Wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 listopada 2005 r., II SA/Bd 643/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 3 listopada 2005r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi Barbary i Stanisława B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę

Skład

Sędzia WSA Renata Owczarzak przewodniczący
Sędzia WSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Grzegorz Saniewski przewodniczący, sprawozdawca
Krzysztof Cisewski protokolant

Uzasadnienie

Po rozpatrzeniu sprawy wybudowania przez Stanisława B. bez wymaganego zgłoszenia budynku gospodarczego w S. przy ul. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2003 r., nałożył na ww. skarżącego obowiązek przedłożenia dokumentacji określającej rodzaj, zakres i sposób wykonania robót budowlanych, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projektu zagospodarowania terenu oraz zaświadczenia Urzędu Gminy A. o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wobec wypełnienia jedynie w części nałożonego obowiązku ww. organ nadzoru budowlanego decyzją z [...] 2003 r. nakazał rozbiórkę budynku gospodarczego.

W wyniku odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. uchylił decyzję z [...] 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji, wskazując na uchybienia proceduralne i brak jednoznacznego określenia numeru działki na której znajduje się wybudowany obiekt. Dokonując takiego rozstrzygnięcia Inspektor Wojewódzki podzielił jednak stanowisko organu pierwszej o niewypełnieniu przez inwestora nałożonego na niego obowiązku przedłożenia dokumentów.

Po wykonaniu zaleceń organu drugiej instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. nakazał Stanisławowi B. rozbiórkę opisanego na wstępie budynku gospodarczego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2004 r. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor wybudował obiekt bez prawomocnego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej, co w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016; z późn. zm.), zarówno w brzemieniu z przed jak i po nowelizacji ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) pozwala na stwierdzenie, że budynek został postawiony w warunkach samowoli budowlanej.

Organ drugiej instancji stwierdził ponadto, że inwestor nie wypełnił obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] 2003 r. Dostarczył bowiem jedynie szkic obiektu przedstawiający dwa rzuty - poziomy i pionowy, bez opisu rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych. Szkic ten nie odpowiada wymogom przepisów Prawa budowlanego określonych m.in. w art. 30 ust. 2 tego aktu. Ponadto inwestor nie dostarczył projektu zagospodarowania terenu oraz zaświadczenia z Urzędu Gminy w A. o zgodności wykonanego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku wniesienia przez Barbarę i Stanisława małżonków B. skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 października 2004 r. (sygn. akt II SA/Bd 515/04) uchylił zarówno decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r. jak też poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] 2004 r.

Sąd, przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2000 r. (sygn. akt II SA/Kr 89/98; nie publ.), za zgodne z prawem uznał stanowisko orzekających w sprawie organów administracji, iż działanie inwestora nosi cechy samowoli budowlanej, gdy przystąpi on do robót budowlanych przed upływem 30 dni od doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi administracji. Konsekwencją takiego stanowiska w przedmiotowej sprawie było orzeczenie nakazania rozbiórki obiektu.

Sąd uznał także, iż skarżący nie dopełnił we właściwy sposób obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, który to obowiązek został na niego nałożony zgodnie z art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane).

Sąd wytknął jednakże organom, iż w sytuacji kiedy - wobec istniejącej samowoli budowlanej - nie można ustalić inwestora w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, nie zbadał na kogo w świetle ww. ustawy powinien być nałożony obowiązek rozbiórki, a zwłaszcza, czy w przedmiotowej sprawie powinien on dotyczyć jednego czy obojga małżonków będących współwłaścicielami działki na której wzniesiono obiekt budowlany.

Decyzją z dnia [...] 2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. nakazał Barbarze i Stanisławowi B. rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 3,4 m na 3,5 m wybudowanego we wsi S. gmina A. przy ul. [...] na działce nr [...] bez wymaganego zgłoszenia. Inspektor Powiatowy powtórzył swoją ocenę co do istniejącego stanu samowoli budowlanej oraz braku wypełnienia obowiązku złożenia wymaganych dokumentów. Wskazał również, iż Barbara i Stanisław B. są adresatami decyzji jako współwłaściciele.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [....] 2005 r.

Inspektor Wojewódzki podzielił stanowisko organu pierwszej instancji wskazując ponadto, iż miejscowy plan zagospodarowania gminy A. utracił moc z dniem [...] 2003 r. oraz że skarżący w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego nie posiadali ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wzniesionego obiektu.

W skardze na powyższą decyzję Stanisław i Barbara B. zarzucili, iż nie w pełni odpowiada ona faktom. Stanisław B. zgłaszał bowiem zamiar wzniesienia obiektu już na przełomie stycznia i lutego 2003 r., tyle że uczynił to ustnie. Oświadczenie jego przyjęto do wiadomości nie pouczając, iż powinien go dokonać w formie pisemnej. Wobec tego zdaniem skarżących 30-dniowy termin powinien być liczony od zgłoszenia ustnego.

Skarżący podkreślili, iż w ostatnich dziesięcioleciach nie zdarzyło się, aby gmina A. nakazała rozbiórkę tego typu obiektów pobudowanych w podobnych okolicznościach.

Według skarżących spełnili oni wszelkie warunki stawiane im przez organy administracji, w tym złożyli wszelkie żądane dokumenty i oświadczenia, a pomimo to wydano decyzję o rozbiórce.

Skarżący zarzucili także, iż nie ma potrzeby społecznej uzasadniającej rozbiórkę budynku.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli w powyższym zakresie Sąd nie mógł uznać za zasadny argumentu skarżących o braku społecznej potrzeby rozbiórki wzniesionego przez nich obiektu budowlanego czy też faktu wyjątkowości podjęcia tego rozstrzygnięcia. Ani wzgląd na "potrzeby społeczne" ani fakt braku wydawania w dłuższym okresie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego podobnego do obiektu skarżących nie należą do przesłanek, które zgodnie z prawem, a w szczególności zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane powinny być brane pod uwagę przez organy administracji przy orzekaniu o potrzebie rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego.

Nieuzasadniony jest zarzut skarżących niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego odnośnie daty złożenia zgłoszenia o zamiarze budowy budynku gospodarczego poprzez pominięcie faktu ustnego złożenia tegoż zgłoszenia. Postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych jest postępowaniem administracyjnym, mają zatem do niego zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071;z późn. zm.; dalej powoływaną jako kpa), w tym wskazana w art. 14 § 1 kpa zasada pisemności postępowania. Przejawem tej zasady jest określony w art. 63 § 1 kpa obowiązek składania podań (którym w przedmiotowej sprawie jest zgłoszenie zamiaru budowy obiektu budowlanego) pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu i poczty elektronicznej. Przepis art. 63 § 1 dopuszcza też złożenie podania ustnie, jednakże wymaga utrwalenia ustnego podania w protokole. W aktach administracyjnych brak takiego protokołu. Brak też jakichkolwiek innych dowodów świadczących o tym, iż rzeczywiście skarżący dokonał zgłoszenia ustnego. Także składając skargę skarżący nie wskazał ani nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojego twierdzenia. W tej sytuacji należy ocenić, że organy prawidłowo ustaliły datę dokonania zgłoszenia wskazując na pisemne zgłoszenie złożone przez skarżącego w Starostwie Powiatowym w A. w dniu [...] 2003r.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 14 października 2004 r. ocenił, iż nie został wypełniony we właściwy sposób obowiązek przedłożenia określonych dokumentów celem legalizacji samowoli budowlanej, ocena ta wiąże Sąd w niniejszym składzie i nie może on inaczej ocenić zarzutu skarżących w tej kwestii. W konsekwencji należy stwierdzić, iż organy administracji słusznie oceniły, iż zaistniała określona w art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego przesłanka orzeczenia, na podstawie art. 49b ust. 1 tegoż Prawa, nakazu rozbiórki.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.