Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Katarzyny G. od decyzji Starosty R. z dnia [...] 2004 r. znak [...] w sprawie uznania z dniem [...] 2004 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na podstawie dokumentów w sprawie ustalono, iż Katarzyna G. zarejestrowana została w PUP w R. w dniu [...] 2000 r. i nabyła status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od dnia [...] 2002 r. Decyzją z dnia [...] 2001 r. Starosta R. orzekł o utracie przez zainteresowaną od dnia [...] 2001 r. prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Następnie decyzją z dnia [...] 2004 r. Katarzyna G. została pozbawiona z dniem [...] 2002 r. statusu osoby bezrobotnej z uwagi na podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W dniu [...] 2004 r. Katarzyna G. przedłożyła w PUP w R. protokół ugody sądowej; zaświadczenie z ZUS-u o zatrudnieniu w pełnym wymiarze czasu pracy, pobieraniu zasiłku chorobowego oraz zasiłku macierzyńskiego oraz podanie o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Po przeanalizowaniu dokumentów w sprawie Starosta R. decyzją z dnia [...] 2004 r. orzekł o uznaniu zainteresowanej z dniem [...] 2004 r. za osobę bezrobotną jednocześnie odmawiając przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Od tej decyzji Katarzyna G. wniosła odwołanie podnosząc w nim, iż z dniem [...] 2002 r. podjęła pracę, podpisała umowę na czas nieokreślony; nie wyrejestrowała się z PUP ponieważ fizycznie w sklepie, w którym podjęła pracę, pracowała tydzień. Uważała więc, że jest bezrobotna. Pracodawca zamknął sklep z przyczyn osobistych. Ponadto strona podniosła, iż w sierpniu 2002 roku dowiedziała się, że przez cały czas były składane deklaracje ZUS przez osobę prowadzącą księgowość. Od sierpnia 2002 r. do marca 2003 r. przebywała strona na zwolnieniu lekarskim, a po chorobowym przebywała na zasiłku macierzyńskim.
Organ odwoławczy zważył, co następuje
Katarzyna G. nie spełniła żadnego z wymogów określonych przepisem art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i bezrobociu, ponieważ nie posiadała w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. dzień [...] 2004 r. 365 dni z żadnych warunków określonych wymienionym przepisem, a zatem nie można było przyznać zainteresowanej prawa do zasiłku dla bezrobotnych po przedłożeniu świadectwa pracy i zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z przedłożonych dokumentów wynika, iż Katarzyna G. w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2003 r. zatrudniona była w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "R." w G., następnie do [...] 2003 r. pobierała zasiłek chorobowy, a od [...] 2003 r. do [...] 2003 r. pobierała zasiłek macierzyński.
Po przeanalizowaniu okresu 365 dni poprzedzających dzień rejestracji (biorąc pod uwagę podnoszoną przez stronę okoliczność bycia w PUP w dniu [...] 2004 r.) tj. okresu od [...] 2002 r. do [...] 2004 r. ustalono, że zainteresowana udokumentowanych okresów zaliczanych na poczet zasiłku dla bezrobotnych posiada 298 dni.
Organ dodał, że przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie określają żadnego terminu, w którym ma się zgłosić do rejestracji osoba bezrobotna. O tym, w jakim czasie i w jakiej sytuacji należy stawić się do rejestracji w urzędzie pracy postanawia wyłącznie osoba, która chce uzyskać status osoby bezrobotnej.
Wynikająca z przepisu art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przesłanka okresu 365 dni zatrudnienia (lub innych wymienionych w tym przepisie zdarzeń) w okresie 18 miesięcy przed datą zarejestrowania bezrobotnego nie pozostawia rozstrzygającym sprawę organom administracji strefy uznaniowości. Zatem żadne szczególne okoliczności o charakterze społecznym, związane z sytuacją osobistą i materialną bezrobotnego nie pozwalają na odstąpienie od stosowania wynikającego z powyższego przepisu wymogu i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie nie mogącej wykazać spełnienia omawianych przesłanek.
Z tych względów organ odwoławczy uznał zaskarżoną decyzję za zasadną.
Katarzyna G. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając:
- 1. rażące naruszenie przepisu art. 23 ust. 6 i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z póżn. zm.) przez jego pominięcie,
- 2. obrazę przepisów artykułów: 7, 9 i 10 oraz art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła:
- 1. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- 2. o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W wywodach skargi podniesiono, że uzasadnienie decyzji jest bardzo obszerne, ale niezrozumiałe. Opiera się głównie na przepisaniu art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zaskarżone decyzja narusza zdaniem strony rażąco art. 23 ust. 6 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten stanowi, że bezrobotnemu, który udokumentuje okres uprawniający do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, ale w okresie posiadania statusu bezrobotnego - prawo do zasiłku przysługuje po udokumentowaniu tego prawa. Okres pobierania zasiłku jest taki sam, jak osób, które zarejestrowały się w terminie 7 dni od rozwiązania umowy o pracę (art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14.12.1994 r.). Te przepisy powód pominął w zaskarżonej decyzji.
Ponadto skarżąca zarzuca organowi naruszenie art. 7, 9, 10 i art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w następujący sposób:
w toku postępowania organy administracji powiatowej powinny dążyć do wyjawienia stanu faktycznego, mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale także słuszny interes strony. Delegatura [...] Urzędu Wojewódzkiego we W.. tego nie uczyniła,
Delegatura [...] Urzędu Wojewódzkiego we W. nie udzieliła stronie żadnych wskazówek czy wyjaśnień, by nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, tym bardziej że sprawa nie jest typowa i należy do bardzo skomplikowanych,
Urząd nie pozwolił wypowiedzieć się skarżącej co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, co jest jego obowiązkiem, efektem działań [...] Urzędu Wojewódzkiego w B. - Delegatury we W. jest wydanie nieważnej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Wbrew twierdzeniom Delegatury [...] Urzędu we W. w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. w dniu [...] 2004 r. skarżąca udowodniła okresy, od których zależy nabycie prawa do zasiłku wynoszące ponad 365 dni. Pozwany nie uwzględnił, że skarżąca świadectwo pracy otrzymała w wyniku orzeczenia Sądu Rejonowego w W. z [...]2004 r. (sygn. akt IV [...]) - kserokopia w załączeniu. Wcześniej tego dokumentu nie mogła dostarczyć PUP w R. Dlatego skarga jest uzasadniona.
Wojewoda [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonując na mocy art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem należało uznać, że wydana ona została z naruszeniem przepisów proceduralnych, mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy.
Zauważyć w tym miejscu należy, że w myśl przepisu art. 133 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwanej p.p.s.a.) - Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
Dla kontroli legalności zaskarżonej decyzji szczególne znaczenie ma jej uzasadnienie.
W niniejszej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji nie zawarły w uzasadnieniach swych decyzji treści odpowiadających wymogom art. 107 § 3 Kpa. Zadecydowało to o wadliwości zwłaszcza zaskarżonej decyzji, albowiem organ drugiej instancji obowiązany do rozpoznania sprawy merytorycznie w jej całokształcie, powinien w sposób wyczerpujący przedstawić motywy rozstrzygnięcia ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu.
Tymczasem w uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy zawarł ogólnikowe stwierdzenie, że w sprawie nie zostały spełnione przez stronę wymogi z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, warunkujące przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.
W szczególności organ uznając, że z badanego okresu tj. od [...]2002 r. do [...] 2004 r. udokumentowanych okresów zaliczonych na poczet zasiłku dla bezrobotnych strona posiada 298 dni, nie wyjaśnił jednocześnie jak liczba 298 dni została wyliczona. Organ powinien konkretnie przedstawić, jaka ilość dni z tytułu poszczególnych okresów zatrudnienia i pobieranych zasiłków została uwzględniona, a jakie okresy i z jakich przyczyn nie podlegały zaliczeniu.
Nie wyjaśnił też organ drugiej instancji powstałej różnicy w wyliczeniu ilości dni zaliczonych na poczet zasiłku dla bezrobotnych (298 dni), w stosunku do ilości dni przyjętej przez organ pierwszej instancji (275 dni).
Z pisemnych motywów rozstrzygnięcia nie wynika także, jak została przez organ potraktowana okoliczność ustalenia w drodze ugody sądowej daty ustania stosunku pracy i obowiązku pracodawcy wystawienia świadectwa pracy.
Wymienione braki uzasadnienia uniemożliwiają w istocie kontrolę przyjętej przez organ oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c". art. 152 i art. 200 p.p.s.a.