Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2020 r., Wójt Gminy B., na podstawie m.in. art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o. o. w B. (inwestora) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "wykonanie studni głębinowej nr [...] na terenie miejskiego ujęcia wód podziemnych w K., gm. B.", orzekł o realizacji ww. przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. (RDOŚ), Dyrektor PGW Wody [...] RZGW w G. (PGW Wody Polskie), jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. (PPIS), wskazując istotne warunki korzystania ze środowiska, uznali przedsięwzięcie za niewymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wyjaśnił, że inwestycja jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., nr 71, poz. 1397 – dalej "rozporządzenie z 9 listopada 2010 r."), przy czym kwalifikacji tej nie zmieniło wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 – dalej "rozporządzenie z 10 września 2019 r.).
Organ opisał parametry studni planowanej na działce inwestora (nr ewid. 157/6). Stwierdził, że skala i lokalizacja inwestycji nie spowoduje ujemnego oddziaływania na otoczenie oraz zdrowie i życie ludzi. Organ wskazał, że w odległości ok. 200 m od otworu studziennego nr [...] znajduje się nieczynne od ponad 20 lat ujęcie składające się z trzech niesprawnych studni, które nie jest przewidziane do ponownego uruchomienia, w sąsiedztwie nie ma zaś żadnych czynnych ujęć wody podziemnej – najbliższe czynne znajduje się w odległości ok 5 km i jest to ujęcie komunalne w B..
W odwołaniu od powyższej decyzji J. W. (skarżący) – właściciel sąsiedniej nieruchomości - podniósł, że organ I instancji nie uwzględnił istniejącego od 2006 r. roku odwiertu studni głębinowej na terenie jego gospodarstwa. Wskazał, że odległość studni nr [...] od otworu studziennego znajdującego się na nieruchomości skarżącego wynosi 80 m, zaś jej eksploatacja z maksymalną wydajnością Q=45mł/h grozi osuszeniem jego ujęcia. Przywołał, że dysponuje aktualnym pozwoleniem wodnoprawnym na pobór wód podziemnych z jego ujęcia.
Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył stan faktyczny sprawy oraz treść art. 59 ust. 1 i 2, 63 ust. 1 i 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 283 ze zm. – dalej "u.i.o.ś.") oraz § 4 rozporządzenia z 10 września 2019 r. i § 3 pkt 70 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r.. Stwierdził, że w sprawie organy współdziałające nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, toteż organ I instancji nie miał podstaw do wydania postanowienia stwierdzającego taki obowiązek. Kolegium za chybiony uznał zarzut odwołania, wskazując, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż zasięg oddziaływania przedsięwzięcia obejmuje teren w promieniu 28 m od studni głębinowej nr [...], w którym to obszarze nie ma czynnych ujęć wód podziemnych, studnia skarżącego znajduje się zaś poza obszarem oddziaływania planowanego ujęcia.
Janusz Wierciński w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł o anulowanie decyzji nr [...] z [...] stycznia 2020 r. zarzucając, ze dane o środowisku do oceny oddziaływania spornej inwestycji i analizy Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i pozostałych organów współdziałających były i są niepełne i niezgodne z prawda. Pomijają bowiem istniejącą w bliskiej odległości około 80 m jego studnię głębinową nr [...] położoną na ówczesnej działce nr [...]. Skarżący zarzucił, że istnienie jego studni było znane inwestorowi oraz Wójtowi. Bliskie położenie obu studni spowoduje nakładanie się lejów depresji, określona w decyzji studnia nr [...] położona na działce nr [...] w K. ma lej depresji R-195,0 m, a studnia skarżącego istniejąca od 2006 r. R- 84,5 metra. Nałożenie się lejów depresji, zdaniem skarżącego, może zatem spowodować brak wody w jego studni. W uzasadnieniu decyzji Wójta stwierdzono natomiast, że studni skarżącego nie ma.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] stycznia 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach i stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Wykonanie studni głębinowej nr [...] na terenie miejskiego ujęcia wód podziemnych w K. gm. B., na działce nr [...], obręb K., gmina B..
Sporu w niniejszej sprawie nie budzi fakt, że rodzaj i rozmiary planowanego przez inwestora przedsięwzięcia (tj. wykopanie ujęcia wód podziemnych o głębokości 100 m, o zdolności poboru 45 mł/h) spowodowały, że przedsięwzięcie to zostało, ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi, zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano) inwestycja o takim charakterze - urządzenia lub zespołów urządzeń umożliwiających pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, innych niż wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 37 (o zdolności poboru nie mniejszej niż 1100 mł na godzinę – przyp. Sądu), o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 mł na godzinę, stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Rozporządzenie z 9 listopada 2010 r. jest w niniejszej sprawie właściwe z uwagi na przepis intertemporalny z § 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano), zgodnie z którym do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b u.i.o.ś., stosuje się przepisy dotychczasowe.
W związku z powyższym, zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., przedmiotowe przedsięwzięcie - jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. należało ustalić, na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., czy w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania opisane w tym przepisie. Informacje pozwalające spełnienie kryteriów w zakresie wskazanym w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. winna z kolei zawierać karta informacyjna przedsięwzięcia, o czym stanowi art. 62a u.i.o.ś.
Dokument ten – zgodnie z art. 74 ust. 1 u.i.o.ś. – stanowi jeden z załączników dołączanych do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2).
W niniejszej sprawie, na podstawie załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia, organy współdziałające powzięły opinie o braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (PPIS – k. 15 akt adm., Dyrektor PGW Wody Polskie – k. 39 akt adm., RDOŚ – k. 46 akt adm.), co potwierdził w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z art. 84 u.i.o.ś.) organ prowadzący postępowanie główne. Przyjęto tym samym za wiarygodne i prawdziwe informacje m.in. o tym, że w promieniu 200 m od przedmiotowego ujęcia wód podziemnych nie ma czynnych studni, na których działanie negatywny wpływ wywrzeć mogłaby inwestycja (tak przyjęto w decyzji I instancji), przy czym w karcie informacyjnej zasięg oddziaływania inwestycji ustalono w promieniu 28 m od przedmiotowej studni (co przywołał organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu odwołania), nieznacznie tylko nachodzący na sąsiednią nieruchomość nr ewid.[...], stanowiącą część gospodarstwa rolnego skarżącego.
W ocenie Sądu informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej podstawę ustaleń organów współdziałających oraz organów rozpoznających sprawę co do istoty w obu instancjach, w zakresie, w jakim dotyczyły spornej kwestii nieobjęcia zasięgiem oddziaływania inwestycji żadnych czynnych ujęć wód podziemnych, winny podlegać weryfikacji. Do wniosku takiego w sposób oczywisty doprowadziła Sąd zarówno sama istota podniesionego w odwołaniu (i podtrzymanego w skardze) zarzutu, jak i okoliczność niedostatecznego wyjaśnienia tej kwestii przez organy obu instancji (organu I instancji w piśmie przekazującym odwołanie, organu odwoławczego zaś – w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji).
Sąd ma świadomość, że karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jako specjalistycznemu dokumentowi prywatnemu, przysługuje szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. W orzecznictwie przyjmuje się, że podważenie jej ustaleń może nastąpić, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (vide: wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II OSK 713/16, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Pamiętać jednak należy, że tak jak każdy inny dowód w sprawie, nawet specjalistyczny, tak i karta informacyjna przedsięwzięcia przedłożona przez inwestora podlega ocenie stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy orzekające w sprawie mają zatem obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności zawartych w niej danych.
W sytuacji gdyby istniały wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Nieusunięcie takich wątpliwości, zgodnie z zasadą przezorności, powinno doprowadzić organ o rozstrzygnięciu o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., II OSK 1837/11, dostępny jw.). Obowiązek organów oceny karty w zakresie przydatności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie wynika również z tego, że karta informacyjna jest dokumentem prywatnym. W orzecznictwie podkreśla się zaś, że niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach. (por. np. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 602/09, wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2584/15, dostępne jw.).
Karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dokumentem, w oparciu o który organ prowadzący postępowanie ocenia, czy dopuszczalne jest wydanie decyzji środowiskowej dla danego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym bardziej zatem skrupulatnej weryfikacji powinno podlegać spełnienie przez nią wszystkich wymogów wynikających z art. 62a ust. 1 u.i.o.ś. Szczególną uwagę, w kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić na obowiązek przedstawiania w tejże karcie informacji o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem (art. 62a ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś.).
Jak bowiem wynika z opinii RDOŚ, i co spójne jest z zarzutem skarżącego, zgodna z prawem ochrony środowiska realizacja studni możliwa jest pod warunkiem, gdy odległość między studniami jest mniejsza niż suma promieni lejów depresji (strefa obniżonego zwierciadła wód podziemnych występująca m.in. wokół studni) przez nie wytworzonych. Nałożenie się lejów depresji dwóch (lub więcej) nadmiernie zbliżonych do siebie studni grozi zaburzeniem tempa naturalnego odnawiania się zasobów wód podziemnych, i w konsekwencji wyschnięciem studni. Taki skutek kumulacji oddziaływań studni o danych parametrach, zrealizowanych zbyt blisko siebie, wydaje się zresztą oczywisty.
Kwestia kumulacji oddziaływania inwestycji jest sama w sobie niewątpliwie kwestią specjalistyczną, której zaistnienie i rozmiar winny być stwierdzane na gruncie ekspertyz biegłych w danej dziedzinie, tutaj – w dziedzinie hydrogeologii. Nie jest jednak taką kwestią okoliczność w tym zakresie podstawowa, odnosząca się do stanu faktycznego na obszarze oddziaływania inwestycji, tj. istnienia w tym obszarze urządzeń (studni) w ogóle aktualizujących problem kumulacji oddziaływań. Jak tymczasem wynika z akt sprawy, i co stoi w sprzeczności ze stanowiskiem inwestora i organów obu instancji, na nieruchomości sąsiedniej działa już czynne ujęcie wód podziemnych, na którego zrealizowanie właściciel uzyskał odpowiednie pozwolenie wodnoprawne.
Skarżący załączył do odwołania wydaną na swoją rzecz decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2007 r., nr [...], z której wynika, że na działce wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego (nr [...]) legalne było zrealizowanie studni o głębokości 71 m i wydajności 43 mł/h. Jak podnosi skarżący, znajduje się ona w odległości ok. 80 m od przedmiotowej studni nr [...]. W oczywistą wątpliwość poddaje to twierdzenia zawarte w karcie informacyjnej, podtrzymane potem w oświadczeniach składanych na wezwanie RDOŚ, jakoby najbliższe czynne ujęcie znajdowało się w odległości 5 km na południowy zachód, i było nim ujęcie komunalne w B..
W rozpoznawanej sprawie niewątpliwym pozostaje, że w przy wydaniu rozstrzygnięć obu instancji organy kierowały się informacjami zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Stanowisko tam zawarte nie było weryfikowane przez organ rozstrzygający, wyjaśnienia w zakresie jego treści inwestor składał zaś wezwanie organów współdziałających, przede wszystkim RDOŚ. Nie było w toku postępowania pierwszoinstancyjnego kwestionowane, że na obszarze oddziaływania inwestycji nie ma czynnych ujęć wód podziemnych (jak wynika z pisma inwestora z 4 listopada 2019 r. kierowanego do RDOŚ, obszar ten wynosi 194 m, a nie - jak przyjęto w karcie - 28 m).
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności. Oznacza to, że sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, W. 1980).
W wyroku z 12 listopada 1992 r. (sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz.
95) NSA przyjął, iż "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone". Podkreślenia zatem wymaga, że kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu w stosunku do decyzji organu I instancji. Istota zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania, sprowadzająca się do obowiązku dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie skarżącego, obowiązane było zatem ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć w całokształcie sprawę rozstrzygniętą w pierwszej instancji. Organ odwoławczy zobowiązany był zatem zweryfikować we właściwych czynnościach postępowania twierdzenia strony odwołującej, w tym co najmniej wezwać inwestora do wyjaśnienia powstałych wątpliwości. W razie potwierdzenia prawdziwości twierdzeń skarżącego właściciela sąsiedniej nieruchomości konieczne było powtórzenie co najmniej tej części postępowania, która wiązała się z uzgodnieniami organów opiniujących.
Rozpoznając odwołanie od decyzji środowiskowej organ II instancji był już świadom spornej okoliczności, odnosząc się zaś do niej ogólnikowo i sprzecznie z wyjaśnieniami inwestora uzyskanymi na skutek korespondencji z RDOŚ, przyjął, że zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem obszar odziaływania inwestycji – zgodnie z kartą – ma promień 28 m. Tymczasem już tylko wnikliwa analiza uzasadnienia opinii RDOŚ wyraźnie prowadzi do odmiennych wniosków, niż wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W opinii RDOŚ z [...] grudnia 2019 r. (znak [...]) wyraźnie wskazano, że maksymalny zasięg oddziaływania ujęcia – lej depresji dla omawianego otworu studziennego – wynosi 195 m. Treść uzasadnienia tej opinii nie pozostawia także żadnych wątpliwości co do tego, że oparta została w szczególności na informacjach zawartych w kip, zgodnie z którymi: "w odległości około 200,0 m od otworu studziennego nr [...] znajduje się nieczynne od ponad 20 lat ujęcie składające się z trzech niesprawnych, które nie jest przewidziane do ponownego uruchomienia.
W uzupełnieniu Kip uszczegółowiono, że w sąsiedztwie przedsięwzięcia nie ma żadnych innych czynnych ujęć wody podziemnej. Najbliższe czynne znajduje się w odległości około 5 km od analizowanego zamierzenia i jest to ujęcie komunalne w B.." W opinii dalej wskazano wprost, że: "warunek współdziałania studni zachodzi w momencie, gdy odległość między studniami jest mniejsza niż suma promieni lejów depresji przez nie wytworzonych. Dla analizowanej inwestycji, w zakładanych warunkach techniczno-eksploatacyjnych, współdziałanie innych ujęć z projektowaną studnią nie występuje, z uwagi na ich oddalenie i planowany sposób eksploatacji (pojedynczo). Maksymalny zasięg oddziaływania ujęcia - lej depresji dla omawianego otworu studziennego wynosi R – 195,0 m, tak więc realizowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało na inne ujęcia wody (omówione wyżej), nie doprowadzi do nakładania się lejów depresyjnych, nie spowoduje oddziaływania skumulowanego z istniejącymi w sąsiedztwie studniami".
W ocenie Sądu, nie może zatem budzić jakichkolwiek wątpliwości, że zarzut odwołania oraz skargi dotyczący istnienia w odległości około 80 m od studni nr [...] innej czynnej studni głębinowej – wskazanej przez skarżącego, jest nader istotną okolicznością mogącą zasadniczo wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oraz braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zważyć należy, że z treści dołączonej do odwołania decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2007 r. wynika, że skarżący uzyskał pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego na działce nr [...] wchodzącej w skład Gospodarstwa Rolnego w K., ze studni wierconej Nr [...] o głębokości 71 m i wydajności Q -43 m3/h. Pozwolenie udzielono na czas oznaczony do dnia [...].12.2022 r.
Stanowisko organu odwoławczego uznać należy zatem nie tylko za aprioryczne i niepoprzedzone wymaganym postępowaniem wyjaśniającym, ale wręcz sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Wydając swoje decyzje organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zweryfikowały twierdzeń inwestora zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia co do istnienia na obszarze oddziaływania inwestycji zrealizowanych i czynnych studni, wynikające zaś w tym zakresie wątpliwości – wobec stanowiska skarżącego – w istocie pominęły. Organ odwoławczy dopuścił się nadto naruszenia art. 15, art. 138 i art. 107 § 3 k.p.a. i stanowiącego wobec niego przepis szczególny art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia opierało się bowiem jedynie na przytoczeniu stanu faktycznego i treści przepisów prawnych oraz lakonicznego stanowiska oddalającego zarzut skarżącego, które zresztą oparte zostało o okoliczność sprzeczną z całokształtem akt, w tym przede wszystkim opinią RDOŚ. Tymczasem organ winien – oprócz podstawy prawnej i jej wykładni - wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Ponadto, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji są w tym zakresie wyraźne.
Całokształt stwierdzonych wad zaskarżonej decyzji doprowadził Sąd także do wniosku, że organ odwoławczy w istocie nie rozpoznał sprawy skarżącego w drugiej instancji w sposób powtórny, naruszając tym samym zasadę z art. 15 k.p.a. Uzasadnienie nie zawiera analizy okoliczności faktycznych sprawy, tym bardziej spornych. Stanowi skrótowe potwierdzenie stanowiska organu I instancji z dodanym – tyle lakonicznym co chybionym – argumentem załatwiającym zarzut odwołania.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej "p.p.s.a.").
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia. Organ administracji zweryfikuje sporną kwestię i oceni, czy tak ustalone okoliczności sprawy uzasadniają przeprowadzenie w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Nie ujdzie przy tym uwadze organu konieczność ponownego pozyskania koniecznych opinii organów współdziałających, weryfikujących konieczność przeprowadzenia ww. oceny w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia zawierającą konieczne uzupełnienia i wyjaśnienia.
Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym – jej rozpoznanie było konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID 19 uzasadniała przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.