Uzasadnienie
K. C. oraz A. C., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym pełnomocnik skarżących podniósł, że wykonanie projektu doprowadzi z całą pewnością do trudnych do odwrócenia skutków zarówno w obszarze budowlanym, jak i przyrodniczym, takimi jak trudność usunięcia betonowych podstaw instalacji oraz dewastacja terenu budowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.)
W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady zatem, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Strona skarżąca zatem nie może ograniczyć się we wniosku do wskazania określonych okoliczności, ale musi co najmniej uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe twierdzenia. Podane przez pełnomocnika skarżących skutki w postaci "trudności usunięcia betonowych podstaw instalacji oraz dewastacji terenu budowy" są zbyt ogólnie ujęte i nie poparte żadnymi argumentami.
Sąd natomiast, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, musi mieć możliwość dokonania analizy argumentów uzasadniających twierdzenie strony skarżącej, aby móc zająć stanowisko, co do wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że analizą objęte są argumenty podane przez stronę, stąd winne one być przekonujące, rzetelne i wiarygodne. Jedną z przesłanek wstrzymania danego aktu lub czynności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie można mówić wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, a oceniając rozmiar ewentualnej szkody należy uwzględnić okoliczności obiektywne i subiektywne – indywidualne dotyczące strony. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obejmuje taką materię, którą niełatwo jest zmienić w razie wykonania aktu.
Zatem musi być także rozważana w kontekście specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Zdaniem Sądu pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki trudne do odwrócenia, czy narazi skarżących na szkodę. Wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie strony skarżącej.
Wskazać należy, że pozostałe kwestie dotyczące oparcia zakwestionowanej decyzji o nieobowiązujące, w ocenie strony skarżącej, wymienione we wniosku o wstrzymanie decyzji, decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe czy też decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zostaną rozpatrzone na etapie merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.