Uzasadnienie
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B.. orzeczeniem o zdolności do służby wojskowej z dnia [...] 2004 r., wydanym na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz. U. Nr 21 z 2002 r., poz. 205 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1, § 32 ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Obrony narodowej z dnia 10.06.1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278) z późniejszymi zmianami (Dz. U. Nr 31 z 1994 r., poz. 113 i Dz. U. Nr 97 z dnia 14.11.2000 r., poz. 1059), po rozpoznaniu odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej komisji Lekarskiej w G. Nr [...] z dnia [...] 2004 r. w sprawie uznania Macieja G. za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny – kategoria zdrowia "E" – utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że Maciej G. był hospitalizowany w Szpitalu Psychiatrycznym w S. w dniach [...] 2004 r., po czym został przeniesiony do Oddziału Psychiatrycznego Szpitala [...], gdzie był leczony do [...] 2004 r. Rozpoznano tam osobowość nieprawidłową typu schizoidalnego oraz przebytą psychozę o charakterze urojeniowym o niejasnej etiologii, w chwili obecnej w fazie częściowej remisji. Rozpoznanie tych schorzeń potwierdził także psychiatra, który badał szer. G. przed wydaniem kwestionowanego orzeczenia. Wojskowe komisje lekarskie określają związek przyczynowy ze służbą wojskową w oparciu o wykaz chorób znajdujący się w Załącznikach do Rozporządzenia MON z dnia 31.03.2003 r. Dz. U. Nr 62, poz. 566. Ze względu na fakt, że schorzenia stwierdzone u szer. G. mają charakter wewnątrzustrojowy, nie zostały one wymienione w wykazie chorób w powyższym rozporządzeniu. Z tego też względu TWKL nie miała podstawy do uznania związku przyczynowego ze służbą wojskową schorzeń, które były powodem zakwalifikowania szer. G. do kategorii zdrowia "E".
Za niezasadne więc uznano odwołanie, w którym Maciej G. domagał się uznania, że rozpoznane u niego schorzenia zostały spowodowane służba wojskową.
Maciej G. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając ją w tej części, która dotyczy ustalenia, że stwierdzone u niego schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową.
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając skargę Sąd uznał, iż nie jest ona dopuszczalna. Dotyczy ona jedynie tej części decyzji, która dotyczy związku schorzeń skarżącego ze służbą wojskową.
Sąd Najwyższy w dniu 27 października 1999 r. w sprawie III ZP 9/99 (OSNIAPiUS nr 5 z 2000 r., poz. 167) podjął uchwałę, w której wyjaśnił, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową.
W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że ustawodawca w przepisach dotyczących chorób pozostających w związku ze służbą wojskową, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze i rentowe (ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową – Dz. U. nr 53, poz. 342 ze zm. – oraz ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zapotrzebowaniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin – tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) nie przewiduje, że ustalenie dotyczące związku choroby ze służbą wojskową ma przyjmować formę decyzji administracyjnej. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w tej części, w której dotyczy stwierdzenia istnienia lub nieistnienia związku choroby ze służbą wojskową nie może być poddane kontroli sądowej, gdyż idzie w tym wypadku o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, którego prawidłowość może zostać skontrolowana w przypadku odmowy wypłacenia świadczeń przewidzianych w tych ustawach.
Ustawy te rozróżniają "orzeczenia" i "decyzje", przy czym od orzeczeń służy odwołanie do komisji wyższego stopnia, zaś decyzje podlegają kontroli przez sądy powszechne – sądy pracy i ubezpieczeń społecznych. Wyjaśniono też, że orzeczenia wojskowych komisji lekarskich dotyczące związku schorzenia ze służbą wojskową nie należą do zakresu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), gdyż nie są to czynności lub akty z zakresu administracji publicznej oraz nie dotyczą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Powyższy pogląd podzielił także skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/00 ONSA 2/2001, poz. 47 wyjasniając, że nie przysługuje skarga do NSA od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie ustalenia związku stwierdzonych u żołnierza schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego).
W ocenie Sądu poglądy wyrażone w przytoczonych wyżej orzeczeniach zachowują aktualność w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie.
W konsekwencji należało uznać, iż skarga wniesiona przez skarżącego nie jest dopuszczalna, gdyż sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej p.p.s.a.).
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.