Uzasadnienie
II SA/Bd 574/07
Na podstawie art. 3 pkt 10; art. 4 ust. 2; art. 5; art. 6 ust.1; art. 8; art. 24; art. 47 ust. 3, ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255; z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881; z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokość świadczeń rodzinnych (Dz. U. Nr 130, poz.903) oraz art. 104 i 107 kpa – Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2007 r. (znak:[...]) przyznał H. O. dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego powyżej 5 roku życia na dziecko: N. O. w wysokości 80,00 zł miesięcznie, na okres zasiłkowy od 1 stycznia 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania H. O. na podstawie art. 24 ust. 1, 3a i 3 b w zw. z art. 13 ustawy z dnia 28 listopada 2004 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255; ze zm.) oraz art. 138 § 2 kpa decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. (znak:[...]) uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swą decyzję organ odwoławczy wskazał, że braki w dokumentacji uniemożliwiają Kolegium Odwoławczemu prawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy, a tym samym merytoryczne jej rozstrzygnięcie.
Na powyższą decyzję H. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając, iż niesłusznie ustalono datę początkową świadczenia na dzień 1 stycznia 2007 r. zamiast na dzień 1 grudnia 2006 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić, ale nie z przyczyn w niej wskazanych. W związku z powyższym należy na wstępie tej części uzasadnienia odwołując się do treści art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) m.in. wskazać, że rozstrzygając sprawę sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, rozstrzygając w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powoływaną podstawą prawną.
Odnosząc zaś powyższe zasady do niniejszej sprawy należy przede wszystkim zauważyć, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie wskazał (na stronie drugiej swej decyzji), iż zmiana treści art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych dokonana ustawą z 29 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych nastąpiła z mocą od 14 stycznia 2007 r. Tymczasem z art. 2 ww. ustawy z 29 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 267, poz. 2260) wynika, że zmiana ta nastąpiła z dniem 14 stycznia 2006 r.
Ponadto przy okazji należy zauważyć, że organ jako podstawę prawną swej decyzji wskazał ustawę o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2004 r. opublikowaną w Dzienniku Ustaw Nr 228, poz. 2255. Tymczasem pod tą pozycją opublikowany jest (w Dzienniku Ustaw z 2004 r.) zupełnie inny akt prawny, a ustawa o świadczeniach rodzinnych nosi datę 28 listopada 2003 r. Jej tekst pierwotny opublikowany był w Dzienniku Ustaw Nr 228 (ale w 2003 r.) pod poz. 2255. W chwili wydania zaś zaskarżonej decyzji obowiązywał jej tekst jednolity zamieszczony w Dzienniku Ustaw z 2006 r., Nr 139, poz. 992; z późn. zm.
Z akt sprawy wynika także w sposób nie budzący wątpliwości kiedy skarżąca złożyła wniosek o żądany dodatek do zasiłku rodzinnego. Nastąpiło to w dniu [...] stycznia 2007 r., co pozwalało organowi na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem organ w oparciu – o art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym – należy podkreślić, że wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej; a więc niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia art. 138 § 2 kpa.
W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. należało orzec jak w pkt 1 wyroku; rozstrzygnięcie w pkt 2 oparciu na art. 152 tej ustawy.