Uzasadnienie
Działająca z upoważnienia Wójta Gminy A., Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, decyzją z dnia [...].04.2014 r. wydaną na podstawie art. 37 i art. 6 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1, art.9 ust.8, art.106 ust. 3 i art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 182; ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), art.9 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. z 2008 r., Nr 104, poz. 1027; ze zm.) oraz art. 104 i 108 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267),dalej powoływanej w skrócie jako "kpa", orzekła o:
- 1. przyznaniu A. Z. – skarżącemu, zasiłku stałego od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] maja 2015 r., w wysokości 529 zł miesięcznie,
- 2. opłacie ubezpieczenia zdrowotnego w okresie pobierania zasiłku stałego w wysokości określonej w ustawie,
- 3. nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w oparciu o przeprowadzony wywiad środowiskowy i zebrane w sprawie dokumenty ustalono, iż skarżący jest osobą samotnie gospodarującą ponieważ prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Poza tym nie pracuje zarobkowo. Z uwagi na stan zdrowia Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w A. na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2013 r. zaliczył skarżącego do grupy osób niepełnosprawnych i orzekł niepełnosprawność w stopniu lekkim na stałe. Orzeczenie to skarżący uznał za krzywdzące i odwołał się do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B.. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Po rozpatrzeniu odwołania od tego orzeczenia Sąd Rejonowy w W. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...], zmienił zaskarżone orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w ten sposób, iż zakwalifikował skarżącego do grupy osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym na okres od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] maja 2015 r. ustalając symbol niepełnosprawności: [...].
Organ przywołał treść 106 ust. 3, zgodnie z którym świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem. Następnie organ stwierdził, że w związku z tym, iż skarżący posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i w miesiącu marcu 2014 roku nie posiadał żadnego dochodu, spełnił warunki do otrzymania zasiłku stałego w maksymalnej wysokości 529 zł, która to kwota przysługuje jemu od dnia [...] kwietnia 2014 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca, ponieważ zasiłek stały został jemu przyznany od dnia [...].04.2014 r., natomiast Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia [...].02.2014 r. zakwalifikował go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od dnia [...].06.2013 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO) decyzją z dnia [...].05.2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO wyjaśniło, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie uregulowań prawnych zawartych w ustawie z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. 2013 r., poz. 182), dalej powoływanej też w skrócie jako "ups", określającej reguły przyznawania pomocy społecznej w tym m.in. zasiłków stałych. Generalnie - warunkiem przyznania świadczeń z pomocy społecznej jest spełnienie przesłanek określonych w art. 8 powołanej ustawy, to jest kryterium dochodowego przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Zgodnie z zapisem art. 37 zasiłek stały przysługuje - pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, zasiłek stały ustala się w wysokości w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie i niższa niż 30 zł miesięcznie.
SKO wskazało, że z przedłożonych akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący podaniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. zwrócił się o przyznanie zasiłku stałego. W postępowaniu wyjaśniającym organ I instancji ustalił, że skarżący zamieszkuje sam i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiada też jakiegokolwiek źródła dochodu. Składając wniosek o zasiłek załączył między innymi wyrok Sądu z dnia [...] lutego 2014 r. ([...]) zaliczający go do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym na okres od [...] czerwca 2013 r. do [...] maja 2015 r. Organ wskazał w związku z tym, że zgodnie z zapisem art. 6 pkt 1 ups całkowita niezdolność do pracy oznacza między innymi legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Po myśli zaś art. 106 ust. 3 ups świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją.
W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.
Następnie SKO stwierdziło, że w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. (I OSK 2457/2011- Lex Polonica) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że określanie stopnia niepełnosprawności i daty jego powstania należą do kompetencji określonych organów oraz - w dalszej kolejności - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Organy przyznające świadczenia z pomocy społecznej nie mają natomiast uprawnień by, na użytek prowadzonych postępowań dokonywać - w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie sądowej - własnych ustaleń dotyczących np. daty powstania określonego stopnia niepełnosprawności u osoby ubiegającej się o zasiłek.
Sąd ten potwierdził, że skoro warunkiem przyznania zasiłku stałego jest m.in. całkowita niezdolność do pracy osoby ubiegającej się o świadczenie (art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej) a niezdolność taka jest spowodowana m.in. dopiero niepełnosprawnością w stopniu znacznym lub umiarkowanym (art. 6 pkt 1 ww. ustawy) to należy przyjąć, że umiarkowany stopień niepełnosprawności zostaje potwierdzony dopiero w dniu wydania wyroku go ustalającego. Zatem przyznanie skarżącemu zasiłku stałego z tytułu określonego stopnia niepełnosprawności jest możliwe dopiero od tego miesiąca. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednocześnie, że podstawową zasadą przyznawania świadczeń pomocowych jest przyznawanie tego rodzaju świadczeń od miesiąca, w którym został zgłoszony wniosek wraz z pełną dokumentacją. Zwrócił też uwagę, że, zasiłek stały -w odróżnieniu od zasiłku pielęgnacyjnego (którego dotyczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007 r. P 28/2007) - nie jest instytucją jednorodną.
Zróżnicowane są bowiem przesłanki warunkujące przyznawanie tego świadczenia. Z tego powodu, zasady przyznawania zasiłku stałego muszą być jednakowe i jednolite dla wszystkich przypadków, których ten rodzaj świadczenia może dotyczyć. W przeciwnym wypadku powstawałoby niczym nieuzasadnione i niesprawiedliwe różnicowanie podopiecznych, korzystających z tej formy pomocy a to w konsekwencji oznaczałoby naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski). SKO wskazało, że podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. Akt II SA/Bd 745/2010 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 193/2006 (publikowane w centralnej bazie orzeczeń). SKO podało, że WSA w Bydgoszczy w wyżej wymienionym orzeczeniu podkreślił, że przepis art. 106 ust. 3 ups sformułowany jest jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych i przesądza, że świadczenia pieniężne a więc i zasiłek stały - przyznaje się i wypłaca począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją.
Nie ma też podstaw prawnych do dyferencjowania sytuacji osób ubiegających się o zasiłek stały po raz pierwszy i składających wnioski w ramach kontynuacji świadczenia, jak to czynią niektóre sądy administracyjne, skoro argumentują konieczność wstecznego przyznania uprawnienia tym drugim niezasadnością obciążania uprawnionych wadliwością pierwotnych orzeczeń o niepełnosprawności weryfikowanych następnie orzeczeniami wyższych instancji w tym sądów. W takim aspekcie - sytuacja tych osób niczym się nie różni.
W konsekwencji należy uznać, zdaniem SKO, za nieuprawniony zarzut odwołania odnoszący się do krzywdzącego charakteru skarżonej decyzji. SKO wyjaśniło także, że z uwagi na okoliczność, iż przedmiotem odwołania skarżący nie uczynił rozstrzygnięcia w sprawie składek na ubezpieczenie zdrowotne - organ odwoławczy będąc związanym zakresem odwołania - nie mógł orzekać w tej materii. Jedynie na marginesie zasygnalizował, iż co do przyznania spornym rozstrzygnięciem składek na ubezpieczenie zdrowotne to należy zauważyć, że przepisy ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych / tekst jednolity z dnia 25 sierpnia 2008 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1027) / nie dają podstaw do wydania decyzji administracyjnej o objęciu ubezpieczeniem zdrowotnym przez organ przyznający świadczenia z pomocy społecznej. Artykuł 66 ust. 1 pkt 26 ustawy tej stanowi o obowiązku podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu osób pobierających zasiłek stały z pomocy społecznej, niepodlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Osoby te zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego i opłaca za nie składkę na ubezpieczenie zdrowotne ośrodek pomocy społecznej – art. 75 ust. 10 oraz art. 86 ust. 1 pkt 8 ups.
W skardze od powyższej decyzji SKO skarżący stwierdził, że jest ona dla niego krzywdząca, ponieważ wyrokiem sądu z dnia [...].02.2014 r. zaliczony został do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym od dnia [...].06.2013 r. do dnia [...].05.2015 r., natomiast zasiłek stały został jemu przyznany od dnia 1.04.2014 r., z czym się nie zgadza. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w. W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej w skrócie: "ppsa", Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
W wyniku przeprowadzonej kontroli sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego oraz procesowego w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa.
Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zasiłek stały ustala się w wysokości w przypadku osoby samotnie gospodarującej - różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 529 zł miesięcznie (art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy za "całkowitą niezdolność do pracy" należy rozumieć m.in. legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W myśl natomiast art. 8 ust. 1 ustawy kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi aktualnie 542 zł.
Analiza przedstawionych sądowi akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący spełnił wszystkie przesłanki do otrzymania zasiłku stałego w maksymalnej wysokości, a co za tym idzie decyzję przyznającą mu ten zasiłek należy uznać co do zasady za trafną.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostaje natomiast to, za jaki okres skarżący jest uprawniony do otrzymywania przedmiotowego świadczenia. Organy obu instancji uznały, że prawo do zasiłku stałego przysługuje skarżącemu od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie to jest od [...] kwietnia 2014 r. Stosownie bowiem do przepisu art. 106 ust. 3 ustawy świadczenia pieniężne z ustawy o pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca w którym został złożony wniosek wraz z wymagana dokumentacja.
Skarżący stanowisko to w istocie zakwestionował, podnosząc w odwołaniu i w skardze, że wyrokiem sądu z dnia [...].02.2014 r. został zakwalifikowany do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od dnia [...].06.2013 r. i od tej daty chciałby mieć przyznany zasiłek stały. Analiza akt sprawy przedłożonych sądowi wraz ze skargą prowadzi do wniosku, że żądanie skarżącego jest uzasadnione. Wynika z nich bowiem, że wcześniej, w okresie od [...].04.2007 r. do [...].05.2013 r. skarżący był już uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym (vide: orzeczenie Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w A. z dnia [...].05.2009 r.), oraz że co najmniej od 2009 r. do [...].05.2013 r. otrzymywał zasiłek stały (vide: decyzja GOPS w A. z dnia [...].10.2012 r.). Ponownie za osobę niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym uznany został od dnia [...].06.2013 r. do dnia [...].05.2015 r., a więc jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym w ciągłości licząc od dnia [...].04.2007 r. do dnia [...].05.2015 r.
Organy obydwu instancji w ogóle nie ustosunkowały się do tego faktu, ani do kwestii wcześniejszego pobierania przez skarżącego spornego zasiłku, ani też do wpływu tej okoliczności na ustalenie początkowej daty przyznania wnioskowanego świadczenia. W ocenie sądu zwłaszcza okoliczność wcześniejszego pobierania zasiłku stałego przez skarżącego ma istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia okresu, od którego należało ponownie przyznać skarżącemu zasiłek stały. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela bowiem utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej dotyczy sytuacji, gdy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie. Treść tego unormowania odpowiada bowiem w swojej istocie konstrukcji art. 43 ust. 6 zdanie 1 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.).
Tymczasem na tle cytowanego art. 43 ust. 6 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r., w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowane zostało stanowisko, że w sprawie o przyznanie "świadczenia w ogóle" uregulowanie to miało jednorazowe zastosowanie, a dalsze wnioski rozpatrywać należało jako kontynuację świadczenia. W sprawie o kontynuację zasiłku stałego, w której kolejne orzeczenie o niepełnosprawności zostało przez uprawnione organy wydane z opóźnieniem wskutek okoliczności, za które strona nie ponosi odpowiedzialności, wspomniany przepis nie ma zastosowania w zakresie, w jakim określa początek przyznania i wypłacania zasiłku, uzależniając go od daty złożenia wniosku (vide: wyrok z dnia 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 743/05, publ.: ONSAi WSA 2006/6/177). Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, powyższy pogląd wypracowany na tle art. 43 ust. 6 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej nie stracił na aktualności, co oznacza, że również obecnie obowiązujący art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej nie ma zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składa kolejny wniosek, a w szczególności, gdy zachodzi ciągłość niepełnosprawności uprawniającej do świadczenia, a potrzeba złożenia kolejnego wniosku powstała w związku z koniecznością uzyskania następnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1253/06, w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 312/08, oraz w Białymstoku z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 528/07 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie nsa.gov. pl).
W świetle zaprezentowanych wyżej poglądów prawnych nie budzi wątpliwości, że orzekające w sprawie organy nie odnosząc się w żaden sposób do kwestii, czy wniosek skarżącego złożony w dniu [...].04.2014 r. jest pierwszym wnioskiem o przyznanie zasiłku stałego, czy też wnioskiem o kontynuację prawa do pobierania tego świadczenia, naruszyły zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i 77 §1 kpa. Stanowisko zajęte w uzasadnieniach ich decyzji koliduje także z normą prawa materialnego wyrażoną w art. 106 ust. 3 ustawy. Sprowadza się ono bowiem w swojej istocie do sformułowania wadliwej wykładni tego przepisu, w myśl której miałby on zastosowanie w każdej sytuacji (a zatem również w przypadku wniosku o kontynuację wcześniej pobieranego przez stronę świadczenia periodycznego z pomocy społecznej).
Mając na uwadze powyższe orzeczono na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ppsa, jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku orzeczono, że zaskarżona decyzja może być wykonana, gdyż decyzja ta w istocie jest dla skarżącego pozytywna, a więc wstrzymanie jej wykonania mogłoby przynieść niekorzystny dla skarżącego efekt narażając go na uszczerbek.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ pierwszej instancji wypowie się w sposób jednoznaczny, czy skarżący w okresie poprzedzającym złożenie wniosku z dnia [...].04.2014 r. pobierał zasiłek stały, a tym samym, czy składając wspomniany wniosek ubiegał się o to świadczenie po raz pierwszy, czy też istotą jego żądania było uzyskanie kontynuacji prawa do zasiłku stałego, który już uprzednio pobierał. Wiążąca przy tym będzie dla organu ocena prawna wyrażona w niniejszym wyroku. W związku z tym, w sytuacji gdy skarżący przed złożeniem wniosku z dnia [...].04.2014 r. rzeczywiście pobierał zasiłek stały przyznany jemu na okres do [...] maja 2013 r., a opóźnienie w uzyskaniu kolejnego orzeczenia o niepełnosprawności i w przedłożeniu go właściwemu organowi nastąpiło wskutek niezawinionych przez niego okoliczności (na co w sposób pośredni wskazują znajdujące się w aktach dokumenty), powinien uzyskać prawo do tego świadczenia z zachowaniem ciągłości, czyli począwszy od dnia [...] czerwca 2013 r. Ponadto za uzasadniony należy uznać zarzut SKO w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...].04.2014r. zawartego w pkt 2, co także organ ten będzie zobowiązany uwzględnić ponownie rozpoznając sprawę.