Uzasadnienie
Stanowiącą przedmiot skargi w sprawie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 marca 2016 r. w drodze tzw. doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 150 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z pouczeniem zawartym w treści tej decyzji, stronie przysługiwało prawo wniesienia na to rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od daty jej doręczenia.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. A. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako wniesiony z uchybieniem 7-dniowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie trzydziestodniowego terminu liczonego od doręczenia stronie skarżącej skarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie istota problemu związanego z dopuszczalnością skargi wiąże się z ustaleniem daty skutecznego doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji oraz zachowaniem przez skarżącą terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zaskarżona decyzja została nadana na adres pełnomocnika strony skarżącej, a następnie, jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych koperty oraz wydruku z elektronicznego systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. przesyłka została dwukrotnie awizowana – w dniach 16 i 24 lutego 2016r. A zatem czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1 O.p. upłynął w dniu 1 marca 2016r.
Skoro zatem strona skarżąca nie odebrała przesyłki, to należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 1 marca 2016r. Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 31 marca 2016r. Natomiast pełnomocnik skarżącej wniósł skargę w dniu 28 kwietnia 2016r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę.