Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę D.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego, oddalając jednocześnie wniosek w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu [...] kwietnia 2012r. pełnomocnik skarżącej złożył skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 1 lutego 2012r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011r. Nr [...].
Pełnomocnik wskazał, iż o wyznaczeniu go do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie dowiedział się w dniu [...] marca 2012r., z uwagi jednak na rozliczne obowiązki zawodowe i rodzinne z aktami sprawy zapoznał się dopiero w dniu [...] kwietnia 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Jak natomiast stanowi art. 87 § 1, § 2 oraz § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W myśl z kolei art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Przewidziany w art. 87 § 1 siedmiodniowy termin do wniesienia pisma jest ustawowym terminem procesowym, który podlega przywróceniu na zasadach ogólnych.
Z przywołanych powyżej przepisów ustawy wynika, że przywrócenie terminu nastąpić może przy spełnieniu trzech określonych w ustawie warunków, przy czym zaznaczyć trzeba, iż warunki te spełnione muszą zostać łącznie. Strona musi zatem wniosek o przywrócenie terminu, któremu uchybiła złożyć do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, o czym stanowi art. 87 § 1 p.p.s.a., ponadto, co wynika z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a także, zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W pierwszej kolejności zatem zbadać należy terminowość złożonego wniosku. Jak już zostało wskazane, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić trzeba, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o jego uchybieniu. W sytuacji której wyznaczony z urzędu w toku postępowania pełnomocnik wnosi o przywrócenie terminu, jako datę ustania przyczyny uchybienia terminu przyjąć należy datę, w której pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość dokonania stosownej czynności. Jednakże uwzględnić należy wszystkie okoliczności sprawy, zatem zarówno charakter czynności, jak i argumentację pełnomocnika.
W sprawie niniejszej pełnomocnik wskazał, że o wyznaczeniu go do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie dowiedział się w dniu [...] marca 2012r. z uwagi jednak na rozliczne obowiązki zawodowe i rodzinne z aktami sprawy zapoznał się dopiero w dniu [...] kwietnia 2012r. Argumentacji takiej nie sposób przyjąć jako przemawiającej za prolongatą terminu, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość dokonania stosownej czynności. Pełnomocnik wskazuje na konieczność opieki nad niepełnosprawnymi rodzicami przy jednoczesnych obowiązkach zawodowych. Samo wykonywanie obowiązków zawodowych wskazuje, że pełnomocnik godzi obowiązki rodzinne z zawodowymi, różnicowanie natomiast obowiązków zawodowych nie uzasadnia zwłoki z zapoznaniem się z aktami sprawy w sprawie, której wyznaczony został do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie. Zwrócić uwagę należy, iż zapoznając się z aktami niniejszej sprawy w dniu [...] kwietnia 2012r. pełnomocnik składając wniosek w dniu [...] kwietnia 2011r. zmieścił się w siedmiodniowym terminie do dokonania czynności, liczonym od dnia ustania przyczyny uchybienia, jednakże daty ustania przyczyny uchybienia nie można uznać za jednoznaczną z datę, w której pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość dokonania stosownej czynności.
Pełnomocnik obowiązany jest do dochowywania należytej staranności w prowadzeniu spraw w których reprezentuje określone osoby. Powyższe wynika chociażby z pisma, którym Okręgowa Izba Radców Prawnych informuje radcę prawnego M.M. o wyznaczeniu go do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie: "proszę niezwłocznie zbadać akta (...) i prowadzić sprawę z dołożeniem najwyższej staranności, zgodnie z Kodeksem Etyki Radcy Prawnego".
W niniejszej sprawie przedstawiona argumentacja nie przemawia za uznaniem, iż przyczyna uchybienia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ustała względem pełnomocnika w dniu [...] kwietna 2012r., wniosek zatem złożony w dniu [...] kwietnia 2011r. uznać należy za spóźniony.
Podkreślenia wymaga, że co prawda skarżącej przywrócony został termin do złożenia skargi kasacyjnej, należy jednak zróżnicować przywrócenie terminu do wniesienia skargi i przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem w drugim przypadku do wniosku o przywrócenie terminu dołączyć należy skargę kasacyjną, która jest szczególnym pismem procesowym, na sporządzenie którego ustawodawca wyznaczył stronom termin trzydziestodniowy. Skarga natomiast w niniejszej sprawie została już wniesiona i nie ma potrzeby ponownego jej sporządzania.
Nie sposób również nie zwrócić uwagi na niekonsekwencję pełnomocnika we wnoszeniu przez niego środków prawnych. Pełnomocnik bowiem w swym piśmie procesowym stanowiącym jednocześnie skargę kasacyjną, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednocześnie podważa orzeczenie przez sąd o uchybieniu terminu i przyznając uchybienie terminu, wnosi o jego przywrócenie.
Wskazać wreszcie trzeba, że w związku z uchybieniem przez pełnomocnika terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, bez znaczenia pozostają argumenty przemawiające za brakiem winy skarżącej w niedochowaniu terminu.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.