Uzasadnienie
W dniu 12 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął wniosek A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z wniosku tego wynikało, iż wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z 62-letnim synem Z. B., który uzyskuje dochód z tytułu renty w kwocie 606 zł miesięcznie, a ponadto jest posiadaczem 2 ha ziemi VI klasy i ma zgromadzone oszczędności w kwocie około 5.000 zł. Skarżąca podkreśliła, nie wskazując jednocześnie kwoty uzyskiwanego przez siebie dochodu, iż jest osobą schorowaną, mającą 89 lat, w związku z czym potrzebuje stałej kuracji lekowej i opieki ze strony osób trzecich.
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2010 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy wskazując, że wnioskodawczyni nie wykazała w należyty sposób niemożności poniesienia kosztów sądowych w pełnym zakresie, nie podając w złożonym wniosku wysokości swojego miesięcznego dochodu, a także żadnych konkretnych przesłanek, które wskazywałby na jej trudną sytuację materialna, poza problemami zdrowotnymi i związanymi z nimi kosztami leczenia.
Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła w dniu 2 sierpnia 2010 r. sprzeciw, do którego załączyła dowód wskazujący na wysokość otrzymywanej emerytury. Dodała ponadto, iż będąca w posiadaniu jej syna dwuhektarowa działka stanowi nieużytki, a zgromadzone przez niego oszczędności stanowią dorobek całego życia i są przeznaczone na tzw. "czarną godzinę".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującego między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, następuje wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W opinii Sądu z przedstawionych przez skarżącą okoliczności wynika, że konieczność poniesienia kosztów związanych z postępowaniem sądowym może spowodować trudności w zaspokojeniu jej podstawowych potrzeb życiowych. Przede wszystkim należy zauważyć, iż wnioskodawczyni jest osobą w bardzo zaawansowanym wieku (89 lat) i schorowaną (po udarze mózgu), co powoduje konieczność stosowania leków oraz korzystania z pomocy innych osób przy okazji wykonywania podstawowych czynności życiowych. Nie podlega wątpliwości, iż wiążą się z tym bardzo duże koszty, które zmuszona jest ponosić. Poza tym z racji niepełnosprawności syna ciężar związany z utrzymaniem domu i zapewnieniem podstawowych potrzeb egzystencjalnych spoczywa praktycznie na skarżącej. Tymczasem jak wynika z załączonego do sprzeciwu dowodu wysokości otrzymywanego świadczenia emerytalnego, miesięczny dochód netto wnioskodawczyni wynosi jedynie 1223,43 zł. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, uwzględniając konieczność umożliwienia skarżącej skorzystania z zagwarantowanego w Konstytucji prawa do sądu, iż należy zwolnić ją od obowiązku poniesienia kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe ustalenia postanowiono jak w sentencji.