Uzasadnienie
Miejski Zarząd Dróg we W. postanowieniem z dnia [...] 2004 r. uchylił w całości swoje postanowienie z dnia [...] 2003 r. uzgadniające zjazd z drogi publicznej i stwierdził, że zjazd ten może być realizowany przez wnioskodawcę pod warunkiem, że uzyska on zgodę na lokalizację zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. Nr 71 z 2000 r., poz. 838; z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o drogach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we W. postanowieniem z dnia [...] 2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Honoraty M., uchyliło postanowienie z dnia [...] 2004 r. w całości i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO wskazało na bezprzedmiotowość postępowania w sprawie budowy zjazdu z drogi publicznej, w sytuacji, gdy zjazd ten od czterech lat już funkcjonuje, a wybudowany został podczas budowy utwardzonej powierzchni oraz chodników na ulicy [...].
Skargę na to postanowienie złożyli Zbigniew G., Marek M. i Mieczysław W., wnosząc o jego uchylenie z powodu naruszenia przez to postanowienie prawa.
Zarzucili usankcjonowanie przez SKO obejścia prawa przez zalegalizowanie zjazdu z drogi publicznej z naruszeniem przepisów ustawy o drogach i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowaniu (Dz. U. Nr 43, poz. 430), oparcie postanowienia na fikcyjnym stanie faktycznym i naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 i 144 kpa poprzez uchylenie zaskarżonego postępowania, zamiast postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów, aniżeli to w skardze wskazano.
Wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 133 p. p. s. a. podstawą wyrokowania przez Sąd są akta sprawy. Z akt przedłożonych Sądowi w niniejszej sprawie wynika, że postanowienie I – instancyjne z dnia 3 grudnia 2004 r. zostało doręczone Honoracie M. w dniu [...] 2004 r. (vide: potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych – brak pełnej numeracji akt). Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie, wynikający z art. 141 § k. p. a., upływał więc do Honoraty M. z dniem [...] 2004 r. Tymczasem zażalenie (nazwane odwołaniem) zostało złożone osobiście przez Honoratę M. w dniu [...] 2004 r. (vide: prezentata na odwołaniu z dnia [...] 2004 r. w aktach administracyjnych), a wiec z przekroczeniem terminu ustawowego. W tej sytuacji organ odwoławczy powinien stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, stosownie do treści przepisu art. 134 w zw.
Z art. 144 k. p. a. postanowienie to miałoby charakter ostateczny. Nie było więc w tej sprawie warunków do merytorycznego rozpoznawania zażalenia Honoraty M. przez SKO, jako organ odwoławczy. Rozpatrzenie pomimo tego wniesionego zażalenia, stanowi w ocenie Sądu rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a.
Wobec tego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku, a o kosztach - na podstawie art. 200 tej ustawy.