Uzasadnienie
W piśmie M. M. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. z [...] 2005 r. zostało zawarte żądanie nałożenia mandatu oraz wydania decyzji wstrzymującej użytkowanie garażu na posesji Państwa J. Zgodnie z informacją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. zawartą w piśmie z dnia 26 października 2005 r. wszczął on postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia samowolnie wykonanego tarasu ze schodami i murków tworzących kwietniki oraz garażu na nieruchomości należącej do Państwa J. przy ul. O. we W. Inspektor zwrócił się też do skarżącej o wykazanie interesu prawnego wobec zgłoszonych żądań.
W odpowiedzi M. M. w piśmie z dnia [...] 2005 r. oświadczyła, iż jest właścicielką nieruchomości sąsiedniej. Skarżąca podała ponadto, iż z uwagi na ukształtowanie terenu (przy czym jej nieruchomość położona jest wyżej) powinna być sporządzona opinia geodezyjna. Zdaniem skarżącej spływ wód opadowych rozluźnia grunt i prowadzi do jego deformacji co może doprowadzić do katastrofy.
Pełnomocnik M. M. w piśmie z dnia 10 listopada 2006 r. dodatkowo wskazał, iż toczące się postępowanie jest kontynuacją uprzedniego postępowania i zostało wywołane uchyleniem decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Poprzednio M. M. brała udział w sprawie i z tego względu przysługuje jej przymiot strony.
Pismem z dnia 21 listopada 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta W. przyjął, że taras ze schodami prowadzącymi do ogrodu i murkami tworzącymi kwietniki zlokalizowany jest w odległości około 11,5 m od granicy działki, natomiast garaż znajduje się po przeciwległej stronie budynku mieszkalnego, który przylega do granicy działki M. M. i na tej podstawie uznał, iż skarżącej nie przysługuje prawo strony ponieważ nieruchomość M. M. znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektów w stosunku do których prowadzone jest postępowanie legalizacyjne.
Między organem a M. M. ponownie doszło do wymiany korespondencji.
W piśmie z dnia 14 grudnia 2006 r. zwróciła się ona do organu o udzielenie informacji w sprawie zastosowania kary wobec U. J. za użytkowanie obiektu bez zezwolenia na użytkowanie.
W piśmie z dnia 21 grudnia 2006 r. organ stwierdził, że zainteresowana nie udowodniła swojego interesu prawnego.
Pismem z dnia 16 stycznia 2006 r. pełnomocnik zainteresowanej wniósł o usunięcie naruszenia prawa skutkującego nieuznaniem M. M. jako strony postępowania.
W odpowiedzi z dnia 26 stycznia 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta W. poinformował, iż stanowisko w sprawie zostało zawarte w pismach kierowanych do zainteresowanej i jej pełnomocnika.
W dniu 10 maja 2006 r. M. M. wezwała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. do uznania jej w postępowaniu administracyjnym jako strony.
Organ pismem z dnia 30 maja 2006 r. ponownie odpowiedział, że zawarł stanowisko w poprzednich pismach i nie uległo ono zmianie.
Pismem z dnia 9 czerwca 2006 r. skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skarga na czynność niedopuszczenia jej do działania w postępowaniu w charakterze strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest jak twierdzi skarżąca niedopuszczenie jej do udziału w sprawie samowolnie wybudowanego tarasu wraz ze schodami, murków tworzących kwietniki oraz garażu.
Skarżąca nie wskazuje na żadne konkretne rozstrzygnięcie w sprawie odnosząc się jedynie do czynności niedopuszczenia jej do udziału w sprawie.
W związku z powyższym należy ustalić czy zaskarżona czynność organu jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, która podlegała by kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt lub czynność o którym mowa w cytowanym przepisie powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Ponadto musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu praw
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przede wszystkim kryterium przedmiotowe skargi wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie jest czynnością o charakterze publicznoprawnym a tylko taka czynność podlega kontroli sądów. Powołany przepis nie ma zastosowania w sytuacji kwestionowania działań organów w zakresie prawidłowości stosowania przepisów procedury administracyjnej.
Należy również zauważyć, iż na gruncie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) - zwanej dalej kpa, brak jest podstaw do wydania odrębnej decyzji orzekającej o tym czy dana osoba jest czy nie jest stroną. Ustalenie czy żądanie pochodzi od strony, następuje w decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty lub w orzeczeniach w inny sposób kończących sprawę - w sprawie rozpatrywanej w trybie art. 134 kpa-w przedmiocie ewentualnego orzeczenia o niedopuszczalności odwołania wobec wniesienia go przez osobę nie będącą stroną.
Dopiero orzeczenie kończące sprawę ma walor aktu wywołującego skutki w sferze prawnej podmiotów będących stronami postępowania. W przypadku, gdy strona wywodząca swoją legitymację procesową do wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym zostanie w nim pominięta, to może dążyć do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej w tym postępowaniu w trybach nadzwyczajnych.
W tych okolicznościach należy stwierdzić, że art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. wyznacza zakres sądowej kontroli nad działaniami administracji i nie daje podstaw do przyjęcia, że żądanie skarżącej objęte jest jednym z przypadków wskazanych w art. 3 § 2.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.