Uzasadnienie
II SA/Bd 65/04
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z [...], Nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ uznał, że naliczenie grzywny w tym postanowieniu powstało w oparciu o inny przepis niż wskazany przez ustawodawcę.
Uchylonym postanowieniem organ pierwszej instancji nałożył na G. i H. G. grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...], obiektu drewnianego na działce [...] w K. gmina C., w wysokości [...]zł.
W skardze zaadresowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, złożonej 10 stycznia 2004r., G. i H. G. zarzucili postanowieniu, że rzeczony obiekt budowlany był obiektem nie związanym trwale z gruntem, potrzebnym do prac w gospodarstwie, a więc nie ma podstaw do naliczenia grzywny na podstawie innych przepisów prawa. Zakwestionowali również ważność decyzji o nałożeniu obowiązku rozbiórki.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na początku należy wyjaśnić, że z dniem 1 stycznia 2004r. w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, utworzono wojewódzkie sądy administracyjne, w tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, a ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego zniesiono (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)) i tym samym skarga została rozpoznana przez tut. Sąd.
Skarga została uwzględniona, chociaż z innych powodów niż wskazane w jej uzasadnieniu.
W sprawie natomiast, zastosowanie znalazł art. 145 § 1 pkt 2) cyt. ustawy, stosownie do którego, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność postanowienia, które wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpatrzenie zażalenia złożonego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym postanowienia ostatecznego, a więc takiego, które korzysta z ochrony trwałości.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone 24 września 2003r., natomiast zażalenie złożono 9 października 2003r.
Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. t.j. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
Skoro postanowienie doręczono skarżącym 24 września 2003r., a zażalenie skarżący złożyli dopiero dnia 9 października 2003r. r. (a więc po upływie 7 dni), termin ten został przekroczony.
Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, czego następstwem jest ostateczność postanowienia. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie.
W sprawie niniejszej, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zignorował fakt, iż zażalenie złożono z uchybieniem terminu i rozpatrzył sprawę, tym samym naruszył prawo w stopniu rażącym.
W omawianej sytuacji organ stosownie do przepisu art. 134 w zw. z 144 kpa powinien był wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 2) cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.