Uzasadnienie
Adrian M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] 2005r. utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] 2005r., Nr [...].
Dowódca Jednostki Wojskowej [...], działając na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 17.12.1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002r Nr 76, poz. 693) oraz § 5 ust. 1 pkt 2 i § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.10.2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy obniżył Adrianowi M. przyznany dodatek z tytułu posiadanej klasy z dodatku przysługującego za klasę drugą do wysokości dodatku przysługującego za klasę trzecią z dniem 1 stycznia 2003 roku.
Organ I instancji pouczył skarżącego w decyzji o przysługującym prawie wniesienia skargi do Dowódcy [...] za pośrednictwem Dowódcy JW [...] w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.
W dniu rozprawy pełnomocnik organu oświadczył do protokołu, że decyzja powyższa zawiera błędne pouczenie co do formy i terminu wniesienia środka zaskarżenia.
Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2005r. W dniu rozprawy skarżący oświadczył do protokołu, że odwołanie złożył w dniu 26 kwietnia 2005r.
W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zarzucił organowi przewlekłość postępowania. Zdaniem skarżącego głównym zarzutem jest to, iż decyzję wydano w oparciu o nieobowiązujące w chwili jej wydania przepisy. Adrian M. wniósł skargę do WSA w Bydgoszczy, w której zarzucił decyzji z dnia [...] 2005r. Nr [...] naruszenie:
art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, art. 2 Konstytucji RP, art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem reguł obowiązujących w państwie prawa, art. 12 § 1 i art. 35 § 1 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania, art. 7, art. 12, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kwestii posiadanej przez niego klasy pilota, art. 10 § 1 poprzez uniemożliwienie mu czynnego udziału w postępowaniu, w tym wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności obu decyzji ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu kosztów procesu.
W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
W dniu rozprawy stawił się skarżący wraz z pełnomocnikiem. Ustanowiony w sprawie radca prawny wniósł o zasadzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż zostały podniesione w jej treści.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Katalog spraw przewidzianych do kontroli sądowej zawarty został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- dalej P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje to, że początek sprawy zaistniał w dacie wydania decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...]2002r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku dla personelu latającego za drugą klasę pilota wojskowego i przyznania skarżącemu dodatku dla personelu latającego z tytułu posiadania trzeciej klasy pilota.
Dlatego stosownie do art. 169 ustawy z dnia 11.09.2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2003 Nr 179, poz. 1750 ze zm.)obowiązującej w dacie wydania decyzji organu I instancji zastosowanie miały przepisy: ustawy z dnia 30 czerwca 1970r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 1997r., Nr 10, poz. 55 ze zm.), ustawy z dnia 17.12.1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. 2002r., Nr 76, poz. 693 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.10.2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierza /Dz. U. 2000r., Nr 90, poz. 1005/.
W rozpoznawanej sprawie Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z urzędu dostrzegł błąd popełniony przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] 2005r., Nr [...] stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 17.12.1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. 2002r., Nr 76, poz. 693 ze zm.), powinna zawierać pouczenie o prawie wniesienia odwołania do organu II instancji w terminie 7 dni. Przepis ten stanowi, że od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych dotyczących prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych, żołnierz może wnieść, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a także skargę do sądu administracyjnego.
W związku z tym, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2005r., to ostatnim dniem na wniesienie środka zaskarżenia był 21 kwietnia 2005r. (czwartek). W tych okolicznościach odwołanie złożone w dniu 26 kwietnia 2005r. było po terminie.
Zgodnie z art. 16 § 1 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.
W tych okolicznościach wzruszenie decyzji organu I instancji możliwe było jedynie w trybach przewidzianych dla decyzji ostatecznych.
Decyzja Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...]., Nr [...] w chwili wniesienia odwołania była już ostateczna. Nie przysługiwało od niej odwołanie.
W świetle powyższego Sąd stwierdził, że rozpatrzenie przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] odwołania i wydanie na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 Kpa decyzji z dnia [...] 2005r. nr [...] stanowiło rażące naruszenie prawa.
Uchybienie powyższe w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 Kpa, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Dlatego Sąd stwierdził naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 134 P.p.s.a.).
W kwestionowanej decyzji nie zamieszczono prawidłowego pouczenia o trybie jej zaskarżenia. Ów błąd organu nie może - stosownie do art. 112 Kpa - szkodzić stronie. Wobec tego, w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o wniesieniu odwołania po terminie, skarżący może zwrócić się do organu odwoławczego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 58 Kpa).
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność decyzji w całości, gdyż zaszły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 152 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz na podstawie art. 200 zasądził koszty postępowania sądowego.