Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...], wydanym w dniu [...] kwietnia 2007 r. przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w [...] na skierowanie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...], rozstrzygnięto w sprawie zdolności J. P. do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa.
Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się J.P. i wniósł od niego odwołanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], kwestionując uznanie go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej i niezaliczenie do żadnej z grup inwalidztwa.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia, szczegółowo uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w oparciu o wyniki przeprowadzonych u J. P. specjalistycznych badań lekarskich.
J. P. zakwestionował również rozstrzygnięcie organu II instancji i zgodnie z pouczeniem w nim zawartym wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z żądaniem jego uchylenia.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wniosła o jej odrzucenie podnosząc, iż w orzeczeniu RWKL istnieje błędne pouczenie o trybie odwoławczym do WSA, gdyż orzeczenia powyższe stanowią jedynie podstawę dla Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w postaci wojskowej renty inwalidzkiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4). Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu.
W wyroku z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 38, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stwierdzenie zawarte w art. 104 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie."
Tymczasem z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że jej przedmiotem jest kwestionowanie przez skarżącego prawidłowości prowadzenia przez właściwe wojskowe komisje lekarskie postępowania w sprawie zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa. Jakkolwiek przyznać należy, iż w zaskarżonym orzeczeniu istnieje błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, podkreślenia wymaga okoliczność, że orzeczenia wydane we wskazanym powyżej trybie stanowią jedynie podstawę dla wojskowego organu emerytalnego do wydania decyzji w przedmiocie prawa do zaopatrzenia emerytalnego w postaci wojskowej renty inwalidzkiej. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66 z późn. zm.), prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny przy czym, stosownie do ust. 4 tego artykułu, od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
W związku z powyższym za słuszne uznać należy stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na niniejszą skargę, wskazujące, iż kontrola prawidłowości stanowiska orzeczniczego zawartego w zaskarżonych orzeczeniach dokonywana jest w ramach rozpatrywania odwołania od decyzji właściwego organu emerytalnego przez sąd powszechny w trybie postępowania cywilnego.
Z powyższego wynika jednoznacznie, że żądanie skarżącego nie dotyczy rozstrzygnięcia podjętego przez organ w formie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy, w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie dają podstaw do wydania aktu czy podjęcia czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4, co uprawniałoby do ewentualnego ich zaskarżenia przed sądem administracyjnym, oczywiście przy zachowaniu wszystkich przesłanek dopuszczalności wniesienia takiej skargi.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.