Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z [...] 2004 r. nr [...] odmówiono Ryszardowi S. pomocy w formie zasiłku stałego.
W uzasadnieniu decyzji powołano się na niespełnienie kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Według ustaleń organu dochód wynosi 392,22zł, natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) dla przyznania uprawnień wymagane jest, by dochód na osobę w rodzinie nie przekraczał 316 zł.
W odwołaniu skarżący podkreślił, że wadliwie ustalono stan faktyczny, gdyż nie prowadzi on wspólnego gospodarstwa domowego z matką, sam zaś nie posiada żadnych środków do życia.
Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. orzeczeniem z [...] 2004 r. nr [...].
W uzasadnieniu wskazano, że kryterium dochodowe na osobę w rodzinie określono w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy decyzja MOPS jest prawidłowa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący podkreślił, że przy ustalaniu prawa do zasiłku, organ I instancji oparł się na nieaktualnym oświadczeniu, z którego wynikało, że prowadzi on gospodarstwo domowe razem z matką.
W odpowiedzi na skargę SKO stwierdziło, że organ wydając decyzję oparł się na oświadczeniu skarżącego, z którego wynikało, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką. Potwierdzeniem tego faktu było oświadczenie matki skarżącego, która ubiegając się o przyznanie dodatku mieszkaniowego poinformowała, że w gospodarstwie domowym przyjętym do ustalenia obliczeń są dwie osoby. Wynika to z decyzji o przyznaniu dodatku.
W tych okolicznościach ustalone przez organ I instancji ustalenia są prawidłowe i prowadzą do wniosku, że zostało przekroczone kryterium dochodowe do ubiegania się o przyznanie zasiłku stałego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty zawarte w skardze nie określają naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd jednak, zgodnie z art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i w oparciu o ten przepis może brać pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, jakie miały miejsce w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art. 110 ust. 7 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej, należących do właściwości gminy.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wydaną z upoważnienia Rady Miasta w B. Takie upoważnienie przewidywała w art. 46 ust. 5 poprzednio obowiązująca ustawa o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 414 ze zm. z 1998 r. tekst jednolity). Na gruncie tamtych przepisów rada gminy była umocowana na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) do udzielania kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie wykonywania zadań zleconych oraz wydawania decyzji administracyjnych w celu wykonania zadań własnych gminy oraz własnych o charakterze obowiązkowym.
Ustawa o samorządzie gminnym z 8 marca 1990 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591) w art. 39 ust. 4 przekazuje radzie gminy określone uprawnienia. Zaznaczyć jednak trzeba, że ogólne określenie zadań organów administracji samorządowej nie stanowi podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Konkretyzacja ich występuje w przepisach prawa materialnego, a te w przypadku sprawy rozstrzyganej na podstawie ustawy o pomocy społecznej wskazują na wójta (burmistrza czy prezydenta) jako podmioty uprawnione i jednocześnie upoważnione do udzielania kierownikowi ośrodka pomocy społecznej umocowania do wydania decyzji administracyjnych.
Naruszenie tego przepisu prowadzi do uznania, że wydana przez organ I instancji decyzja jest nieważna, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Podkreślić należy, że organy są obowiązane do przestrzegania przepisów dotyczących właściwości rzeczowej i w tych kategoriach trzeba też rozpatrywać wadliwe upoważnienie do działania.
Wprawdzie nieważność dotyczy decyzji I instancji, to także decyzja organu odwoławczego podlega stwierdzeniu nieważności tylko dlatego, że utrzymuje w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, co skutkuje oceną rażącego naruszenia prawa.
Mając na uwadze charakter i skutki naruszenia prawa, ocena zarzutów zawartych w skardze stała się zbędna.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.