Uzasadnienie
Skarżąca M.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego.
W aktach sądowoadministracyjnych znajduje się zaświadczenie Sądu Rejonowego Wydział VI Rodzinny i Nieletnich z dnia 31 stycznia 2014 r. Sygn. akt VIR Ns 288/12, z którego wynika, że J.M. został ustanowiony opiekunem prawnym całkowicie ubezwłasnowolnionej M.S.
W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 11 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgozczy zobowiązał J.M., opiekuna prawnego M.S., do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to zostało doręczone osobiście J.M. w dniu 30 czerwca 2014 r., co zostało poświadczone jego własnoręcznym podpisem na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru. W zakreślonym terminie opiekun M.S. nie uzupełnił braku formalnego skargi. Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał z dniem 7 lipca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało odrzucić
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego jego przedstawiciel ustawowy, sąd odrzuci skargę. Jednakże sąd odrzuci taką skargę dopiero wówczas, gdy brak ten nie zostanie uzupełniony (art. 58 § 2 P.p.s.a.). M.S., jako osoba całkowicie ubezwłasnowolniona, nie posiada stosownie do art. 26 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 13 Kodeksu cywilnego, zdolności do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych, tak zwanej zdolności procesowej. Oznacza to, że nie może ona skutecznie samodzielnie dokonać żadnej czynności procesowej przed sądem administracyjnym, w tym nie może dokonać czynności procesowej, jaką jest wniesienie skargi.
W związku z tym Sąd wezwał opiekuna prawnego skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi bądź nadesłanie podpisanego odpisu skargi, pod rygorem odrzucenia wniesionej skargi. Opiekun prawny skarżącej J.M. nie odpowiedział na wezwanie Sądu i nie uzupełnił braku formalnego skargi M.S., pomimo upływu w dniu 7 lipca 2014 r., terminu do dokonania tej czynności. Tym samym, nie nastąpiło uzupełnienie braku formalnego skargi. Jako że skarżący nie ma zdolności procesowej skargę wniesiona przez niego osobiście należało, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. odrzucić.
Ponadto należy wyjaśnić, że skarżąca w skardze do sądu administracyjnego, kwestionowała decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. Zgodnie natomiast z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta [...] jest decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwanej dalej kpa), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa odwołanie. Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji.
Decyzja Prezydenta Miasta [...] zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia odwołania. Pomimo takiego pouczenia strona skarżąca wniosła jednak skargę na decyzję wydaną przez organ I instancji, a od takiej decyzji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wobec powyższego złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest, bowiem uprawniony do kontroli legalności decyzji organu administracji pierwszej instancji.
Stosownie do tego skarga wniesiona przez M.S., nawet w przypadku jej skutecznego wniesienia nie mogła podlegać rozpoznaniu przez sąd administracyjny i należałoby ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.
W związku z powyższym orzeczono, jak na wstępie.