Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwanej k.p.a.) zawiesiło z urzędu postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego prze L. H. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...], znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu handlowego na lokal gastronomiczny w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym z wbudowanymi usługami przy ul. D. w B. (lokal nr [...]), w granicach nieruchomości ozn. nr ewid. [...] w obrębie [...], do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt: II SA/Bd 877/12 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w B. Na skutek wniosku D. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i orzekło o braku podstaw do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła L. H. wnosząc o jego uchylenie zarzucając mu naruszenie przepisu art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do wydania decyzji o warunkach zabudowy w postaci braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie w którym organ II instancji, na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił zaskarżone postanowienie zawieszające postępowanie odwoławcze i stwierdził brak podstaw do zawieszenia postępowania, co należy uznać za równoznaczne z postanowieniem o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, które, jak wskazuje słusznie NSA (vide np. postanowienie NSA z 23.05.2013 r., II OSK 1617/12, LEX nr 1370497), nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), a zatem rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast z treści art. 101 § 3 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. (dzień wejścia w życie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz.
18) wynika, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania stronie służy zażalenie. Przed datą wejścia w życie wskazanej nowelizacji przepis art. 101 § 3 k.p.a. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Wobec takiego brzmienia przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia, w tym na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Jednakże obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z zasadą szybkości postępowania, wynikającą z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady więc postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Natomiast strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona możliwości ich kontroli, gdyż na podstawie art. 142 k.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego.
Z uzasadnienia projektu wyżej wskazanej ustawy nowelizującej Kodeks postępowania administracyjnego wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu). Ten sam argument przemawia także za wykluczeniem dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.
Należy przy tym zwrócić uwagę na podobne regulacje dotyczące możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania zawarte w procedurze sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15.02.2013 r., sygn. II OSK 2991/12, wyrok NSA z dnia 8.05.2013 r., sygn. I OSK 2148/11, wyrok NSA z dnia 18.06.2013 r., sygn. II OSK 2296/12).
W związku z powyższym w świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W świetle przedstawionej argumentacji należało przyjąć, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w tym przepisie, a zatem rozpoznanie przez sąd skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne.
Jak wynika z powyższych rozważań, zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia baku podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w tym przepisie, a zatem rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na to postanowienie jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowić jak w sentencji.