiona możliwości zaskarżenia w trybie powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwały lub zarządzenia organu własnej gminy, ale tylko wtedy, gdy ten akt narusza jej indywidualny interes prawny lub uprawnienie. Przyjęcie innego stanowiska prowadziłoby do różnicowania pozycji obywateli znajdujących się w porównywalnej sytuacji prawnej. Przepis ten nie daje także podstawy do zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy przez każdego, kto uznaje taki akt za podjęty obiektywnie z naruszeniem prawa. Ocena legalności uchwał lub zarządzeń organów gminy należy bowiem do właściwości organów nadzoru, realizowanej na podstawie art. 91 i 93 u.s.g.
Zaszły więc przesłanki do odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.