Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Prezydent M. B. zmienił decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania szóstego piętra wraz z przebudową, rozbudową i nadbudową na funkcję mieszkalną (11 mieszkań - szóste piętro, 8 mieszkań - siódme piętro) wraz z wewnętrzną instalacją wod-kan., c.o. i elektryczną oraz remontem elewacji budynku biurowego i handlowo-usługowego przy ul. [...] w B. (dz. nr ew. [...]).
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., wydanym w związku z wnioskiem F. S.. z o.o. w B. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., Prezydent M. B. na postawie 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej jako "kpa") wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta M. B. z dnia [...] lipca 2019 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Prezydent M. B., na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] lipca 2019 r., bowiem z przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz stwierdził, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa, poprzez wadliwe ustalenie adresu korespondencyjnego wnioskodawcy (F.. z o.o. w B.) jako strony prowadzonego postępowania (siedziby spółki) i doręczenie korespondencji na nieaktualny adres strony, wbrew informacjom ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym.
Od powyższej decyzji odwołała się F. S.. z o.o. w B.. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy tj. uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania tj.:
- 1) art. 7 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprzeprowadzeniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,
- 2) art. 8 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej,
- 3) art. 9 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieinformowaniu w sposób należyty i wyczerpujący strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które to mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków,
- 4) art. 77 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz rozpatrzeniu go w sposób dowolny,
- 5) art. 84 kpa poprzez jego niezastosowanie, poprzez niepowołanie biegłego,
- 6) art. 107 § 3 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji,
- 7) art. 145 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,
- 8) art. 146 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Odwołująca spółka w uzasadnieniu odwołania podkreśliła, że organ I instancji pominął uwagi i zastrzeżenia strony zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz zarzuciła, że w sprawie nie powołano biegłego, który powinien wypowiedzieć się co do spornych kwestii i wydać w tym zakresie opinię.
Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2096 ze zm. poz. 256, dalej "kpa") orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. F. S.. z o.o. w B. złożyła uwagi do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., że uwagi te były identyczne jak uwagi składane przez stronę w toku postępowania zwyczajnego, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. organ szczegółowo odniósł się do uwag i wątpliwości spółki oraz, że uwagi te nie wnoszą do sprawy nic nowego, a kwestie nimi objęte zostały w sposób wystarczający wyjaśnione w toku postępowania zwyczajnego, zaś spółka w toku postępowania wznowieniowego nie odniosła się w żaden sposób do wyjaśnień organu I instancji zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2019 r.
Następnie organ odwoławczy stwierdził, że analiza akt przedmiotowej sprawy, w tym w szczególności podpisów i pieczęci znajdujących się na rozstrzygnięciach, doprowadziła do stwierdzenia, że sprawa zakończona decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. była prowadzona przez inspektor E. W., a decyzję z upoważnienia Prezydenta M. B. wydała Zastępca Dyrektora Wydziału Administracji Budowlanej - D. J.. Także postępowanie wznowieniowe zakończone zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. było prowadzone przez inspektor E. W., zaś decyzję wydała z upoważnienia Prezydenta M. B. K. Ł.-K. - Dyrektor Wydziału Administracji Budowlanej, Architekt Miasta. W kontekście wskazanych okoliczności organ odwoławczy, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, podniósł że wskazany w art. 24 § 1 pkt 5 kpa, jako przepisie dotyczącym wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu, zwrot "brał udział w sprawie" oznacza podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej czynności procesowych, przewidzianych w przepisach prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a także jeżeli pracownik został upoważniony do wydania decyzji w imieniu organu lub pełni funkcję organu - załatwienia sprawy w drodze decyzji.
Podkreślił, że "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć nie tylko jako podpisanie decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wystarczy zatem udział pracownika organu przy wydaniu skarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zaznaczył również, że ratio legis przepisu art. 24 § 1 pkt 5 jest uniknięcie sytuacji, w której pracownik już uczestniczący w czynnościach postępowania administracyjnego i mający przez to ugruntowany pogląd na stan faktyczny sprawy, czy też na sposób jej rozstrzygnięcia (gdy wydawał decyzję z upoważnienia organu) byłby niejako determinowany przez swoje wcześniejsze doświadczenia związane z udziałem w postępowaniu.
Ponadto organ odwoławczy wskazał na nieprawidłowe sformułowanie przez organ I instancji sentencji decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., przy prawidłowym wskazaniu podstawy prawnej jej wydania. Podniósł, że organ I instancji wydając rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa, nie powinien uchylić decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2019 r., lecz stwierdzić wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa oraz wskazać, że decyzja nie podlega uchyleniu, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że wskazane uchybienia procesowe organu I instancji, skutkowały koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Jednocześnie w kolejnym akapicie uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji kasacyjnej wynikało z naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa oraz że w odwrotna praktyka pozostawałaby w opozycji do zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa oraz art. 78 Konstytucji RP.
Od powyższej decyzji kasacyjnej D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sprzeciw, domagając się jej uchylenia. Wnoszący sprzeciw zarzucił Wojewodzie naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 i art. 24 § 1 pkt 5 kpa polegające na przyjęciu, iż w wydaniu zaskarżonej decyzji brał udział pracownik organu podlegający wyłączeniu, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu sprzeciwu D. M. wskazał, że w toku wznowionego postępowania dokonano jedynie czynności technicznych, właściwie nie prowadzono nowego postępowania dowodowego. Jednymi nowymi dokumentami było pismo F. S.. z o.o. w B. z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz jednoakapitowa odpowiedź pełnomocnika F. S.. z o.o. w B. na wezwanie z dnia [...] grudnia 2019 r. Dokumenty te, jak podkreślił D. M., nie zawierają jakichkolwiek nowych informacji czy dowodów, i takie też stanowisko wyraził w objętej sprzeciwem decyzji kasacyjnej organ odwoławczy. Wszystkie akty administracyjne we wznowionym postępowaniu wydane zostały przy tym przez Dyrektora Wydziału Administracji Budowalnej - K. Ł.-K., która nie brała udziału w postępowaniu zwyczajnym. Żadnych czynności dowodowych czy w procesie wydawania decyzji w toku postępowania wznowionego nie podejmowała inspektor E. W.. W tych okolicznościach, jak wskazał wnoszący sprzeciw, "dziwić musi" stwierdzenie organu odwoławczego, że decyzja Prezydenta M. B. została wydana przez pracownika organu podlegającego wyłączeniu.
Ponadto podkreślając, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 138 § 2 kpa, D. M. stwierdził iż w sprawie żadnych istotnych czynności w postępowaniu objętym wznowieniem nie podejmował pracownik podlegający wyłączeniu. Wskazał, że sam organ odwoławczy podniósł w decyzji kasacyjnej, że w sprawie nie pojawiły się jakiekolwiek nowe dowody, a pismo F. S.. z o.o. w B. z dnia [...] listopada 2019 r. stanowi powtórzenie wcześniejszych twierdzeń, które zostały omówione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. zmieniającej pozwolenie na budowę zgodnie z wnioskiem D. M.. W tej sytuacji, jak podsumował wnoszący sprzeciw, nie można uznać również, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Powyższe okoliczności, zdaniem D. M., wskazują, iż brak było podstaw do wydania przez Wojewodę decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa.
W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
W związku z tym, iż w następstwie wniesionego sprzeciwu kontroli Sądu poddana została wydana na postawie art. 138 § 2 kpa decyzja Wojewody z dnia [...] czerwca 2020 r. o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] lutego 2020 r. i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zakres kontroli przez sąd administracyjny decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"). Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, tj. decyzji uchylającej decyzję wydaną przez organ I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, określanej mianem decyzji kasacyjnej.
Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu II instancji została oparta na przesłankach uprawniających do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, o którym mowa w art. 138 § 2 kpa. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy objętej sprzeciwem. Decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa, stanowiąc typowe rozstrzygnięcie procesowe, nieprzesądzające o istocie sprawy administracyjnej, nie kształtuje bowiem stosunku materialnoprawnego, lecz stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu I instancji. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 kpa również Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy.
Kontroluje natomiast, czy ziściły się określone w art. 138 § 2 kpa przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W sprawie organ II instancji uzasadniając wydanie decyzji kasacyjnej, powołał się na naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa na skutek udziału w postępowaniu inspektor E. W. oraz na nieprawidłowe sformułowanie przez organ I instancji sentencji decyzji.
Dokonując w pierwszej kolejności oceny zawartego w decyzji kasacyjnej zarzutu organu odwoławczego dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 24 § 1 pkt 5 kpa, wskazać należy, że art. 24 § 1 zawiera enumeratywnie wymienione podstawy wyłączenia pracownika. Z jego treści wynika, że zaistnienie jednej z okoliczności w nim wymienionych jest wystarczające do pozbawienia pracownika z mocy prawa możliwości działania w postępowaniu administracyjnym, zarówno w czynnościach o charakterze władczym, jak i w postępowaniu wyjaśniającym. Sąd ani organy administracji publicznej nie są uprawnione do wprowadzania dodatkowych, niewymienionych literalnie przesłanek, od których uzależnione miałoby zostać zastosowanie art. 24 § 1 kpa. Stosownie do treści art. 24 § 1 pkt 5 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", o której mowa w art. 24 § 1 pkt 5 kpa obejmuje jedynie – jak słusznie wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2004/17 (dostępnym na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query) - udział w czynnościach orzeczniczych (wydanie decyzji) lub innych czynnościach decyzyjnych, które mają bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia (np. przygotowanie projektu decyzji). Do wystąpienia przesłanki wyłączenia pracownika unormowanej w art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie jest wymagane, aby dany pracownik podpisał decyzję w imieniu organu, niemniej jednak "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" polegać powinien na podejmowaniu tego rodzaju czynności w sprawie, które bezpośrednio wpływają na podjęte rozstrzygnięcie.
Nie wypełnia więc przesłanki "brania udziału w wydaniu decyzji" z art. 24 § 1 pkt 5 kpa, sam udział pracownika w czynnościach procesowych o charakterze organizacyjnym, pomocniczym, przygotowawczym lub technicznym. Czynności tego rodzaju stanowią typowy przykład "brania udziału w postępowaniu" dotyczącym wydanej decyzji i jako takie nie mogą być uznane za przejaw "brania udziału w wydaniu decyzji", co w konsekwencji wyklucza ich kwalifikację jako przesłanki z art. 24 § 1 pkt 5 kpa (por. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2004/17).
Badając przesłankę wyłączenia pracownika, należy więc ustalić jego rolę procesową i rzeczywisty wpływ na decyzję wydaną w zwykłym postępowaniu. W każdej sytuacji chodzi więc o sprawdzenie i ustalenie czy pracownik brał udział w sprawie w taki sposób, że podjęte przez niego czynności, w konsekwencji doprowadziły do wydania określonego rozstrzygnięcia i miały bezpośredni wpływ na jego treść.
W sprawie organ odwoławczy tego rodzaju ustaleń nie poczynił, lecz ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że sprawa zakończona decyzją Prezydenta M. B. z dnia [...] lipca 2019 r. oraz postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją Prezydenta M. B. z dnia [...] lutego 2020 r., były prowadzone przez inspektor E. W., co wynika w szczególności z podpisów i pieczęci znajdujących się na podjętych rozstrzygnięciach. Jak zaakcentowano powyżej, czym innym jest "udział w wydaniu decyzji", a czym innym "udział w postępowaniu". W ocenie Sądu z decyzji organu odwoławczego nie wynika, w jaki sposób organ odwoławczy doszedł do wniosku, że udział konkretnie inspektor E. W. w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta M. B. z dnia [...] lipca 2019 r., miał tego rodzaju charakter, że wyczerpuje on ustawową przesłankę brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, że inspektor E. W. wydała jakiekolwiek orzeczenie w sprawie, czy podpisała jakiekolwiek pismo, wezwanie lub zawiadomienie, jako podmiot, który sporządził dany dokument, czy też, że przeprowadziła ona samodzielnie jakiś dowód w sprawie.
Z samej natomiast okoliczności zajmowania się sprawą, nie można wyprowadzać automatycznego wniosku, że oznacza to, iż dany pracownik miał bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nieuprawnione jest czynienie konstatacji, że podpisy i pieczątki przystawiane dodatkowo na skraju dokumentów przez inspektor E. W. stanowią, o tym że osoba ta brała udział w wydaniu decyzji. Czynności te mogą wiązać się chociażby z okolicznością zajmowania się przez inspektor E. W. sprawą w znaczeniu organizacyjnym, technicznym lub przygotowawczym, z przyjętym podziałem obowiązków w organie, określoną organizacją pracy w organie, a nie z realnym i bezpośrednim wpływem pracownika na treść rozstrzygnięcia. W sprawie organ odwoławczy nie ustalił, jaki charakter miał udział inspektor E. W. w sprawie w tym znaczeniu, iż nie ocenił, a przynajmniej nie wypowiedział się, czy udział ten miał charakter "udziału w wydaniu decyzji", czy "udziału w postępowaniu".
Brak zweryfikowania roli inspektor E. W. w postępowaniu zwyczajnym, jej rzeczywistego wpływu na decyzję wydaną w tym postępowaniu w powiązaniu z zakresem jej obowiązków wykonywanych w organie i faktycznie podejmowanych czynności w postępowaniu zwyczajnym, czyni co najmniej przedwczesnym stanowisko organu odwoławczego, iż w kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka z art. 24 § 1 pkt 5 kpa, a tym samym nie stanowi ona legalnej podstawy do wydania decyzji kasacyjnej.
Sąd natomiast w całości podzielił stanowisko organu odwoławczego odnośnie nieprawidłowego sformułowania przez organ I instancji sentencji podjętej decyzji. Przepisy art. 151 § 1 i 2 kpa regulują wyczerpująco rodzaje rozstrzygnięć podjętych we wznowionym postępowaniu, co oznacza że wyłączone jest podjęcie innej treści rozstrzygnięcia kończącego to postępowanie. I tak, jeżeli organ stwierdzi we wznowionym postępowaniu, że nie występuje przesłanka (przyczyna) wznowieniowa, to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, lecz zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 kpa wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Jeżeli natomiast stwierdzi on, że postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, dotknięte jest przesłanką wznowieniową, to zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty.
Ta ostatnia decyzja nie może być jednak podjęta w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki negatywne z art. 146 kpa, wyłączające możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej. Tego rodzaju sytuację normuje art. 151 § 2 kpa, który określa, że jedną z decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia jest również decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą to organ wydaje właśnie w przypadku, gdy wystąpi przesłanka negatywna określona w art. 146 kpa, wyłączająca dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Jeśli więc organ ustali, że pomimo stwierdzonej wadliwości postępowania głównego związanej z wystąpieniem przesłanki wznowieniowej, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej (bowiem kwalifikowana wada postępowania nie miała wpływu na treść zaskarżonej decyzji), to w takiej sytuacji nie uchyla decyzji ostatecznej, lecz zgodnie z art. 151 § 2 kpa ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa ze wskazaniem tych okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Skoro więc w sprawie organ I instancji przyjął, że spełniona została przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, i jednocześnie uznał, że wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 146 § 2 kpa, tj. przesłanka negatywna do uchylenia decyzji dotychczasowej w postaci możliwości zapadnięcia we wznowionym postępowaniu wyłącznie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej, to prawidłowo organ II instancji stwierdził, że w takim wypadku należało podejmując rozstrzygnięcie w trybie art. 151 § 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa, jedynie stwierdzić wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa i wskazać okoliczności z powodu, których nie uchylono decyzji dotychczasowej, a nie orzec również o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Wskazaną wadliwość decyzji organu I instancji, mógł jednak wyeliminować we własnym zakresie organ II instancji, a zatem ww. naruszenie prawa nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do wydania decyzji kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy, skoro powołane przez organ odwoławczy podstawy nie mogły skutkować w świetle przesłanek z art. 138 § 2 kpa wydaniem decyzji kasacyjnej, i skoro organ odwoławczy nie stwierdził, że zachodzi konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, to tym samym wydana w sprawie decyzja kasacyjna jest niezgodna z art. 138 § 2 kpa, w związku z czym Sąd na podstawie art. 151a § 1 ppsa orzekł w pkt 1 wyroku o jej uchyleniu. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku. Powołanie się na przesłankę wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu określoną w art. 24 § 1 pkt 5 kpa, wymaga rozróżnienia sytuacji, w której pracownik bierze "udział w wydaniu decyzji", od sytuacji w której bierze on "udział w postępowaniu" oraz wyjaśnienia roli pracownika w konkretnej sprawie we wskazany przez Sąd sposób i oceny, że rola ta wiązała się z bezpośrednim wpływem pracownika na treść rozstrzygnięcia.
O przyznanych D. M. od organu kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 decyzji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 ppsa, natomiast o zwrocie nadpłaconego wpisu na podstawie art. 225 ppsa.